Międzynarodowy Kongres Transfuzjologii Klinicznej „Skuteczne i bezpieczne stosowanie składników krwi”
International Congress of Clinical Transfusiology “Effective and safe use of blood components” 
Ossa, 22-25.09.2010 r. 

15

TK-I 1

Wpływ zaburzeń krzepnięcia osoczowego na wystąpienie krwotoku (3 i 4 stopnia wg WHO) u chorych z małopłytkowością

Drozd-Sokołowska J., Jędrzejczak W. W.

Katedra i Klinika Hematologii, Onkologii i Chorób Wewnętrznych Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego

Wprowadzenie: Krwotok stanowi jedną z głównych przyczyn śmierci chorych z małopłytkowością. Wskazaniem do profilaktycznego przetaczania koncentratu krwinek płytkowych jest bezwzględna liczba płytek krwi poniżej 10 G/l. Obecnie wykorzystywane wskazania oparte są na danych pochodzących z badań klinicznych, w których za punkt końcowy uznawano wystąpienie jakiegokolwiek krwawienia. Zaburzenia krzepnięcia osoczowego dotychczas nie były przedmiotem analizy w tej grupie chorych.

Cel: Analiza zaburzeń krzepnięcia osoczowego u chorych z małopłytkowością, u których wystąpił zagrażający życiu krwotok.

Materiał i metody: Retrospektywna analiza zaburzeń krzepnięcia osoczowego u 79 spośród 138 chorych, u których wystąpił zagrażający życiu krwotok (9 krwotoków 3 stopnia wg WHO i 70 krwotoków 4 stopnia wg WHO) wśród 1590 chorych hematologicznych hospitalizowanych w Klinice Hematologii Onkologii i Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Warszawie w latach 1990-2004.

Wyniki: Częstość występowania krwotoków była odwrotnie proporcjonalna do liczby płytek krwi. Chorzy otrzymywali przetoczenia koncentratu krwinek płytkowych zgodnie z istniejącymi wytycznymi. Zaburzenia krzepnięcia osoczowego sprzyjały występowaniu krwotoków we wszystkich grupach chorych z małopłytkowością. Struktura zaburzeń krzepnięcia osoczowego różniła się jednak w poszczególnych grupach chorych - w grupie chorych, u których krwotok wystąpił przy liczbie płytek krwi <10 G/l, były to głównie złożone nieprawidłowości, zaś w grupie chorych, u których krwotok wystąpił przy liczbie płytek >10 G/l, zaburzenia dotyczyły najczęściej jedynie zewnątrzpochodnego toru krzepnięcia.

Wnioski: Nasze wyniki sugerują, że oprócz przetaczania koncentratu krwinek płytkowych niezbędne jest wyrównywanie osoczowych zaburzeń krzepnięcia w celu redukcji ryzyka zagrażających życiu krwawień. Przy podejmowaniu decyzji należy kierować się głównie parametrami czynników zespołu protrombiny. Dane te wymagają weryfikacji w badaniach RCT.

Słowa kluczowe: Zaburzenia krzepnięcia osoczowego, małopłytkowość, krwotok, przetoczenie koncentratu krwinek płytkowych

TK-I 1

Influence of coagulation cascade abnormalities on hemorrhage occurrence (WHO grade 3 and 4) in thrombocytopenic patients

Drozd-Sokołowska J., Jędrzejczak W. W.

Department of Hematology, Oncology and Internal Medicine, Medical Univeristy of Warsaw

Background: Hemorrhage is one of major causes of death in thrombocytopenic patients. Indication for prophylactic platelet transfusion is absolute platelet count below 10 G/l. Current approach hinges on studies that used any kind of bleeding as the end point. Coagulation cascade abnormalities were not analyzed in this group of patients so far. 

Aim: Analysis of coagulation cascade abnormalities in thrombocytopenic patients who suffered from life-threatening hemorrhage.

Material and methods: Retrospective analysis of coagulation cascade abnormalities in 79 among 138 patients who suffered from severe hemorrhage (9 hemorrhages WHO grade 3, 70 grade 4) among 1590 hematologic patients hospitalized in the Department of Hematology, Oncology and Internal Medicine, The Medical University of Warsaw in the years 1990-2004.

Results: The incidence of hemorrhages was inversely correlated with platelet count. Patients were treated with platelet concentrate transfusions according to current guidelines. Plasma coagulation cascade abnormalities made patients more prone to have hemorrhage in all analyzed groups of thrombocytopenic patients. The nature of coagulopathies was different in particular groups - in patients who had hemorrhage for platelet count below 10 G/l there were mostly complex coagulation cascade abnormalities, whereas in patients who had hemorrhage for platelet count >10 G/l there were mostly extrinsic pathway pathologies. 

Conclusions: Our data suggests that apart from prophylactic platelet concentrate transfusion it is necessary to correct the concomitant plasma coagulation cascade abnormalities in order to reduce the risk of life-threatening hemorrhages. Extrinsic pathway abnormalities seem to be the most important for the decision making. This data needs to be verified in RCT trials.

Key words: Plasma coagulation cascade abnormalities, thrombocytopenia, hemorrhage, platelet concentrate transfusion

16

Regionalne Rozwiązania Medyczne (RRM) – koncepcja i praktyka

Maksimowski A.

Asseco Poland SA

Wprowadzenie: W miarę postępującej informatyzacji poszczególnych zakładów opieki zdrowotnej pojawia się możliwość budowy systemów nowej generacji pozwalających na gromadzenie, analizę i wymianę informacji na poziomie regionalnym. Takie nowoczesne rozwiązania dają liczne korzyści dla wszystkich uczestników systemu ochrony zdrowia. RRM umożliwia lekarzom dostęp do pełnej dokumentacji medycznej pacjenta niezależnie od miejsca jej powstawania oraz na szybką komunikację z innymi specjalistami. Decydentom systemu ochrony zdrowia RRM dostarcza efektywnych narzędzi wspomagających podejmowanie decyzji. Dla Pacjenta RRM oznacza wyższą jakość opieki medycznej.

Cel: Przedstawienie oferty produktowej Asseco Poland w zakresie rozwiązań informatycznych wspomagających ochronę zdrowia na poziomie regionu.

Materiał i metody: prezentacja na podstawie własnej oferty produktowej.

Wnioski: Wdrożenie Regionalnych Rozwiązań Medycznych jest szansą na lepsze wykorzystanie rozproszonych zasobów i informacji w systemie ochrony zdrowia.

Słowa kluczowe: medyczne systemy informatyczne, EHR, telemedycyna, zarządzanie ochroną zdrowia

Regional Medical Solutions (RMSs) – concept and practice

Maksimowski A.

Asseco Poland SA

Background: Along with informatization progressing in individual health care centres, it is possible to build new generation systems which allow users to collect, analyze and exchange information at a regional level. Such modern solutions offer all health protection system participants numerous advantages. RMSs enable doctors to have access to patient’s full medical documentation regardless of the place where it was made and to communicate quickly with other specialists. To health protection system decision-makers, RMSs deliver effective tools which support the decision-making process. To a patient, RMSs means a higher quality of health care.

Aim: Presentation of Asseco Poland products for IT solutions supporting health care at a regional level.

Material and methods: Presentation based on the company’s offer.

Conclusions: Implementation of Regional Medical Solutions is a chance of improving the use of dispersed resources and information in a health care system.

Key words: Medical IT Systems, EHR, telemedicine, health protection management

17 

I-2

Plany rozwojowe systemu „Bank Krwi”

Sosna A.

Asseco Poland SA

Wprowadzenie: System „Bank Krwi” jest eksploatowany w 18-tu centrach krwiodawstwa. Każde centrum eksploatuje system w sposób autonomiczny, czyli nie ma wymiany informacji pomiędzy centrami. Wśród pobieranych składników krwi jest osocze, które podlega procedurze karencji. Polega to na tym, że ujemne wyniki badań kwalifikacyjnych donacji która nastąpiła po wymaganym okresie karencji, dopuszczają wydanie do lecznictwa osocza pobranego wcześniej. W przypadku, gdy dawca oddaje krew w kilku centrach może dojść do sytuacji w której nie można wydać osocza, chociaż dawca oddał później krew w innym centrum i posiada ujemne wyniki badań kwalifikacyjnych.

Cel: Zwiększenie ilości osocza po karencji.

Materiał i metody: Wdrożenie modułu wymiany informacji o wynikach badań kwalifikacyjnych w oparciu o istniejącą sieć WAN.

Wyniki: Ustawienie wskaźnika karencji dla pojemnika z osoczem na podstawie wyników badań kwalifikacyjnych przeprowadzonych w innych centrach krwiodawstwa.

Wnioski: Wprowadzenie powyższego rozwiązania zwiększy ilość dostępnego osocza po karencji przy niezmienionych kosztach związanych w pobieraniem i przechowywaniem osocza.

Słowa kluczowe: bank krwi, Asseco

I-2

Developmental plans for the “Blood Bank” System

Sosna A.

Asseco Poland SA

Background: The “Blood Bank” system is operated in 18 blood donation centres. Each centre uses the system autonomously, that is, no information exchange takes place. Blood components taken in the centres include plasma which undergoes the waiting period procedure. The procedure is that negative qualification test results of the donation, which took place after the required waiting period, allow giving out plasma taken earlier to health care institutions. However, if a donor gives blood in several centres, it might happen that in one centre his blood cannot be given out although he gave his blood later on in another centre and his qualification test results are negative.

Aim: Increase of a plasma amount after a waiting period.

Material and methods: Implementation of the module for exchanging information on qualification test results based on the existing WAN network. Results: Setting of a waiting period indicator for a plasma container based on results of qualification tests carried out in other blood donation centres.

Conclusions: Introduction of the solution as above will increase a plasma amount available after a waiting period with unchanged costs connected with taking and storing plasma.

Key words: blood bank, Asseco

18-19

Sepsa wyzwaniem klinicysty – zagadnienia patogenezy, leczenia oraz profilaktyki zakażeń krwi

Przondo-Mordarska A.

Akademia Medyczna we Wrocławiu Katedra Mikrobiologii

Wprowadzenie: Bakterie przedostają się do łożyska krwi z ognisk infekcyjnych zlokalizowanych w organizmie, z płynami wprowadzanymi do krwi, poprzez linie naczyniowe oraz podczas naruszenia powłok przy operacjach chirurgicznych lub w wyniku wypadków i skaleczeń. Dalszy przebieg infekcji krwi zależy od stanu układu immunologicznego pacjenta oraz cech drobnoustroju. W ostatnich latach liczba infekcji krwi i śmiertelność wzrosły. Każdego roku na świecie diagnozowanych jest 1.5 miliona przypadków sepsy, a każdego dnia na sepsę umiera 1400 osób. W samej Unii Europejskiej 146 000 osób rocznie umiera z powodu sepsy, a koszty opieki medycznej związanej z przypadkami sepsy wynoszą 7.6 miliarda euro/rok.

W Polsce, Grupa Robocza ds. Sepsy zarejestrowała w 2007 roku na oddziałach intensywnej terapii zachorowalność wynoszącą 91/100.000 przypadków sepsy.

Celem prezentacji jest przedstawienie aktualnej wiedzy dotyczącej patogenezy, diagnostyki, leczenia i profilaktyki sepsy.

Wyniki i Wnioski: Badania nad właściwościami receptorów PRR (obecnych głównie na makrofagach) i systemami reagowania makrofagów i leukocytów z cząsteczkami PAMP wniosły istotny wkład w głębsze zrozumienie mechanizmu SIRS – pierwszego stadium sepsy. Ważny postęp przyniosły także badania nad genetyczną regulacją odpowiedzi immunologicznej. Jednym z kluczowych czynników patogenezy sepsy jest szybko postępująca dysfunkcja komórek śródbłonka naczyniowego.

Pogłębienie wiedzy dotyczącej klinicznych symptomów sepsy i wprowadzenie nowych biomarkerów sepsy jest kluczowe do szybkiego wykonania testów mikrobiologicznych oraz stosowania (w większości przypadków) antybiotykoterapii empirycznej.

Profilaktyka sepsy opiera się na obserwacji i kontroli ewentualnych ognisk zakażeń, właściwym zakładaniu cewników naczyniowych i opiece nad cewnikami, kontrolą wprowadzanych płynów oraz stosowaniem nowoczesnych systemów do transfuzji krwi (np. antybakteryjnych łączników srebrowych do dostępu dożylnego). Potwierdzono, że użycie zamkniętych systemów infuzyjnych zmniejsza częstość infekcji związanych z cewnikami o 60%.

Z 1

Sepsis – a challenge for clinician – pathogenesis, treatment and prevention
of blood infections

Przondo-Mordarska A.

Department of Microbiology, Medical University in Wroclaw

Introduction: Bacteria get into the blood vessels from localized infection outbreaks in the organism, through the liquids introduced to the blood through vascular catheters and through traumatic or surgery incisions. The further course of blood infection depends from the immunologic system condition as well as from the microorganism features. In the recent years, the rate of blood infections and the mortality increases also in the septic shock cases. Every year 1.5 millions of sepsis cases are diagnosed. Every day 1400 people die of sepsis. In the EU, because of sepsis, ca.146000 people die of sepsis and the medical care of sepsis patients costs 7,6 billions of euro/year. In Poland, Sespsis Working Group registered in the intensive care unit 91/100.000 of sepsis cases in the 2007.

The aim of presentation is an introduction of actual knowledge about sepsis pathogenesis, diagnosis, treatment and infection prophylaxis.

Results and conclusions: The investigations on properties of PRR receptors (present on the macrophages mostly) and the systems of reacting of macrophages with PAMP molecules have played a significant role for the deeper understanding of SIRS mechanism – the first stadium of sepsis. The significant progress could be observed also in the investigations on the genetic regulation of immunological response. One of the most crucial factors of sepsis pathogenesis is fast following dysfunction of vascular endothelium cells. 

The detailed information about clinical sepsis symptoms and introduction of new sepsis biomarkers are crucial for quick performance of microbiological test and use (in most cases) of empiric antibiotherapy performed according to the specific rules.

Prophylaxis of sepsis relies on observation and control of presumptive infection outbreaks, proper catheters introduction and care, the control of liquids for intravenous application and blood transfusion devices (f.e. antibacterial silver link for intravenous access). It is confirmed that use of closed infusion systems reduces for 60% the frequency of catheter – associated infections.

Key words: sepsis

20-21

Z 2

NIEUSTAJĄCA EWOLUCJA PATOGENÓW ODPOWIEDZIALNYCH ZA ZAKAŻENIA KRWI – PROBLEM POWSZECHNIE NARASTAJĄCEJ LEKOOPORNOŚCI W WARUNKACH SZPITALNYCH

Mączyńska B., Bartoszewicz M., Junka A.

Akademia Medyczna we Wrocławiu Katedra Mikrobiologii

Wprowadzenie: Rozwój lekooporności drobnoustrojów odpowiedzialnych za ciężkie zakażenia szpitalne (w tym zakażenia krwi) wiąże się z coraz wyższym w ostatnich latach zużyciem antybiotyków i powszechnym stosowaniem preparatów o bardzo szerokim spektrum działania, hospitalizacją coraz większej liczby pacjentów w ciężkim stanie i w immunosupresji, coraz bardziej zaawansowanymi technikami inwazyjnego leczenia i diagnostyki, przedłużeniem czasu hospitalizacji pacjentów a także wciąż nieskuteczną polityką antybiotykową w szpitalach i słabym systemem kontroli zakażeń szpitalnych.

Cel: Celem prezentacji jest przedstawienie występujących obecnie tendencji ewolucyjnych lekooporności i innych cech zjadliwości drobnoustrojów powodujących zakażenia krwi, zarówno Gram-dodatnich jak i Gram-ujemnych oraz możliwości zapobiegania zakażeniom wywołanym przez szczepy wielooporne (MDR, PDR).

Wyniki: Tendencje narastania lekooporności wśród drobnoustrojów dotyczą wszystkich typów i mechanizmów oporności a więc: oporności enzymatycznej (ESBL, AmpC, MBL, KPC), oporności receptorowej (MRSA, PNSP, MLSB, VRE, VRSA) oraz oporności transportowej (efflux, mutacje porynowe).

Najbardziej niebezpieczne, rozwijające się w ostatnich latach w Europie i w Polsce mechanizmy to u bakterii Gram-dodatnich:

·   oporność paciorkowców i gronkowców na makrolidy (MLSB)

·   oporność Streptococcus pneumoniae na penicyliny oraz inne antybiotyki (PNSP i MR-PRSP).

·   nowe, inwazyjne i toksykogenne szczepy u pacjentów nigdy nie hospitalizowanych: heterogenie metycylinooporne szczepy S. aureus (CA-MRSA) i wykazujące nadprodukcje toksyn szczepy Clostridium difficile (CA-CDAD klon O27/NAP1).

·   wielooporne szpitalne szczepy gronkowców MRSA i MRCNS

·   pojawienie się ognisk szpitalnych Enterococcus opornych na glikopeptydy (VRE)

·   narastanie oporności na glikopeptydy (VISA, VRSA) i nowe alternatywne antybiotyki (synercid, linezolid, daptomycyna) wśród gronkowców.

Natomiast u bakterii Gram-ujemnych:

·   pojawianie się nowych wariantów enzymów ESBL, w tym niewrażliwych na inhibitory i szczepów ESBL+ opornych także na aminoglikozydy, chinolony i kotrimoksazol (MDR)

·        rozprzestrzenianie się derepresorowanych enzymów AmpC oraz pojawienie się ich plazmidowych wariantów u pałeczek Enterobacteriaceae

·        karbapenemazy MBL u Pseudomonas i Acinetobater oraz karbapenemazy KPC u Enterobacteriaceae

·        rozprzestrzenianie się epidemicznych klonów opornych na prawie wszystkie antybiotyki (PDR) i produkujących różne szerokozakresowe enzymy.

Wnioski: Narastaniu oporności patogenów w zakażeniach szpitalnych można przeciwdziałać poprzez: staranną rejestrację czynników etiologicznych zakażeń w danym szpitalu, właściwie skonstruowany szpitalny receptariusz leków i prawidłowo ustalone zasady profilaktyki okołozabiegowej, monitorowanie mechanizmów oporności bakterii występujących w środowisku szpitalnym oraz umiejętne stosowanie terapii empirycznej z uwzględnieniem terapii skojarzonej, de-eskalacyjnej, sekwencyjnej i kryteriów PK/PD oraz promowanie terapii celowanej w oparciu o wynik badania mikrobiologicznego z oznaczeniem MIC antybiotyków.

Słowa kluczowe: lekooporność, zakażenia szpitalne, szczepy wielooporne

Z 2

Ongoing evolution of the pathogens responsible for infections of the blood
– the problem of emerging drug resistance in hospitals

Mączyńska B., Bartoszewicz M., Junka A.

Medical University of Wrocław, Departament of Microbiology

Background: The development of drug resistance among microorganisms being responsible for acute nosocomial infections (incl. blood infections) results in higher use of broad spectrum antibiotics, increased number of hospitalized patients in distress, immunosupression, need of invasive treatment and advanced diagnostics procedures, elongation of hospitalization period and last but not least with inefficient antibiotic policy and collapse of nosocomial infections control.

Aim: Introduction of current evolutionary drug-resistance mechanisms and other virulence factors among microorganisms causing blood infections as well as possibilities of prevention especially in case of multiresistant strains (MDR, PDR).

Results: microorganisms’ drug-resistance spreads via enzymatic, receptor and transport mechanisms. Among Gram positive bacteria, the most dangerous and spreading mechanisms across Europe and Poland are:

·        Streptococcus and Staphylococcus macrolides resistance (MLSb)

·   penicillins and other antibiotics resistance among Streptococcus pneumoniae (PNSP and MR-PRSP)

·   new, invasive and toxinogenic strains among never before hospitalized patients: heterogenic methicilin – resistant strains of S.aureus (CA-MRSA) and Clostridium difficile strains displaying toxins overproductions (CA-CDAD clone 027/NAP1)

·   multiresistant nosocomial Staphylococcus strains MRSA and MRCNS

·   occurence of nosocomial breakdowns of glycopeptides resistant enterococci (VRE)

·   increasing among staphylococci resistance to glycopeptides (VISA, VRSA) and new alternative antibiotics (synercid, linezolid, daptomycin) 

·   occurrence of new ESBL variants, incl. inhibitors – insensitive and ESBL positive strains resistant to aminoglycosides, quinolones, cotrimoxazol (MDR)

·   spreading of derepressed AmpC enzymes and occurrence of their plasmid variants among Enterobacteriacae 

·   MBL carbapenemases among Pseudomonas and Acinetobacter and KPC carbapenemases among Enterobacteriacae

·   spreading of epidemic clones producing different broad spectrum enzymes and resistant to almost all antibiotics (PDR) 

Conclussions: Spreading of drug-resistance can be prevented by: careful registration of etiologic factors of infections, proper periprocedural profilaxis, monitoring of bacterial resistance mechanisms, skillful empiric treatment basing on combined, sequential treatment, PK/PD criterions and promoting of targeted therapy based on antibiotics MIC estimation.

Key words: antibiotic resistance, nosocomial infections, multidrugresistance strains

22

Z 3

Szybka diagnostyka zakażeń krwi – przegląd metod

Adamik B

Katedra i Klinika Anestezjologii i Intensywnej Terapii Akademii Medycznej we Wrocławiu

Wprowadzenie: Diagnostyka infekcji krwi u pacjentów z sepsą jest utrudniona ze względu na stosowaną antybiotykoterapię, obecność wolno rosnących lub szczególnie wybrednych patogenów lub małą ilość komórek bakterii tworzących kolonie (CFU/mL). Niemal wszyscy leczeni w OIT pacjenci mają założone cewniki centralne, co znacznie podnosi ryzyko rozwoju odcewnikowych zakażeń krwi i powoduje wzrost kosztów diagnostyki, przy jednoczesnym braku wzrostu refundacji kosztów przez NFZ. Nowe molekularne metody wykrywania bakterii i grzybów we krwi pozwalają na skrócenie czasu potrzebnego do identyfikacji patogenu oraz charakteryzują się dużą czułością i swoistością, także po wdrożeniu antybiotykoterapii. Ma to ma ogromne znaczenie kliniczne, umożliwia efektywne leczenie, ogranicza powikłania oraz obniża koszty terapii.

Cel: Przedstawienie oraz ocena dostępnych molekularnych metod diagnostycznych, pozwalających na szybkie wykrycie i identyfikację DNA bakterii i/lub grzybów we krwi pacjentów z sepsą.

Materiał i metody: W pracy oceniano testy diagnostyczne wykorzystujące techniki RT-PCR, mikromacierze oraz PCR z identyfikacją patogenu przez system BLAST/FASTA.

Wyniki i Wnioski: Molekularne testy diagnostyczne są specyficzne, czułe i znacznie szybsze, w porównaniu do standardowych badań mikrobiologicznych krwi; wynik uzyskuje się w czasie 2-6 godz. Współczynnik obciążenia urządzeniami inwazyjnymi dla cewników centralnych u pacjentów OIT wynosił średnio 96,7%, a wskaźnik częstości występowania zakażeń oddziałowych związany z cewnikami naczyniowymi wynosił średnio 3,5/1000osobodni. Dlatego ważne jest wdrażanie molekularnych metod diagnostycznych, które wraz z obserwacjami klinicznymi, wynikami badań biochemicznych i markerów sepsy stanowią użyteczne narzędzie we wczesnej identyfikacji bakteriemii i fungemii. Badanie mikrobiologiczne powinno zawsze być przeprowadzone równolegle z testem molekularnym w celu uzyskania informacji o oporności patogenów.

Słowa kluczowe: sepsa, RT-PCR, diagnostyka patogenów krwi

Z 3

Rapid detection of bloodstream pathogens by PCR methods

Adamik B

Department of Anaesthesiology and Intensive Therapy, Medical University of Wroclaw 

Background: Diagnosis of bloodstream infections in severe sepsis suffers from several limitations, especially when patients are already receiving antibiotics, pathogens in blood are fastidious and growing slowly or the CFU/mL is low. Bloodstream infections are particularly frequent with central-line catheter placements. However, additional costs of diagnosis of infections are not covered by the national health insurance program. New molecular techniques for direct detection and identification of bacterial and fungal DNA can contribute to a more rapid diagnosis of septic patients. They are sensitive and specific, and not influenced by ongoing antibiotic therapy. Early microbial identification has the potential to facilitate evidence-based treatment decisions, selection of adequate antimicrobial therapy, reduce the complications and cut the costs of treatment. 

Aim: To review commercially available molecular diagnostics techniques for detection and identification of bacterial and/or fungal DNA in blood of septic patients.

Material and methods: Evaluation of real-time polimerase chain reaction methods, microarrays and nucleic acid sequence-based analysis (online BLAST/FASTA system).

Results and Conclusions: Molecular methods proved to be accurate, sensitive and more rapid than standard blood culture; the results were available within 2 - 6 hours. Central vascular catheter (CVS) utilization ratio for ICU patients was 96,7%, and rate for CVC bloodstream infection was 3,5/1000days. Therefore application of new molecular diagnostics techniques combined with clinical signs and additional parameters (biochemical, microbiological, sepsis markers) would be a useful tool for the rapid diagnosis of bacteremia and fungemia. Blood culture should always be done in parallel with DNA tests, to obtain information about antibiotics susceptibility.

Key words: sepsis, real-time PCR, detection of bloodstream pathogens   

23-24

Z 4

Lepiej zapobiegać niż leczyć – wymagania organizacyjno-prawne zapobiegania
zakażeniom krwi w perspektywie obowiązku zapobiegania zakażeniom szpitalnym

Ratajczyk P.

Katedra Anestezjologii i Intensywnej Terapii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

Wprowadzenie: W związku ze zwiększeniem świadomości pacjentów rośnie ilość roszczeń kierowanych przeciwko placówkom ochrony zdrowia. Jednym z najczęstszych powodów składania pozwów jest wystąpienie zakażenia wewnątrzszpitalnego, którego głównym czynnikiem sprawczym jest powikłanie terapii dożylnej. Nałożenie obowiązku na kierowników zakładów opieki zdrowotnej powołania zespołów oraz komitetów kontroli zakażeń szpitalnych miało wg ustawodawcy zmniejszyć odsetek tych powikłań a co za tym i idzie skarg pacjentów, oraz zapewnić możliwość poznania przyczyn rozwoju tego niepokojącego zjawiska.

Cel: Celem prezentacji jest przedstawienie narastającego problemu zwiększenia częstości roszczeń pacjentów w związku z zakażeniami krwi, jako pochodnych zakażeń wewnątrzszpitalnych i wymagań organizacyjno-prawnych mających na celu zapobiegać tym infekcjom.

Wyniki: Zakażenia wewnątrzszpitalne stanowią prawie 1/3 wszystkich roszczeń kierowanych w stosunku do placówki służby zdrowia, co stanowi w niektórych przypadkach prawie 1 wszystkich zasądzanych kwot dla poszkodowanych. Pozycja pacjenta w dochodzeniu roszczeń o tego typu szkody jest uprzywilejowana, bo to szpital, a nie pacjent ma wykazać, iż w jego murach nie doszło do tego zdarzenia. Widząc narastająca skalę problemu ustawodawca nałożył na kierowników zakładów opieki zdrowotnej obowiązek powołania zespołu kontroli zakażeń szpitalnych, których głównymi zadaniami są: nadzór nad przestrzeganiem procedur zapewniających ochronę przed zakażeniami szpitalnymi, analiza wystąpienia zakażeń wewnątrzszpitalnych, opracowanie raportów o występowaniu tego zjawiska, szkolenie personelu w zakresie zasad, praktyki i metody kontroli zakażeń. Istotną szansę zmniejszenia tego zjawiska, oprócz wyeliminowania elementów zależnych od czynnika ludzkiego, dało wprowadzenie systemów zamkniętych do terapii dożylnej, dzięki czemu można zmniejszyć odsetek zakażeń łożyska naczyniowego on ponad 60%. Zastosowanie tych nowoczesnych rozwiązań nie ochroni w 100% szpital i pracujące w nim personel medyczny przed roszczeniem ze strony pacjentów dotyczących zakażeń wewnątrzszpitalnych, ale pozwala odeprzeć zarzut niedochowania należytej staranności.

Wszystkie te czynności zarówno w sferze czysto medycznej jak i organizacyjnej (stworzenie i przestrzeganie procedur), spowodują, że możliwość wystąpienia zakażeń wewnątrzszpitalnych i zasadnych roszczeń w stosunku do szpitala ulegnie zmniejszeniu.

Wnioski: Zakażenia wewnątrzszpitalne i związane z nimi roszczenia pacjentów są jednymi z bardziej palących problemów dotykających placówki ochrony zdrowia. Zmniejszenie odsetka tych przypadków powinno być nadrzędnym celem całego personelu szpitala. Można to osiągnąć tylko dzięki wprowadzaniu i przestrzeganiu odpowiednich procedur, analizowanie wielkości i trendów tego zjawiska, zastosowanie odpowiedniego sprzętu medycznego (systemy zamknięte do terapii dożylnej, antybakteryjne łączniki dostępu dożylnego ze srebrem), a co najważniejsze dochowanie należytej staranności w wykonywanych czynności przez personel szpitala.

Z 4

Prevention is better than cure - organizational and legal requirements to prevent blood infections in the perspective of the obligation to prevent nosocomial infections

Ratajczyk P.

Department of Anesthesiology and Intensive Care Medical University of Lodz

Background: Due to an increase in patient awareness is increasing the number of claims against the hospitals targeted. One of the most common reasons for the submission of lawsuits is the occurrence of nosocomial infection, which is caused mainly by a complication of intravenous therapy. The imposition of liability on the managers of healthcare institutions and the creation of teams of hospital infection control committees were by the legislature to reduce the proportion of these complications and as a result of complaints and patients, and provide opportunity to learn about the causes of this worrying trend is developing.

Aim: This article presents the growing problem of increasing frequency of claims in relation to patients with infections derived from blood as nosocomial infections and the organizational and legal requirements aimed at preventing the infection.

Results: Nosocomial infections account for nearly 1/3 of all claims in relation to targeted health care facilities, which is in some cases almost half of all amounts awarded to victims. Position the patient in pursuing claims of this type of injury is privileged, because it’s a hospital, not the patient has shown that within its walls has not been to this event. Seeing the increasing scale of the problem the legislature required the managers of health care obligation to create a hospital infection control team, whose main task is to: supervision of compliance procedures to ensure protection against nosocomial infections, the analysis of nosocomial infections, preparation of reports on the occurrence of this phenomenon, the training of staff in the principles of, practices and methods of infection control. Important opportunity to reduce this phenomenon, in addition to the elimination of elements dependent on human factors, gave the introduction of closed systems for intravenous therapy, thus reducing the percentage of vascular infections over 60%. The application of these innovative solutions will not protect 100% working in the hospital and its medical staff prior claim on the part of patients regarding nosocomial infections, but helps to justify the allegation of a failure of due diligence. All of these activities in both the purely medical and organizational (establishment of and compliance with procedures), will result in the possibility of nosocomial infections and legitimate claims against the hospital will be reduced.

Conclussions: Nosocomial infections and related claims by patients is one of the most pressing issues affecting hospitals. Reducing the proportion of these cases should be the overarching objective of the entire hospital staff can be achieved only through implementation and observance of appropriate procedures, to analyze the size and trends of this phenomenon, the use of appropriate medical equipment (closed systems for intravenous therapy, antimicrobial IV connectors with silver), and most importantly, adherence to due diligence in their operations by the hospital staff.

Key words: blood infections, nosocomial infections, organizational and legal requirements

25-26

Z 5

Zapobieganie zakażeniom krwi w codziennych realiach klinicznych w Polsce i na świecie

Malara M.

Polskie Stowarzyszenie Pielęgniarek Epidemiologicznych

Wprowadzenie: Zakażenia szpitalne, w tym odcewnikowe zakażenia krwi powodują groźne dla życia powikłania, przedłużają czas hospitalizacji oraz są ogromnym obciążeniem dla szpitali zarówno w Polsce jak i na świecie. Mimo wysiłków zmierzających do opanowania tych zakażeń częstość ich występowania pozostaje niezmieniona od wielu lat. W Europie sepsa jest przyczyną śmierci na podobną skalę, co rak płuc, rak piersi i rak jelita grubego razem wzięte. Pojawianie się opornych szczepów powoduje, że zapobieganie zakażeniom staje się coraz większym wyzwaniem. Jednym z czynników wystąpienia zakażenia krwi jest otwarty system infuzyjny, drugi związany jest z obecnością cewnika naczyniowego. Mając na względzie ten problem w celu redukcji ryzyka wystąpienia odcewnikowego zakażenia krwi wprowadza się w codziennej praktyce klinicznej zamknięte systemy infuzyjne oraz antybakteryjne systemy dostępu dożylnego.

Cel: Celem prezentacji jest przedstawienie nowych sposobów zapobiegania odcewnikowym zakażeniom krwi w praktyce klinicznej w Polsce i na świecie ze szczególnym uwzględnieniem zamkniętych systemów infuzyjnych oraz antybakteryjnych łączników dostępu dożylnego.

Wyniki: Terapia dożylna chorych to standardowe leczenie i często nie rozpoznajemy jej, jako potencjalnego zagrożenia. Umyka nam fakt skażenia płynu, który może trafić do krwi pacjenta czy też zaleganie płynu w końcówce cewnika stające się tym samym pożywką dla patogenów. Mając to na uwadze koniecznością jest ochrona podawanego dożylnie płynu przed skażeniem oraz zapobieganie kolonizacji i tworzeniu biofilmu w miejscu wkłucia dożylnego. Wprowadzenie zamkniętych systemów infuzyjnych w tym całkowicie zapadających się worków, niewymagających zewnętrznego odpowietrzenia o ponad 60% zmniejsza częstość występowania odcewnikowych zakażeń krwi oraz związanych z nimi śmiertelności i kosztów leczenia. Należy, więc stosować zamknięte systemy infuzyjne, systemy otwarte (butelki) istotnie zwiększają częstość zakażeń odcewnikowych krwi. Istotnym postępem w zapobieganiu zakażeniom krwi jest także wprowadzenie antybakteryjnych bezigłowych łączników dostępu dożylnego ze srebrem, które aktywnie przez 7 dni całkowicie eliminują patogeny odgrywające rolę w zakażeniach krwi związanych z występowaniem cewnika naczyniowego. Zapewniają ciągłą ochronę przed patogenami mogącymi znaleźć się w świetle urządzenia zapobiegając kolonizacji i tworzeniu biofilmu (skuteczna redukcja o 99,99%).

Nie ma wątpliwości, że zamknięte systemy infuzyjne oraz antybakteryjne łączniki ze srebrem stosowane w miejscach dostępu dożylnego są zasadne w zapobieganiu odcewnikowym zakażeniom krwi.

Wnioski: Zapobieganie jest kluczem w walce z zakażeniami krwi i najważniejszym celem dla całego personelu medycznego. Wprowadzając zamknięte systemy infuzyjne w terapii dożylnej, tj. worki z płynami infuzyjnymi czy też bezigłowe łączniki dostępu dożylnego ze srebrem ważne jest kompleksowe podejście do problemu profilaktyki odcewnikowych zakażeń krwi i jest to jedyne słuszne rozwiązanie dla bezpieczeństwa pacjenta, personelu i całego szpitala.

Słowa kluczowe: zakażenia krwi, zakażenia szpitalne, zamknięty system infuzyjny, antybakteryjne łączniki bezigłowe

Z 5

Prevention of blood infections in everyday clinical reality in Poland and in the world

Malara M.

Polish Nurses Association of Epidemiology

Background: Hospital infections, including catheter-associated bloodstream infections, cause life-threatening complications, prolong hospitalization and are of great burden for hospitals, both in Poland and worldwide. Despite efforts toward control of these infections, their incidence remains unchanged for many years. In Europe sepsis as a cause of death is as frequent as lung cancer, breast cancer and colon cancer together. New resistant bacterial strains make the prevention bigger and bigger challenge. Open infusion system appears a main risk factor of blood stream infections, another one is intravenous catheter. For that reason, to reduce risk of catheter-associated blood stream infections, closed infusion systems and antibacterial systems of intravenous access have been introduced to everyday clinical practice.

Aim: The aim of the presentation is to show new methods in prevention of catheter-associated blood stream infections in clinical practice in Poland and worldwide, with special focus on closed infusion systems and antibacterial connectors of intravenous access.

Results: Intravenous therapy is a standard treatment and we often do not recognize it as a potential threat. We forget about contamination of fluid, which may be administered to patient's blood stream or residual fluid in the catheter's ending, which is a good medium for pathogen culture. For that reason intravenous fluid protection against contamination and prevention of bacterial colonization and biofilm formation at the site of intravenous puncture are of great importance. Introduction of closed infusion systems, fully collapsible bags, non-requiring external venting, decreases both incidence of catheter-associated blood stream infections by 60% and related mortality and treatment costs. Therefore closed infusion systems should be used; open systems (bottles) significantly increase frequency of catheter-related blood stream infections. Introduction of antibacterial needle-free connectors of intravenous access with silver, which actively, for 7 days, totally eliminate pathogens responsible for blood stream infections associated with catheter, is also a great progress. They ensure continuous protection against pathogens, which may occur inside the device and prevent colonization and biofilm formation (effective reduction by 99.99%). There is no doubt that closed infusion systems and antibacterial connectors with silver used at the site of intravenous access are the only option in prevention of catheter-associated blood stream infections.

Conclusion: Prevention is a key factor in prevention of blood stream infections and the most important target for all medical staff. Introduction of closed infusion systems to intravenous therapy, i.e. bags with infusion fluids and needle-free luer activated devices with silver is a complex approach to prophylaxis of catheter-associated blood stream infections, being the only proper solution for safety of patient, medical staff and whole hospital.

Key words: blood stream infections, hospital acquired infections, closed infusion system, antimicrobial luer activated devices

27

Z 6

W poszukiwaniu praktycznych i ekonomicznych metod zapobiegania zakażeniom krwi w szpitalach – monitoring, procedury oraz edukacja

Przondo-Mordarska A.

Akademia Medyczna we Wrocławiu Katedra Mikrobiologii

Sepsa jest niezwykle ważnym problemem medycznym. Jest to bowiem drugie co do częstości zakażenie szpitalne. Ma ciężki przebieg, wysoką śmiertelność (ok.65%), wzrastającą liczbę przypadków, trudną diagnostykę i trudne zapobieganie. Przyczyną niebezpiecznego przebiegu sepsy są różne źródła zakażeń septycznych i bardzo różne czynniki etiologiczne. W szpitalach często są to patogeny cechujące się wysoką opornością na antybiotyki i dużą zjadliwością. Skomplikowany patomechanizm utrudnia zarówno leczenie jak i rokowanie. Podstawą precyzyjnej diagnostyki i badań epidemiologicznych w sepsie było opublikowanie w 2002 roku ustaleń komisji uzgodnieniowej zawierających dokładne definicje sepsy i związanych z nią zespołów symptomów klinicznych. W określeniu czynnika etiologicznego sepsy najbardziej istotnym jest wczesne, do pół godziny od podejrzenia sepsy u chorego, pobranie krwi na posiew. Drugą czynnością, która winna być wykonana w czasie pierwszej godziny rozpoznania sepsy jest dożylne podanie antybiotyku. Dla prawidłowego leczenia sepsy musi zostać wykonane badanie lekowrażliwości wyhodowanego z krwi drobnoustroju z oznaczeniem minimalnych stężeń hamujących i mechanizmów oporności. Dla zapobiegania zakażeń krwi w szpitalach ważne jest bowiem prawidłowe dobranie antybiotyków oparte na monitorowaniu oporności szczepów. Ponadto, zapobieganie zakażeniom szpitalnym krwi musi się opierać na przestrzeganiu prawidłowych procedur w stosowaniu cewników dożylnych, w dializach, a także w innych zabiegach diagnostycznych i leczniczych.

Z 6

Searching for practical and economical methods to prevent blood infections in hospitals – monitoring, procedures and education

Przondo-Mordarska A.

Department of Microbiology, Medical University of Wroclaw

Sepsis is an extraordinarily important medical problem. It is second, with respect to the frequency, nosocomial infection. It characterizes with the sewer course, high mortality (ca.65%), increasing number of cases, difficult diagnostics and even more difficult prophylaxis. The reason of dangerous sepsis course are different sources of septic infections and very different etiologic factors – f.e. nosocomial pathogens displaying high antibiotic – resistance and high virulence. The basis for the precise sepsis diagnostics and epidemiologic investigations was publication of consensus committee agreements concerning exact sepsis definitions and sepsis clinical symptoms. In purpose of sepsis etiologic factor detection, the most crucial action is taking the blood sample from the patient – as soon as possible – before half an hour from the sepsis suspicion. The another action to take in the first hour from the sepsis recognizing is intravenous application of antibiotic. For the proper sepsis treatment, the microorganism drug – sensitivity with MIC and resistance mechanisms estimation should be performed. In case of blood infection prophylaxis in the hospitals, the essential step is proper use of antibiotics based on the strains resistance monitoring. Moreover, prophylaxis of blood infections should relay on the proper procedures of intravenous catheters use, haemodialysis and other diagnostic and treatment procedures.

Key words: blood infections

28

TK-II 1

Resuscytacja hemostazy w chirurgii

Paluszkiewicz P.1, Dudek W.2, Smolińska K.1

1Zakład Chirurgii i Pielęgniarstwa Chirurgicznego Uniwersytetu Medycznego, Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej im. św. Jana z Dukli. Lublin. Polska; 2Department of Cardiothoracic Surgery, Queen Elizabeth Hospital, Birmingham, UK

Zaburzenia krzepnięcia krwi są jedną z najważniejszych przyczyn zgonów ofiar wypadków, którzy przeżyli krytyczne obrażenia narządowe. Dodatkowo zaburzenia krzepnięcia krwi są stałym następstwem rozległych zabiegów chirurgicznych. Rozwój zaburzeń jest wieloczynnikowy i wieloetapowy, jednak narastająca kwasica oraz hipotermia stanowią najważniejsze zjawiska patofizjologiczne pojawiające się bezpośrednio po urazie i oddziałujące na hemostazę. Aktywacja szlaku białka C opisana u chorych po urazach oraz aktywacja fibrynolizy są dodatkowymi czynnikami utrudniającymi utrzymanie prawidłowej hemostazy. Konsekwencją odpowiedzi układu hemostazy na uraz są nasilone straty krwi prowadzące często do śmiertelnego wykrwawienia. Całość działań minimalizujących następstwa odpowiedzi ze strony układu krzepnięcia jest określane resuscytacją hemostatyczną. Zainteresowanie w ostatnich latach ograniczeniem stosowania rozległych zabiegów chirurgicznych na korzyść stopniowej interwencji chirurgicznej znacznie poprawiło wyniki leczenia chorych z ciężkimi obrażeniami ciała. Wielokierunkowe postępowanie specjalistyczne oparte również o korekcję hipotermii i kwasicy oraz nowe środki farmakologiczne dają obiecujące wyniki i są przedmiotem licznych badań. Co więcej, dobór płynów infuzyjnych oraz rodzaj przetaczanych preparatów krwiopochodnych może poprawić uzyskiwane wyniki leczenia i stanie się podstawą nowych wytycznych leczenia chorych, u których stwierdzono masywne straty krwi.

TK-II 1

Haemostatic resuscitation in surgery

Paluszkiewicz P.1, Dudek W.2, Smolińska K.1

1Department of Surgery and Surgical Nursing. Medical University. St. John from Dukla Lublin Cancer Centre. Lublin. Poland; 2Department of Cardiothoracic Surgery, Queen Elizabeth Hospital, Birmingham, UK

Coagulopathy remains one of the commonest causes of mortality in trauma victims with critical organ injuries. Clotting disorders, additionally, are frequent sequelae of extended surgery. The development of coagulation disorders is multi-factorial and multi-step, but hypothermia and progressive acidosis are the most important pathological events occurring immediately after trauma and influencing haemostasis. The recently described in trauma victims activation of protein C pathway as well as activation of fibrinolysis are additional factors impeding haemostasis. The consequence of haemostatic system response to the trauma is often massive blood loss leading to fatal exsanguinations. The complex management targeting to weaken the haemostatic response is described as a haemostatic resuscitation.

Recent experience demonstrates that extensive surgery has been limited to selected cases and superseded by the multi-stage surgical interventions. This significantly improves therapeutic effects and reduces post-traumatic mortality in severe trauma patients. The multidirectional management strategies including correction of hypothermia and acidosis, as well as new pharmacological haemostatic agents, give promising results and become popular subject of the research. Moreover, the choice of adequate infusion fluid and blood products for resuscitation may improve therapeutic outcomes and lead to establishing the new recommendations for treatment of patients with massive blood loss.

Key words: Haemostasis, trauma, surgery, coagulopathy

29-30

TK-II 2

Hemofilia nabyta (acquired hemophilia-AH) rzadko rozpoznawana, groźna skaza krwotoczna

Ratajczak J.

Centrum Onkologii Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie

Wprowadzenie: Hemofilia nabyta jest ciężką skazą krwotoczną wywołaną przez nagłe pojawienie się autoprzeciwciała (inhibitor) przeciwko czynnikowi VIII. Zapadalność na AH szacuje się na 1/ 1mln osób, jednak wartość ta może być znacznie zaniżona. Najczęściej występuje w 6-7 dekadzie życia, w połowie przypadków jest postacią idiopatyczną, w pozostałych wystąpieniu AH sprzyjają choroby autoimmunologiczne, nowotworowe, połóg. Objawia się nagłym wystąpieniem ciężkiej skazy krwotocznej. Śmiertelność sięga 22%. Przedłużenie 2-3 krotne APTT, przy prawidłowym TT, PT oraz prawidłowym poziomie fibrynogenu i prawidłowej liczbie płytek krwi powinno nasuwać podejrzenie AH. Potwierdzeniem rozpoznania jest stwierdzenie istotnego obniżenia poziomu czynnika VIII oraz obecność autoprzeciwciał. Leczenie polega na powstrzymywaniu i zapobieganiu krwawieniom oraz na eliminacji inhibitora.

Opis przypadków: 62 letnia pacjentka z RZS operowana z powodu podejrzenia mięsaka mięśnia biodrowo lędźwiowego. W wywiadzie od dwóch tygodni łatwe siniaczenia i ból okolicy lędźwiowej. Mimo 2-3 krotnego wydłużenia APTT operowana planowo. Śródoperacyjnie stwierdzono ogromny krwiak zaotrzewnowy, który ewakuowano i zdrenowano. Reoperowana w pierwszej dobie z powodu krwotoku zagrażającego życiu. W 14 dobie utrzymującej się skazy po oznaczeniu poziomu czynnika VIII (4,5%) i uzyskaniu dodatniego wyniku testu na inhibitor rozpoznano AH. Pacjentka zmarła w 52 dobie wśród objawów MODS cały czas krwawiąc. Otrzymała: 50j kkcz, 33op kkpł, 12j osocza, 81j krioprecypitatu, 17000j czynnika VIII, 16800j APCC, 216 mg rVIIa, 5 plazmaferez.

60 letni pacjent dotychczas zdrowy został przyjęty do szpitala z kilkutygodniowym wywiadem samoistnych bolesnych wylewów domięśniowych. W wykonanych badaniach układu krzepnięcia stwierdzono wydłużenie APTT (120s),poziom czynnika VIII – 1% , miano inhibitora 102jB/ml. Pacjent został zakwalifikowany do leczenia immunosupresyjnego celem eliminacji inhibitora (Encorton, Endoxan). Jednak w wyniku wykonanego wcześniej nakłucia żyły szyjnej wewnętrznej doszło do gwałtownie narastającego krwiaka szyi z uciskiem i przemieszczeniem tchawicy oraz uczuciem duszności. W związku z tym wdrożono leczenie rVIIa w sumarycznej dawce 49,2 mg (90µg/kg na dawkę) uzyskując ustąpienie duszności oraz zmniejszenie obwodu szyi. Aktualnie pacjent ma kontynuowane ambulatoryjnie leczenie eliminujące inhibitor.

Wnioski: Izolowane wydłużenie APTT wymaga diagnostyki koaguologicznej. Wszystkie zabiegi operacyjne w AH powinny zostać odłożone do czasu wyeliminowania inhibitora.

Słowa kluczowe: Nabyte skazy krwotoczne, inhibitor, rVIIa

TK-II 2

Acquired hemophilia-AH rarely recognized, serious bleeding disorder

Ratajczak J.

The Maria Sklodowska-Curie Institute of Oncology in Warsaw

Background: Acquired hemophili (AH) is a serious haemorrhagic disease caused by the sudden appearance of inhibitors antibodies against factor VIII. The incidence of AH is estimated at 1 in 1 million people but this figure may be considerably underestimated. It mostly occurs in 6-7 decade of life, in half the cases is idiopathic, in others the occurrence of AH foster autoimmunologic diseases, cancers, puerperium. It is shown by a sudden occurrence of serious haemorrhagic disease. Mortality reaches 22 per cent. 2-3 times prolongation of APTT, with normal TT, PT and fibrinogen concentration and normal platelet numbers should raise suspicion of AH. Confirmation of diagnosis is finding a significant reduction in the level of factor VII and presence of autoantibodies .Treatment is based on bleeding stopping and preventing and elimination of inhibitor.

Case reports: 62 year old patient with rheumatoid arthritis operated based on suspicion of myoasarcoma. In medical history since two weeks easily appearing of bruises and pain in the lumbar area. Although 2-3 times prolongation of APTT she had elective surgery. Intrasurgery was stated a huge retroperitoneal haemorrhage, which was evacuated and drained. On the first day she was re-operated due to life-threatening hemorrhage. In 14th day of persisiting haemorrhagic diathesis, AH has been diagnosed on the base of the measurement of factor VIII concentration (4,5%) and detection of the inhibitor. The patient died on 52nd day with symptoms of MODS and continuous bleeding. She received 50 RCC units, 33 Platelet Concentrate units, 12 plasma units, 81 cryoprecipiate units, 17000 factor VIII units, 16800 APCC units, 216 mg fVIIa, 5 plasmaphereses.

60 year old previously healthy patient was admitted to hospital with medical history of several weeks spontaneous painful muscle haematomas. The haemostatis examination revealed prolongation APTT (120), factor VIII level  – 1%, titre inhibitor of 120 BU. Inorder to eliminate inhibitor (Encorton, Endoxan) the patient was qualified to for immunosuppressive treatment. However, because of previously performed internal jugular vein puncture, occurred rapidly growing neck haematoma and larynx dislocation and shortness of breath. Therefore, the rVIIa treatment in total dose of 49.2 mg (per dose 90 mg/kg) was implemented and obtained dyspnea regression and neck circumferencwe reduction. Currently, the patient needs to continue outpatient treatment for eliminating the inhibitor.

Conclusions: Isolated prolongation of APTT requires detailed check of haemostasis. All the surgeries should be postponed until the elimination of the inhibitor.

Key words: acquired haemorrhagic disease, inhibitor, rVIIa

31-32

O-1

SKUTECZNE I BEZPIECZNE STOSOWANIE KRWI I JEJ SKŁADNIKÓW WYZWANIEM SŁUŻBY KRWI W TRAKCIE IMPREZ MASOWYCH NA PRZYKŁADZIE PRZYGOTOWAŃ DO EURO 2012

Kuczabski M., Lorek M.

Narodowe Centrum Krwi

Wprowadzenie: Wolny rynek i dynamiczny rozwój gospodarczy wpłynął na wyraźną poprawę infrastruktury w Polsce, a tym samym dał szansę na właściwą promocję kraju poza jego granicami. Światowe federacje sportowe coraz częściej powierzają Polsce organizację prestiżowych imprez. Jednocześnie wraz z podniesieniem poziomu życia, społeczeństwo domaga się różnorodnego profilu rozrywek. Dlatego niezbędnym stało się przygotowanie służby zdrowia, a w szczególności służby krwi do wystąpienia nieprzewidzianych zdarzeń, które mogą towarzyszyć imprezom masowym.

Cel: Analiza możliwości zabezpieczenia w krew i jej składniki systemu ochrony zdrowia w czasie organizacji imprez masowych na przykładzie EURO 2012.

Materiał i metody: 1. „Koncepcja realizacji zadań służby krwi w procesie realizacji zadań obronnych na potrzeby państwa przez publiczną i niepubliczną służbę zdrowia” Zespół do spraw opracowania koncepcji dotyczącej realizacji zadań obronnych publicznej służby krwi, Warszawa 2008. 2. Sprawozdania z działalności centrów krwiodawstwa.

Wyniki: Dzięki przedsięwzięciom podjętym w celu przygotowania do zabezpieczenia w krew i jej składniki m. in. imprez masowych, centra krwiodawstwa będą miały większe możliwości poboru krwi i jej składników na wypadek zagrożeń oraz stworzenia rezerwy dobowej KKCz i FFP na takie sytuacje. Zwiększenie ilości pobieranej krwi powinno być realizowane drogą poboru ekipowego ze względu na swoją mobilność, możliwość szybkiego przemieszczenia do nowego miejsca poboru i pełną samowystarczalność w zakresie koniecznych mediów (energia, woda, transport).

Wnioski: Polska publiczna służba krwi rozpoczęła intensywne przygotowania do zabezpieczenia imprez masowych w 2009 roku. Centra utrzymują stały zapas KKCz i FFP, doposażone są w mobilne punkty poboru krwi, rozpoczęły się akcje promocji honorowego krwiodawstwa. Niezbędne jest jeszcze zwrócenie szczególnej uwagi na usprawnienie komunikacji między wszystkimi elementami systemu oraz popularyzację optymalnego stosowania krwi i jej składników poprzez szkolenia i konferencje naukowo-szkoleniowe.

O-1

EFFECTIVE AND SAFE USAGE OF BLOOD AND BLOOD COMPONENTS AS A CHALLENGE FOR THE BLOOD SERVICES DURING THE MASS GATHERING EVENTS FOR EXAMPLE PREPARATION FOR EURO 2012

Kuczabski M., Lorek M.

National Blood Center

Background: Open market and a dynamic development of economy had a great influence on improvement of infrastructure in Poland. It also had created a chance to promote a country properly to be recognized to a wider public. World sport federations are willing to provide Poland with the major and prestigious events. As the profile and standard of a live arises, an audience seeks for more sophisticated form of entertainments. Therefore, a health service, particularly a blood service has to be prepared to react properly in case of unexpected affairs during major events. 

Aim: An analysis of possibilities to guarantee blood and blood components for health systems needs during major events for example EURO 2012.

Material and methods: 1. “A concept of how to provide ideal solutions for blood services in a process of taking defensive (protection) tasks for public and non-public health services”. A group of specialists to create a concept concerning the duties of a public blood services, Warsaw, 2008. 2. Reports from an activities of blood centers. 

Results: Thanks to initiative due to preparedness to guarantee blood and blood components for health systems needs during major events for example mass events, blood centers will have a bigger range of possibilities to make donations. Also, ingredients of a blood will be taken to produce a proper amount of reserves in case of any dangers. As a result of these activities the 24 hour system will be in course. There is a need to extend an amount of donated blood, because it should increase the velocity of movement and a much better communication, so the new destinations will be reached faster. This system will also help to come through the possible obstacles such as lack of energy, water) 

Conclusions: Polish public blood services will start an intensive preparations to make the major mass events safe in the 2009 year. Canters are monitoring and take care about a constant amount of red blood cells i fresh frozen plasma. Canters have mobile collection sites where the blood may be donated. It is promoted properly. It is an important factor to provide a better communication between all the elements of a system. It is also crucial to organize lectures and symposia to increase the awareness of a usage of blood. 

33-34

O-2

SKUTECZNE ZABEZPIECZANIE SYSTEMU OPIEKI ZDROWOTNEJ W KREW I JEJ SKŁADNIKI PODSTAWĄ FUNKCJONOWANIA REGIONALNYCH CENTRÓW KRWIODAWSTWA I KRWIOLECZNICTWA – SPRZEDAŻ W LATACH 2007-2009

Kuczabski M., Dębowska M.

Narodowe Centrum Krwi

Wstęp: Bezpieczna krew i jej składniki stanowią kluczowy element współczesnej medycyny. Zabezpieczenie odpowiedniej ilości krwi i jej składników dla polskiego sytemu zdrowia stanowi podstawę funkcjonowania Regionalnych Centrów Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa

Cel: Analiza porównawcza i zmiany zachodzące w polskiej służbie krwi w latach 2007-2009

Materiał i metody: Analiza danych Narodowego Centrum Krwi na podstawie informacji dostarczonych przez Regionalne Centra Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa

Wyniki: W latach 2007-2009 ogólna liczba dawców krwi zwiększyła się znacząco o 128 007 osób z 560 053 w roku 2007 do 688 060 w roku 2009, gdzie 38,71% stanowili dawcy pierwszorazowi. Natomiast liczba donacji ukształtowała się na poziomie 1 157 415 w 2009r. i wzrosła na przełomie analizowanych lat o 167 968. Największy wzrost odnotowały Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Warszawie (o 17 486) i w Białymstoku (o 15 869), a najmniejszy w Olsztynie (o 411).

Wyprodukowane KKCz oraz UKKCz utrzymywały również tendencję wzrostową by osiągnąć w 2009 r. poziom KKCz- 979 165 oraz UKKCz 86 069. Sprzedaż obydwu koncentratów do lecznictwa w roku 2009 wynosiła natomiast 1 006 652 , co stanowi 94,5% produkcji.

W latach 2007-2009 liczba wyprodukowanego FFP wzrosła o 158 395 jednostek i wynosiła 1 184 525, w tym z krwi pełnej 1 039 162 oraz z aferezy 145 363, z czego do celów klinicznych wydano 360 929 jednostek. Tylko Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Wałbrzychu odnotowało spadek o 12 396 jednostek.

KKP odnotowało w latach 2007-2009 wzrost i osiągnęło w roku 2009 poziom 91 338 (KKP zlewane-56 890; KKP z aferezy - 34 448). Sprzedaż KKP (z UKKP)pozyskiwanego metodą konwencjonalną wynosiła 204 363 w roku 2009, a KKP (z UKKP) metodą aferezy 34 946.

Wnioski: Zaprezentowane dane obrazują funkcjonowanie jednostek organizacyjnych i przedstawiają tendencje wzrostowe, które w latach 2007-2009 wystąpiły w Polsce. Analizy produkcji i sprzedaży krwi i jej składników dla lecznictwa w Regionalnych Centrach Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa na przestrzeni lat pokazuje efektywność pracy oraz podstawy zabezpieczenia polskiego systemu opieki zdrowotnej.

O-2

EFFECTIVE SECURING POLISH HEALTH CARE SYSTEM IN THE BLOOD AND ITS COMPONENT
AS A FUNDAMENTAL FUNCTIONING FACTOR OF THE REGIONAL CENTERS OF BLOOD DONATION AND TREATMENT; SALES IN 2007-2009

Kuczabski M., Dębowska M.

National Blood Center

Background: Safe blood and blood component are a key component of modern medicine. Securing adequate amounts of blood and its component for the Polish Health Care system determine the activity of the Regional Centers of Blood Donation and Treatment.

Aim: The comparative analysis and changes in Polish Blood Service in 2007-2009. 

Material and methods: Analysis of the National Blood Center’s data based on information provided by the Regional Centers of Blood Donation and Treatment.

Results: In years 2007-2009 the total number of donors increased significantly by 128 007 from 560 053 in 2007 to 688 060 in 2009, and 38,71 % were first time donors. Whereas the total number of donation was 1 157 415 and had increased within analyzed years by 167 968. The largest increase recorded the Regional Center of Blood Donation and Treatment in Warsaw (about 17 486) and Białystok (about 15 869), and the lowest in Olsztyn (about 411).

Produced RCC and RCC-LR maintained an upward trend and reached RCC 979 165 and RCC-LR 86 069 in 2009. Sales of the two concentrates to hospitals in 2009 exceeds 1 006 652 representing 94,5% of the whole production.

In 2007-2009, the number of produced FFP had increased by 158 395 units and reached 1 184 525, therein 1 039 162 taken from whole blood and 145 363 collected by apheresis. Only the Regional Center of Blood Donation and Treatment in Wałbrzych recorded a decrease of 12 396 units.

PC recorded growth in 2007-2009 and reached the level of 91 338 in 2009 (PC-56 890; PC apheresis – 34 448). Sales of all PC sought by the conventional method was 204 363 in 2009, and PC apheresis 34 946.

Conclusions: The presented data illustrate the functioning of organizational units and represent an increasing trend that occurred in Poland in years 2007-2009. The production and sales analysis of blood and blood components delivered by the Regional Centers of Blood Donation and Treatment to health care show the work efficiency and fundamentals of securing Polish Health Care system.

Key words: blood, blood components, National Blood Center, Regional Center of Blood Donation and Treatment

35-36

O-3

ZABEZPIECZENIE POPULACJI KOBIET Z KONFLIKTEM SEROLOGICZNYM MATCZYNO-PŁODOWYM W ZAKRESIE ANTYGENU D Z UKŁADU RH W PRODUKT KRWIOPOCHODNY: IMMUNOGLOBULINĘ ANTY-D W KORELACJI Z ROZPOZNANIEM KLINICZNYM I OBSZAREM ZAMIESZKANIA (WYDANIA LEKU)

Kuczabski M., Kubacka M.

Narodowe Centrum Krwi

Wprowadzenie: Konflikt serologiczny matczyno - płodowy jest spowodowany obecnością w surowicy matki alloprzeciwciał odpornościowych, które reagują z antygenami krwinek płodu. Następstwem konfliktu serologicznego między matką i płodem jest choroba hemolityczna płodu i noworodka. Dlatego profilaktyka konfliktu Rh polega na stosowaniu u kobiety preparatu immunoglobuliny anty-RhD. Zastosowanie immunoglobuliny anty-RhD ma na celu zahamowanie u matki pierwotnej odpowiedzi immunologicznej na antygen D obecny na krwinkach płodu, a nieobecny u matki. Immunoglobulina anty-D podawana jest pacjentkom – kobietom Rh ujemnym, aby zapobiec immunizacji czynnikiem Rh gdy stwierdzone zostanie, iż dziecko jest Rh dodatnie, po porodzie fizjologicznym, patologicznym lub bliźniaczym oraz po poronieniu samoistnym lub przerwaniu ciąży, inwazyjnej diagnostyce prenatalnej, usunięciu ciąży pozamacicznej oraz w przypadku zagrażającego porodu przedwczesnego z krwawieniem z dróg rodnych.

Cel: Celem pracy jest przedstawienie poziomu zabezpieczenia w immunoglobulinę anty-D w powiązaniu ze wskazaniem medycznym do podania immunoglobuliny anty-D oraz obszarem zamieszkania/wydania leku.

Materiał i metody: Analiza obejmuje dane z 21 Regionalnych Centrów Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa, które wydają immunoglobulinę anty-D do zlokalizowanych na ich terenie działania – zakładów opieki zdrowotnej, zgłaszających imienne zapotrzebowanie na ten produkt krwiopochodny. Dane poddane analizie dotyczą 2,5 letniego okresu monitorowania zużycia immunoglobuliny anty-D i obejmują zużycie immunoglobuliny anty-D wg dawek zalecanych przy wystąpieniu danego wskazania medycznego (rozpoznania klinicznego).

Wyniki: Najwyższym zużyciem immunoglobuliny anty-RhD charakteryzują się obszary zamieszkania, dla których głównymi ośrodkami zabezpieczającymi w ten produkt krwiopochodnych są Warszawa, Katowice, Kraków, Poznań, Gdańsk, a najniższym zużyciem charakteryzuje się Słupsk, Radom, Racibórz. Natomiast rozpoznanie kliniczne, wg danych pochodzących z jednego roku, w skali całego kraju, charakteryzowało się rozkładem wg którego 53% wskazań medycznych stanowiło podanie dawki 150 mg immunoglobuliny anty-D, 27 % stanowiło podanie dawki 300 mg, natomiast 20% – podanie dawki 50 mg.

Wnioski: Z analizy danych wynika, iż całkowite zużycie immunoglobuliny anty-D znacząco wzrasta. Spowodowane może to być:

–        wykonywaniem dodatkowych badań w trakcie ciąży, po których zaleca się podanie odpowiedniej dawki immunoglobuliny anty-D, w związku z tym ta sama pacjenta, otrzymuje dwukrotnie immunoglobulinę anty-D,

–   wzrostem liczby porodów i poronień,

–   zmianami w zakresie stosowania zalecanych dawek immunoglobuliny anty-D do odpowiednich wskazań medycznych.

Słowa kluczowe: Immunoglobulina anty-D, konflikt serologiczny

O-3

THE SUPPORT OF ANTI-RhD IMMUNOGLOBULIN FOR THE POPULATION OF WOMEN WITH FETO-MATERNAL BLOOD GROUP INCOMPATIBILITY IN RhD ANTIGEN IN CORRELATION WITH CLINICAL DIAGNOSIS AND AREA

Kuczabski M., Kubacka M.

National Blood Center

Background: The feto-maternal blood group incompatibility is due to presence in maternal serum of allo-antibodies which react with antigens of fetal cells. The consequence of blood group incompatibility between mother and fetus is hemolytic disease of the fetus and newborn. Therefore prevention of Rh conflict consists of applying to a woman Anti-RhD immunoglobulin. The purpose of anti-RhD immunoglobulin use is to curb maternal primary immune response to the antigen D present on fetal blood cell and absent in the mother. The anti-RhD immunoglobulin is given to patients, women Rh-negative, to prevent Rh immunization if it is found that baby is Rh-positive, after post natal, pathological or sister delivery/childbirth, and after miscarriage or abortion, invasive prenatal diagnosis, removal of ectopic pregnancy and in the case of threatening of premature labor with vaginal bleeding.

Aim: The aim of this study is to present the security level of anti-RhD immunoglobulin in conjunction with a medical indication for the administration of anti-RhD immunoglobulin, and area of residence/release the drug.

Material and methods: The analysis includes data from 21 Regional Centers of Blood Donation and Treatment which deliver in area of their activities the anti-RhD immunoglobulin to health care facilities demanding this blood product for registered patients. The data analysis concern the two and half year period of monitoring the anti-RhD immunoglobulin usage and include the use of anti-RhD immunoglobulin doses recommended by the occurrence of a medical indication (clinical diagnosis).

Results: The highest consumption of the anti-RhD immunoglobulin occurs in areas which are mainly supported by Warsaw, Katowice, Cracow, Poznan, Gdansk, and the lowest consumption occurs in Słupsk, Radom, Racibórz. However, clinical diagnosis, according to one year data from the whole country, characterized by a distribution of 53% medical indications of 150 mg anti-RhD immunoglobulin dose, 27% of 300 mg dose, and 20% of 50 mg dose.

Conclusions: The data analysis shows that the total usage of ani-RhD immunoglobin is significantly increasing. The reasons behind it may be:

–        Implementation of additional testing during pregnancy, after which it is recommended to provide adequate dose of anti-RhD immunoglobulin, therefore the same patient receives two anti-RhD immunoglobulin

–   Increase number of births and miscarriages.

37

O-4

Wyedukowany dawca – bezpieczny pacjent

Szymczyk-Nużka M.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa we Wrocławiu

Wprowadzenie: Bezpieczeństwo transfuzji jest ciągle poprawiane, ale nadal niezwykle ważną rolę stanowi edukacja krwiodawcy. Ważnym elementem jest także uświadomienie dawcy o możliwości wycofania donacji.

Cel: Wobec różnego poziomu wiedzy krwiodawców o zagrożeniach transmisji zakażeń istotne jest określenie potrzeb edukacyjnych z tego zakresu.

Materiał i metody: Krwiodawcom wielokrotnym zadano pytania dotyczące wykonywanych badań przy donacji, wiedzy z zakresu transmisji zakażeń. Ankietowano 581 dawców, w tym 86,2% mężczyzn. Średnia wieku wynosiła 32 lata. Średni okres donacji wynosił 11 lat, 4 donacje rocznie.

Wyniki: Ponad 85% badanych uważało, że krew jest bezpieczna. Ponad połowa krwiodawców wie, że wykrywamy anemię, kiłę, żółtaczkę, ale 50% uważa, że można wykryć wirusy żółtaczki już po jednym tygodniu od zakażenia. O badaniu HIV wiedziało ponad 80%, a 11% uznało, że można wykryć HIV już po jednym dniu od zakażenia. Około 50% dawców uznało, że prowadzona jest diagnostyka cukrzycy, a ponad 12%, że wykrywamy choroby tarczycy lub nowotwór. 30% osób nie wie, jakie badania wykonywane są u dawcy. Częściej (80%) krwiodawcy znają powody dyskwalifikacji stałej, w tym grupy ryzyka. Rzadziej (50%) znane są prawidłowe okresy dyskwalifikacji czasowej (operacja, tatuaż). 43% dawców skróciło czas od wykonania gastroskopii do dnia oddawani krwi) a około 17% wskazało krótszy okres po operacji. Ponad 30% dawców nie zdaje sobie sprawy z możliwości zakażenia w przypadku kontaktu z obcą krwią. O możliwości samodyskwalifiakcji wiedziało 63,3% dawców a 43,5% zna jej procedurę.

Wnioski: Krwiodawca nie musi znać szczegółowych procedur związanych z wykrywaniem zakażeń krwiopochodnych, ale powinien mieć świadomość, że nawet kilka miesięcy jest potrzebnych celem otrzymania wiarygodnego wyniku, co przekłada się na bezpieczeństwo transfuzji. W tym celu powinien uzyskać przystępną informację. W służbie krwi należy nie tylko dążyć do zwiększania ilości donacji, ale przyczyniać się do tego, że zgłaszać się będzie do oddawania krwi grupa wyedukowanych, zdrowych kandydatów na dawców krwi.

Słowa kluczowe: Dawca, edukacja, bezpieczeństwo krwi

O-4

Educated donor – safe patient

Szymczyk-Nużka M.

Regional Center of Blood Donation and Treatment in Wrocław

Background: The safety of transfusion is still improving and very important is raising of education among donors. The important element is also awareness of the possibility of withdrawing themselves from the donation process when they know that their blood isn't suitable for recipients. 

Aim: The aim of this study was checked of donor's knowledge about the risk of transfusion transmitted infections.

Material and methods: The 581 regular donors (86.2% men, mean age 32 years) who answered of questions about tests which are performed in donation, and about their knowledge of transmission infections by transfusions. Donors gave blood average four times a year, for 11 years. 

Results: Over 85% of respondents believed that blood is safe. More than half of donors knew that during donation can be detected anemia, syphilis, jaundice, but 50% believed that the hepatitis viruses can be detected after one week after infection. More than 80% of donors knew about the possibility of detecting of HIV infection, but 11% written that HIV can be detected after one day after infection. Approximately 50% of donors believed that can be detected diabetes during donation, and more than 12% of them – that can be detected thyropathy and cancer. The 30% of blood donors didn't know what tests were performed in the blood donations. Donors (80%) knew about the risk groups. Donors (50%) knew correct temporary disqualification periods after surgery and tattoo also, but 17% of them indicated a shorter period of disqualification. 43% of donors shortened the time after gastroscopy. Over 30% of donors didn't know about risks of infection in case of contact with alien blood. A lot of donors (63.3%) knew about the possibility of withdrawing themselves from the donation and 43.5% of them knew about this rule. 

Conclusions: The donor doesn't need to know the details of detection of infections in blood, but donor need to know that he should be aware that even a few months is needed to obtain a reliable result, which translates into transfusion safety. For this purpose, he should be given the appropriate information. Blood transfusion services should not only seek to increase the volume of donations, but to contribute to ensure that donors are given educational materials regarding infectious diseases transmitted by blood transfusion.

Key words: Donor, education, blood safety

38-39

O-5

Nadzór merytoryczny RCKiK w Katowicach nad terenowymi pracowniami serologii transfuzjologicznej w latach 2005-2009

Skowrońska J., Domagała G. , Drybańska B., Szczudło K.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Katowicach

Wprowadzenie: Zadaniem terenowych pracowni serologii transfuzjologicznej jest wykonywanie badań immunohematologicznych na potrzeby krwiolecznictwa w sposób gwarantujący bezpieczeństwo biorców krwi. Nadzór merytoryczny nad tymi pracowniami pełnią Regionalne Centra Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa.

Cel: Podsumowanie i ocena skuteczności nadzoru RCKiK nad terenowymi pracowniami serologii transfuzjologicznej.

Materiał i metody: Pracownie podlegały corocznej kontroli, której celem było sprawdzenie procedur, metodyki badań, dokumentacji, kwalifikacji personelu, warunków lokalowych i wyposażenia pracowni serologicznej oraz zewnętrznej ocenie jakości badań immunohematologicznych. Przeanalizowano również przyczyny przetoczenia niezgodnych grupowo składników krwi.

Wyniki: Większość błędów (92%) popełnianych w badaniach wykonywanych

w ramach zewnątrzlaboratoryjnej kontroli jakości dotyczyła pośredniego testu antyglobulinowego. Wszyscy pracownicy, którzy popełnili błędy odbyli praktyczne szkolenie w zakresie wykonywania badań immunohematologicznych, w trakcie którego zwracano uwagę na właściwą metodykę pracy, dokładność, świadomość wagi wykonywanych badań oraz przeprowadzono analizę popełnionych błędów. W latach 2005-2009 szkolenie praktyczne prowadzone przez personel Pracowni Konsultacyjnej RCKiK odbyły 373 osoby, a egzaminom weryfikacyjnym poddano 375 diagnostów laboratoryjnych oraz 868 osób średniego personelu medycznego. W analizowanym okresie doprowadzono do zaprzestania działalności w zakresie wykonywania badań immunohematologicznych w 7 pracowniach, które nie spełniały obowiązujących norm w zakresie kwalifikacji personelu, metodyki badań oraz warunków lokalowych i wyposażenia pracowni. Realizacja zaleceń pokontrolnych przyczyniła się natomiast do znacznej poprawy w zakresie wyposażenia pracowni oraz wdrażania bardziej czułych metod badawczych. Przestrzeganie obowiązujących procedur doprowadziło do spadku liczby niezgodnych grupowo przetoczeń krwi i jej składników, z 9 w roku 2005 do 1 w roku 2009.

Wnioski: Podnoszeniu jakości pracy oraz zapewnieniu bezpieczeństwa biorców krwi sprzyja: a/ wyłączenie pracowni serologii transfuzjologicznej ze struktur ogólnego laboratorium diagnostycznego, b/ wprowadzanie mikrometod kolumnowych oraz automatyzacji badań immunohematologicznych. c/ szkolenie personelu w RCKiK, d/ korzystanie wyłącznie z wiarygodnych wyników grupy krwi (np. Karty Identyfikacyjnej) oraz konieczność składania podpisu na formularzu próby zgodności przez osobę dokonującą identyfikacji pacjenta przed podłączeniem pojemnika z krwią.

O-5

Auditing from 2005-2009 of Regional Center of Blood Donation and Treatment in Katowice – serology laboratory

Skowrońska J., Domagała G., Drybańska B., Szczudło K.

Regional Center of Blood Donation and Treatment in Katowice

Background: The task of the field serology laboratory is to make immunohematological tests to fulfill the blood-treating needs in such way that is the safest for takers of the blood.

Aim: The aim of the work is summing up and evaluating the efficiency of the inspection of The Regional Center of Blood Donation and Treatment -treating over the field serology laboratory.

Material and methods: There were annual controls of the laboratory in order 

to check the procedures, the methods of the tests, the documents, the qualifications of the workers, the conditions of the work and the equipment in the laboratory and out-laboratory quality control. The analysis was also about the reasons of the transfusing the group incompatible components of the blood.

Results: The most mistakes (92%) that were committed in the tests applied to the indirect antiglobulin test. All the workers who made those mistakes were practically trained how to carry out the immunohematological tests- there were told about the proper methods of the work, the meaning of precision and the role of their tests, after there was the analysis of mistakes. From 2005 to 2009 there were 373 persons who were practically trained by the staff of the Consultation Laboratory RBC, 375 laboratory diagnosts and 868 persons of medical staff were examined. During those years 7 laboratory stopped the immunohematological tests because of the improper standards connected with the staff, equipment and the local conditions. On the other hand, there was a considerable improvement (taking into account the equipment, initiating more affectionate methods of the tests) after the realization of postcontrol recommendations. As the result the number of transfusing group incompatible components of blood decreased - from 9 in 2005 to 1 in 2009.

Conclusions: The progress of the work quality and the safety of the blood takers are connected with: a/ excluding the serology laboratory from the general diagnostic laboratory b/ introducing the column micromethods and the automating the immunohematological tests c/ training the staff in RBC d/ using only credible results of the blood group (for example Identification Cards) and introducing the necessity of signing the trial of the conformity from by the person who identifies the patient before the connections of the blood bag.

40

H-I 1

Rekombinowane czynniki VIII a ryzyko inhibitora u pacjentów uprzednio nieleczonych

Zdziarska J., Skotnicki A.B.

Klinika Hematologii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie

Wprowadzenie: Problem wytwarzania inhibitora u uprzednio nieeksponowanych na czynnik VIII chorych na ciężką hemofilię A ma duże znaczenie, również w toku podejmowania decyzji o rodzaju stosowanych koncentratów w profilaktyce pierwotnej. W literaturze można odnaleźć prace sugerujące większą immunogenność rekombinowanych czynników VIII (rFVIII) w stosunku do czynników produkowanych z ludzkiego osocza (pFVIII).

Cel: Celem pracy jest przedstawienie dostępnych danych oraz aktualnego stanu wiedzy na temat immunogenności rekombinowanych czynników VIII u uprzednio nieleczonych chorych na ciężką hemofilię A.

Materiał i metody: Dokonano przeglądu dostępnego piśmiennictwa. Przeanalizowano schematy badań, wielkość i charakterystykę badanych grup oraz obecność potencjalnych czynników zakłócających.

Wyniki: W 13 pracach z udziałem chorych leczonych pFVIII częstość inhibitora wahała się między 10-52%, natomiast w 13 odnalezionych pracach dotyczących rFVIII – między 15-40%. W badaniu CANAL (Gouv 2007) nie stwierdzono istotnych różnic między obiema grupami preparatów. Badane grupy oraz schematy badań wykazywały znaczne różnice w zakresie m.in.: definicji ciężkiej hemofilii, częstości wykonywania testów w kierunku inhibitora, obecności innych czynników ryzyka, czasu obserwacji.

Wnioski: Bezpośrednie porównanie wyników dostępnych prac nie jest możliwe. Brakuje dobrze zaprojektowanego badania porównawczego obu grup preparatów (trwają badania SIPPET oraz EUHASS). Immunogenność koncentratów należy ponadto oceniać i porównywać na podstawie badań w grupach pacjentów uprzednio leczonych (> 150 dni ekspozycji), aby wyeliminować silny wpływ czynników zakłócających (głównie genetycznych).

H-I 1

Recombinant factor VIII-risk of inhibitor in previously untreated patients

Zdziarska J., Skotnicki A.B.

Department of Hematology, The University Hospital in Cracow

Background: The risk of inhibitor development in previously untreated severe haemophilia A patients has a great impact on clinical decisions, including product choice for primary prophylaxis. It has been suggested in literature, that recombinant factor VIII concentrates (rFVIII) might be more immunogenic than plasma derived ones (pFVIII).

Aim: The aim of this study was to present recent data and opinions on immunogenicity of recombinant factor VIII concentrates in previously untreated severe haemophilia A patients.

Material and methods: Published papers were reviewed. Study design, characteristics of patients’ groups and potential confounding factors were analyzed.

Results: In 13 studies on patients treated with pFVIII the incidence of inhibitor was 10-52% and in 13 identified studies with rFVIII – 15-40%. The CANAL study (Gouv 2007) revealed no difference between both groups of medications. There were striking differences with regard to patients’ groups and study design (including the definition of severe haemophilia, frequency of inhibitor testing, other risk factors for inhibitor development, follow-up). 

Conclusions: Direct comparison of results of identified studies is not possible. A well designed comparative clinical study is lacking (the SIPPET and EUHASS projects are in progress, however). Immunogenicity of factor VIII concentrates should be assessed and compared in groups of previously treated patients in order to eliminate the influence of strong confounding factors (mainly genetic).

Key words: recombinant, factof VIII, haemophilia, inhibitor

41

H-I 2

Wczesna profilaktyka hemofilii a ryzyko wytworzenia inhibitora

Ociepa T, Urasiński T.

Klinika Pediatrii, Hematologii i Onkologii Dziecięcej, Pomorski Uniwersytet Medyczny

Profilaktykę w hemofilii definiuje się jako regularną podaż brakującego czynnika krzepnięcia w celu zapobiegania tak wylewom dostawowym jak i innym ciężkim krwawieniom. Metoda ta jest złotym standardem w opiece nad dzieckiem z ciężką postacią hemofilii, jednakże optymalny czas rozpoczęcia profilaktyki, jak również jej intensywność wciąż pozostają przedmiotem kontrowersji. Istnieje kilka modeli profilaktyki np. szwedzki (Malmoe), kanadyjski, francuski (zalecenia COMETH) czy proponowany przez Kurnik i wsp. w 2009 r.

Rozwój inhibitora jest poważnym, jatrogennym powikłaniem występującym u dziecka z ciężką postacią hemofilii. Istnieje wiele danych sugerujących, że wczesne rozpoczęcie profilaktyki może zwiększać ryzyko pojawienia się inhibitora, jednakże ostatnie badania (w tym badanie CANAL oraz Chamber i wsp.) wykazały, że wczesna ekspozycja na czynnik VIII nie była bezpośrednio związana ze zwiększeniem ryzyka pojawienia się inhibitora w porównaniu do pacjentów, u których profilaktykę rozpoczynano w wieku późniejszym. Z drugiej strony wczesna profilaktyka (rozpoczynana pomiędzy 6 a 12 miesiącem życia) może zmniejszyć intensywność ekspozycji na czynnik VIII i w ten sposób przeciwdziałać rozwojowi inhibitora, poprawiając jakość życia dziecka.

Pozostaje pewnym, że profilaktyka w hemofilii w porównaniu z leczeniem na żądanie jest czynnikiem zmniejszającym ryzyko pojawienia się inhibitora

H-I 2

Early prophylaxis in haemophilia and a risk of inhibitor development

Ociepa T., Urasiński T.

Clinic of Pediatrics, Haemathology and Oncology, Pomeranian Medical University

Prophylaxis in severe haemophilia is defined as the regular administration of missing factor concentrates to prevent haemarthroses as well as other bleeding episodes. This management is the gold standard of treatment in children with severe haemophilia, however the optimal time of prophylaxis initiation as well as the intensity of therapy in young children remain controversial. There are several models of prophylaxis e.g. Swedish (Malmoe), Canadian, French (COMETH recommendations) or proposed by Kurnik et al. in 2009. 

The development of inhibitor is the most serious iatrogenic complication affecting children with haemophilia. Several data suggest that prophylaxis initiated at the early age may increase the risk of inhibitor formation, however recent studies (CANAL or made by Chambers et al.) showed that early exposure to factor VIII was not directly associated with higher incidence of inhibitor as compared to children treated later during the first year of life. 

On the other hand early prophylaxis (initiated between 6th and 12th month of life) can minimize the intensity of the exposure to FVIII and prevent the inhibitor development resulting in improvement of child's quality of life. 

Undisputable is that prophylaxis of haemophilia is associated with a lower risk of inhibitor development than on-demand therapy. 

Key words: haemophilia, prophylaxis, inhibitor, risk factors

42

H-I 3

Profilaktyka u pacjentów z hemofilią powikłaną inhibitorem

Łaguna P.

Katedra, Klinika Pediatrii Hematologii i Onkologii WUM w Warszawie

Pojawienie się inhibitora czynnika VIII lub czynnika IX w następstwie leczenia chorego na hemofilię A lub B koncentratami czynnika VIII / IX jest poważnym powikłaniem choroby. W obecności inhibitora krwawienia na ogół nie poddają się leczeniu substytucyjnemu. Leczenie hemofilii powikłanej inhibitorem ma dwa cele:

nadrzędnym jest trwała eliminacja inhibitora, zaś doraźnym hamowanie krwawień.

Pierwszy cel uzyskujemy przez regularne podawanie czynnika brakującego w celu doprowadzenia do zniszczenia inhibitora z krwi chorego tzw immunotoleracja. Drugi cel zależy od miana inhibitora, rodzaju odpowiedzi i stopnia krwawienia.

Przy krwawieniu stosowane są koncentraty indukujące generacje trombiny w osoczu chorych na hemofilię powikłaną inhibitorem, zapewniając hemostazę pomimo obecności inhibitora czynnika krzepnięcia VIII lub IX, dlatego są nazywane koncentratami omijającymi inhibitor.

W razie niepowodzenia ITI coraz częściej wprowadzamy regularną profilaktykę koncentratami omijającymi aktywność inhibitora wobec czynnika VIII co wg piśmiennictwa światowego zmniejsza częstość występowania krwawień nawet o 85 % i poprawia jakość życia pacjentów z ciężką postacią hemofilii powikłaną inhibitorem

Słowa kluczowe: hemofilia, inhibitor, profilaktyka, leki omijające

H-I 3

Prophylaxis in patients with haemophilia complicated by inhibitors

Łaguna P.

Department Pediatric Hematology and Oncology, Medical University of Warsaw

The occurrence of factor VIII or factor IX inhibitor following treatment of a haemophilia A or B patient with factor VIII/IX concentrates is a serious complication. In the presence of these inhibitors, bleeds cannot be treated with the missing factors. The treatment of haemophilia complicated by the presence of inhibitor has two aims. The most important aim is the complete elimination of the inhibitor, and the other aim is to stop bleeding. The first aim can be achieved by regular administration of the missing factor in order to eliminate inhibitor from the patient's blood – immune tolerance induction (ITI) The second aim depends on the titer of the inhibitor, types of response and degree of bleeding. In bleeding episodes concentrates inducing thrombin generation in the plasma of patients with haemophilia complicated by inhibitor are used. This assures haemostasis, in spite of the presence of factor VIII or IX inhibitor. This is why they are called bypassing agents. If ITI is unsuccessful regular prophylaxis using bypassing concentrates are being introduced more and more often. According to literature this reduces the frequency of bleeds by 85% and improves the quality of life of patients with severe haemophilia complicated by inhibitor.

Key words: haemophilia, inhibitors, prophylaxis, bypassing agents

43

H-I 4

Problemy starzejącej się populacji chorych na hemofilię w kontekście występowania inhibitorów

Kochanowicz E.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Szczecinie

Wprowadzenie: Pojawienie się przeciwciała przeciwko czynnikowi VIII lub IX, określane mianem inhibitora, stanowi najpoważniejsze powikłanie leczenia substytucyjnego hemofilii. Dane z piśmiennictwa wskazują, że wpływ na wystąpienie tego powikłania mają czynniki genetyczne, czynniki immunomodulujące, środowiskowe, stosowane koncentraty czynników krzepnięcia oraz wiek (pierwszy szczyt zapadalności we wczesnym dzieciństwie, a drugi w 6.dekadzie życia).

Cel: Analiza częstości występowania inhibitorów przeciwko czynnikowi krzepnięcia VIII i IX u chorych na hemofilię w zależności od wieku pacjenta, korelacja z innymi choroby występującymi wraz ze starzeniem się organizmu.

Materiał i metody: Poddano retrospektywnej ocenie 105 chorych z hemofilią A i B leczonych w ostatnich 10 latach w województwie zachodniopomorskim.

Do grupy I zaliczono 23 osoby poniżej 18 lat, a do grupy II 82 osoby powyżej 18 lat. U 9 z 23 (39%) pacjentów w I grupie dotyczyła obecność inhibitora, a w II grupie u 18 spośród 82 (22%). Wysokie miano stwierdzono u 6 z I grupy, a w grupie II u 4 osób.

Wyniki: Wiek chorych w grupie II, w której stwierdzono występowanie inhibitorów o przeciwko czynnikowi VIII o wysokim mianie, wahał się od 29 do 77 lat. U trzech z nich występowało aktywne krwawienie, ale tylko u jednego z nich stwierdzono obecność jednoczasowo innych czynników ryzyka wystąpienia inhibitora tj. wiek powyżej 60 r.ż., stan zapalny oraz zabieg operacyjny z powodu choroby nowotworowej.

Wnioski: W badanej grupie pacjentów stwierdzono, że powstanie inhibitorów w populacji chorych dorosłych najczęściej było związane z podażą dużej ilości czynnika krzepnięcia z powodu aktywnego krwawienia, stanu zapalnego, zabiegu operacyjnego, a wiek był tylko dodatkowym czynnikiem ryzyka.

H-I 4

The problem of aging population with hemophilia in context of occurrence of inhibitors

Kochanowicz E.

Regional Center of Blood Donation and Treatment in Szczecin

Background: Occurrence of an antibody against factor VIII or IX, called an inhibitor, is the most serious complication during substitution treatment of hemophilia. Data from literature indicate that the following influence this complication: genetic factors, immunomodulatory factors, environmental factors, used coagulation factors concentrates and age (first incidence peaks during early childhood and the second during the sixth decade of life).

Aim: Analysis of frequency of inhibitors' occurrence against coagulation factor VIII and IX among people with hemophilia according to the patient's age, correlation with other diseases occurring together with aging of organism.

Material and methods: 105 people with hemophilia A and B who underwent treatment in the last 10 years in West Pomeranian Voivodeship were subjected to a retrospective evaluation. 

23 people under the age of 18 comprised group I, while group II consisted of 82 people above 18 years of age. Among 9 of 23 (39%) patients in group I were affected by the presence of inhibitors, while in group II 18 among 82 (22%) patients were affected. High titer was determined in 6 people from group I and in 4 people from group II.

Results: The age of the ill people in group II, where the occurrence of inhibitors against factor VIII with high titer, ranged from 29 to 77 years of age. Among three of them active bleeding was observed, however only one of them was determined to have other inhibitor risk factors, namely age above 60 years, inflammatory condition and a surgical procedure due to a neoplastic disease.

Conclusions: It was determined in the studied group of patients that inhibitors originate in the adult population with the disease was connected with the supply of a large quantity of coagulation factor due to active bleeding, inflammatory condition, surgical procedure, while age was only an additional risk factor.

Key words: haemophilia, bleeding, factor VIII inhibitor, hemophilia complicated by inhibitor

44-45

H-I 5

Ekonomika terapii inhibitora lekami omijającymi FEIBA vs rFVIIa

Władysiuk M., Szmurło D., Deryło Ł.

HTA Consulting

Wprowadzenie: Hemofilia typu A to wrodzona skaza krwotoczna spowodowana zmniejszeniem aktywności czynnika VIII krzepnięcia krwi w osoczu poniżej 50% wartości należnej (<0,5 IU). W przypadku hemofilii powikłanej obecnością inhibitora, leczenie jest dwukierunkowe. Nadrzędnym celem jest eliminacja inhibitora, celem doraźnym jest zahamowanie krwawień.

Cela analizy: Celem analizy ekonomicznej jest porównanie kosztów stosowania preparatów FEIBA i NovoSeven u pacjentów z hemofilią A powikłaną inhibitorem w:

·   leczeniu na żądanie,

·   profilaktyce okołozabiegowej,

·        długoterminowej profilaktyce krwawień.

Materiał i metody: Analizę kosztów przeprowadzono z perspektywy płatnika publicznego w Polsce (MZ+NFZ) we wszystkich wymienionych powyżej wskazaniach. Dane na temat dawkowania i czasu leczenia oparto o wyniki badań klinicznych lub charakterystyki produktów leczniczych. Analizę przeprowadzono zgodnie z wytycznymi Agencji Oceny Technologii Medycznych w Polsce.

Wyniki: Stosowanie preparatu FEIBA w leczeniu na żądanie w czasie jednej doby lub w czasie jednego epizodu krwawienia (niezależnie od ich charakteru od lekkich do bardzo nasilonych) wiąże się z oszczędnościami w wydatkach płatnika w porównaniu ze stosowaniem preparatu NovoSeven zarówno u dzieci, jak i u dorosłych.

Stosowanie preparatu FEIBA w profilaktyce okołozabiegowej podczas pojedynczego zabiegu małego, dużego i zabiegu związanego z dostępem naczyniowym wiąże się z oszczędnościami w wydatkach płatnika w porównaniu ze stosowaniem preparatu NovoSeven zarówno u dzieci, jak i u dorosłych, niezależnie od wielkości dawki.

W analizie break event point wykazano, że długoterminowa profilaktyka krwawień preparatem FEIBA może być tańsza od doraźnego leczenia krwawień tym preparatem w sytuacji, gdy średni czas leczenia epizodu krwawienia będzie wynosił co najmniej 2,5 doby. W przypadku, gdy krwawienie (bez względu na jego rodzaj – lekkie, umiarkowane, ciężkie) jest leczone przez co najmniej 2,5 dnia, stosowanie profilaktyki w zalecanych dawkach preparatem FEIBA może być tańsze z perspektywy publicznego płatnika od leczenia doraźnego. Analiza wrażliwości wykazała, iż przyjęte założenia o masie ciała pacjentów maja istotny wpływ na wyniki końcowe analizy. Jednakże stosowanie preparatu FEIBA wiąże się z mniejszymi kosztami niż stosowanie preparatu NovoSeven, niezależnie od masy ciała pacjenta.

Wnioski: W celu wykazania rzeczywistych wielkości nakładów finansowych ponoszonych na hemofilię A powikłaną inhibitorem konieczne jest zebranie danych o polskich pacjentach w rzeczywistej praktyce klinicznej.

H-I-5

The health economics of inhibitor bypassing therapies in Heamophilia A: FEIBA vs rFVIIa

Władysiuk M., Szmurło D., Deryło Ł.

HTA Consulting

Background: Haemophilia A is a sex-linked recessive genetic disorder associated with haemorrhagic diathesis due to reduced plasma activity of coagulation factor VIII (antihaemophilic factor – AHF), i.e. below 50% of the normal value (< 0.5 IU). The treatment of Haemophilia A-Inhibitor patients is bidirectional. Major issues with treatment are firstly the eradication of the inhibitor and secondly the control of haemorrhage.

Objective: The objective of economic analysis was to evaluate costs and effectiveness of the use of FEIBA and NovoSeven in Haemophilia A-Inhibitor patients in:

·   on-demand treatment, 

·   perioperative prophylaxis,

·   long-term prophylaxis.

Materials and Methods: The cost analysis was performed from the payer's perspective in Poland (Ministry of Health + National Health Fund) for all treatment schemes. Dosage and duration of treatment were obtained from clinical trials or Summary of Product Characteristics. Analysis was conducted in accordance with the AHTAPol (Agency for Health Technology Assessment in Poland) guidelines.

Results: The use of FEIBA in on-demand treatment of children and adults during one day or one episode of bleeding (irrespective of the intensity of bleeding: from mild to severe bleedings) reduced the payer's expenditures in comparison to the use of NovoSeven.

The use of FEIBA in perioperative prophylaxis of children and adults during minor and major surgical interventions and implantations of central venous access devices was associated with savings for the payer in comparison to the use of NovoSeven, irrespectively of dosage of both drugs.

“Break event point” analysis showed that the use of FEIBA in long-term prophylaxis may be less expensive than the use of FEIBA in on-demand treatment of bleedings lasting 2,5 days or more. If bleeding is lasting (irrespectively of the intensity of bleeding: mild, moderate, severe) for 2,5 days or more, the use of FEIBA in prophylaxis may be less expensive from payer's perspective than on-demand treatment. Sensitivity analysis showed that assumptions concerning body mass of patients significantly influence the results of the analysis. However, the use of FEIBA was associated with lower costs than the use of NovoSeven, irrespectively of the patients’ body mass.

Conclusions: In order to to demonstrate the actual size of expenditures on treatment of Haemophilia A-Inhibitor patients, collection of data concerning real clinical practice in Poland is required.

Key words: FEIBA, rFVIIa, inhibitor, haemophilia A, costs

46-47

TK-III 1

Zastosowanie składników krwi i leków osoczopochodnych w hematologii i onkologii

Jędrzejczak W. W.

Katedra i Klinika Hematologii, Onkologii i Chorób Wewnętrznych WUM

Hematologia i onkologia są głównymi odbiorcami niemal wszystkich składników krwi i leków osoczopochodnych, a dla niektórych specjalnych preparatów są odbiorcami jedynymi. Co więcej, odmiennością wykorzystania składników krwi i leków osoczopochodnych jest ich przewlekłe (niekiedy wieloletnie) stosowanie. O ile wykorzystanie tych preparatów w innych dziedzinach medycyny ma charakter incydentalny i służy doraźnemu ratowaniu życia, to u wielu chorych z chorobami krwi i chorobami nowotworowymi istnieje konieczność wykorzystania przez całe życie chorego. W odniesieniu do komórkowych składników krwi przewlekłe stosowanie koncentratu krwinek czerwonych dotyczy dzieci z chorobą Diamonda-Blackfana oraz dorosłych z zespołami mielodysplastycznymi oraz przewlekłymi niedokrwistościami aregeneratywnymi innego pochodzenia. U tych chorych istnieje ryzyko przeciążenia żelazem. Przewlekłe stosowanie koncentratu krwinek płytkowych dotyczy podobnie chorych z zespołami mielodysplastycznymi oraz chorych z różnego rodzaju hipoplazjami szpiku. Koncentrat granulocytów jest stosowany jedynie wyjątkowo, chociaż dostępność granulopoetyn umożliwia obecnie uzyskanie preparatów o znacznie większej zawartości komórek. Jednakże wykorzystanie granulopoetyn do tego celu nie jest ich wskazaniem rejestracyjnym co stwarza problemy przy ich zastosowaniu u zdrowych dawców krwi. U chorych poddawanych zabiegom przeszczepienia komórek krwiotwórczych oraz u innych chorych z ciężkim niedoborem odporności koncentraty krwinek muszą być napromieniane ze względu na ryzyko poprzetoczeniowej choroby przeszczep przeciw gospodarzowi, a u chorych z reakcjami odpornościowymi filtrowane lub specjalnie dobierane, a także poddane zabiegom inaktywacji drobnoustrojów. Ryzyko przeniesienia zakażenia zwiększa się wraz z liczbą przetoczeń u pojedynczego chorego. Spośród leków osoczopochodnych czynniki krzepnięcia mają oczywiste zastosowanie w hemofilii przy czym wszelkie dane wskazują, że obecne metody inaktywacji eliminują zagrożenie infekcyjne, a z kolei ryzyko rozwoju inhibitorów jest mniejsze niż w przypadku preparatów rekombinowanych. Jednakże przy obecnych standardach profilaktycznego stosowania czynników krzepnięcia w hemofilii podaż czynników uzyskanych z osocza jest niewystarczająca i konieczne jest wykorzystanie także czynników rekombinowanych. Natomiast nie ma możliwości zastąpienia preparatów immunoglobulin przez leki uzyskane inną technologią, a wskazania do ich przewlekłego stosowania występują w pierwotnych i wtórnych zespołach niedoborów IgG. Podsumowując, składniki krwi pozostają podstawą postępowania u chorych z ich przewlekłymi niedoborami, a do takich należy wielu chorych na choroby krwi i nowotworowe.

Słowa kluczowe: Koncentraty krwinek, immunoglobuliny, czynniki krzepnięcia

TK-III 1

Utilization of blood components and plasma-derived drugs in hematology and oncology

Jędrzejczak W. W.

Department of Hematology, Oncology and Internal Diseases, Medical University of Warsaw

Hematology and oncology are main consumers of almost all blood components and plasma-derived drugs, and for some special preparations are the only consumers. Furthermore, specificity of blood components and plasma derived drugs is their chronic (sometimes years long) use. While in other specialties of medicine use of these preparations is incidental and serves the purpose of immediate life saving, in many patients with blood disorders and neoplasia there is a necessity of their use throughout the entire life-span of particular person. In reference to cellular blood components chronic use of red cell concentrate is concerning children with Diamond-Blackfan anemia and adults with myelodysplastic syndromem as well as patients with aregenerative anemia of other origin. These paptients have a risk of iron overload. Chronic use of platelet concentrate also concerns patients with myelodysplastic syndromes and patients with bone marrow hypoplasia of various origin. Granulocyte concentrate is only exceptionally used these days despite the fact that availability of granulopoietic factors allows to obtain preparations with significantly larger cell contents. However, use of granulopoietic factors for this purpose is not registered indication what creates problems in their use in healthy blood donors. Patients undergoing hematopoietic cell transplantation and other patients with severe immunodeficiency require irradiation of cellular blood components prior transfusion because of risk of inducing posttransfusion graft versus host disease. Patients with immune reactions require filtered or specially selected preparations and pathogen inactivation. The risk of infection transfer is increasing with the number of transfusions in particular person. In reference to plasma-derived drugs, coagulation factor concentrates have the obvious use in hemophilia, and all data indicate that currently used inactivation method eliminate infection risk. Furthermore, risk of inhibitor induction seems to be lower than in the case of recombinant factors, although this is not yet completely settled. However, with contemporary standards of prophylactic use of coagulation factors In hemofilia the supply of plasma-derived products is not sufficient and the use of recombinant factors is also necessary. On the other hand, it is not possible to replace immunoglobulin concentrates by drugs manufactured using other technology. Indications for their chronic use are in primary and secondary IgG deficiencies. In conclusion, blood components remain the basis of management of patients with their chronic deficiencies, and his is the situation of many patients with blood and neoplastic disorders.

Key words: Blood cell concentrates, immunoglobulins, coagulation factors

48

TK-III 2

Współczesne zasady i zagrożenia stosowania składników krwi w leczeniu niedokrwistości u chorych na nowotwory

Radziwon P.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Białymstoku

Niedokrwistość u chorych na nowotwory: pogarsza jakość życia, utrudnia i/lub opóźnia rozpoczęcie chemio- lub radioterapii, nasila oporność guza na radioterapię, jest negatywnym czynnikiem rokowniczym. W trakcie leczenia przeciwnowotworowego niedokrwistość jest rozpoznawana u 54% chorych. Wyniki Polish Cancer Anemia Survey jednoznacznie wskazują, że w Polsce niedokrwistość u chorych na nowotwory jest często bagatelizowana i w efekcie nieleczona.

Badania jednoznacznie wskazują, że jakość życia chorych na nowotwory jest tym większa, im wyższe jest stężenie hemoglobiny. Najnowsze zalecenia EORTC proponują wdrożenie leczenia niedokrwistości, gdy stężenie hemoglobiny spada poniżej 9g/dl. Celem leczenia jest osiągnięcie i utrzymanie stężenia Hb = 12 g/dl. Istnieją jednak obawy, że transfuzja krwi może mieć niekorzystny wpływ na przebieg choroby nowotworowej. Znane są doniesienia o związku transfuzji krwi z wyższą śmiertelnością, częstszymi nawrotami choroby nowotworowej, nasileniem prozapalnej i immunosupresyjnej reakcji ustroju po usunięciu guza nowotworowego. Czynnikami mogącymi mieć wpływ na negatywne skutki transfuzji krwi u chorych na nowotwory są: zmiany zachodzące w trakcie przechowywania erytrocytów, immunogenność, obecność leukocytów, obecność patogenów, błąd ludzki. Usuwanie leukocytów ze składników krwi nie ma wpływu na przebieg choroby nowotworowej ale ze względu na ochronę chorych przed powikłaniami związanymi z obecnością leukocytów w składnikach krwi, wskazane jest przetaczanie ubogoleukocytarnych KKCz, a u części chorych także napromieniowanych.

TK-III 2

Rules and risks of use of blood components in the treatment of anaemia in cancer patients

Radziwon P.

Regional Centre of Blood Donation and Treatment in Białystok

Anaemia in cancer patients: impairs quality of live, complicates and/or delays chemo- and radiotherapy, increases tumour resistance to radiotherapy and presents negative prognostic factor. In a course of anticancer treatment anaemia has been diagnosed in 54 % of patients. Polish Cancer Anaemia Survey revealed that anaemia in Polish cancer patients is underestimated and undertreated. Available reports indicates that the concentration of haemoglobin correlates with quality of life of cancer patients. The latest EORTC guidelines recommend the treatment of anaemia if haemoglobin concentration is lower than 9 g/dL. The target haemoglobin concentration is 12 g/dl. There are documented concerns that blood transfusion may have negative effect on the course of cancer. It has been reported the coincidence of blood transfusion with the higher mortality rate, cancer reoccurrence, enhancement of proinflammatory and immunosuppressive response after cancer surgery.

The possible negative effect of blood transfusion on cancer patients may be directed to the storage lesion of erythrocytes, immunogenicity, leukocytes, pathogens or human error. Leukodepletion seems to have no direct effect on the course of cancer thus in order to protect recipient against adverse transfusion reactions caused by leukocytes it is recommended to transfuse leukodepleted blood components to cancer patients, and a part of them also irradiated.

49-50

TK-III 3

Gospodarka krwią u chorych operowanych w stanie zagrożenia życia

Partyka A., Stasiak S.,  Cieśla D., Kucewicz E., Zając M., Lipina B., Zembala M.

Śląskie Centrum Chorób Serca w Zabrzu

Wprowadzenie: Coraz większa liczba zabiegów chirurgicznych na otwartym sercu jest obecnie przeprowadzana bez użycia krwi i preparatów krwiopochodnych. Rosnące koszty użycia tych preparatów oraz ryzyko związane z samym przetaczaniem każe doskonalić metody diagnostyczne i techniki operacyjne zmierzające do redukcji a nawet zaprzestania przetoczeń  krwi i preparatów kwiozastępczych. W opozycji do tego stoi konieczność operowania chorych z powodu chorób serca ze wskazań pilnych  i życiowych (tętniaki aorty, transplantacje, objawowe wady serca) wymagających zabezpieczenia  preparatami krwi  oraz chorych ze zdiagnozowanymi zaburzeniami agregacji wskutek  podwójnej terapii przeciwpłytkowej.

Cel:  Określenie grupy chorych wymagających masywnych przetoczeń oraz wskazanie chorych, którzy mogą być potencjalnie operowani bez użycia krwi i jej preparatów.

Materiał i metody: Analizie poddano wszystkich pacjentów operowanych w latach 2003-2009 biorąc pod uwagę typ procedury chirurgicznej oraz rodzaj i ilość zastosowanych preparatów krwiopochodnych. Wyszczególniono 6 typów procedur: 1.Wieńcowe, 2.Zastawkowe, 3.Złożone, 4.Tętniaki aorty, 5.Transplantacje, 6.Inne. Określono zużycie: Kkcz, FFP, KKP w odniesieniu do typu procedury na podstawie wypełnień ankietowych z historii choroby. Zużycie analizowano z wyłączeniem pacjentów operowanych bez zastosowania krwi i jej preparatów. Wyodrębnienie grup wysokiego ryzyka przetoczeń:  B.tętniaki aorty, C. ECMO, D.POLVAD. Analiza kosztów leczenia i średniego zużycia kkcz w latach 2006-10 według realnego zużycia.

Wyniki: Operacje wieńcowe bez użycia krwi w 2003 to 64,7% przy zapotrzebowaniu na kkcz średnio 2,76 jedn. Gdy w 2009 to odpowiednio 53,6% i 4,11 jedn. Zastawkowe 60,7 do 38,7 i 3,5 do 5,3j. kkcz. Tętniaki z 7 do 38% ze zużyciem kkcz z 6 do 3,6 jedn. Średni koszt leczenia krwią i jej pochodnymi dla chorych z gr A. to 6777zł, C i D około 4600zł w odniesieniu do gr. B 1612 zł.

Wnioski: Obserwuje się rosnące zapotrzebowanie na krew  w kardiochirurgii u chorych operowanych ze wskazań życiowych. Stwierdzono znamienny wzrost liczby operacji serca bez użycia krwi w grupie chorych zastawkowych. Wraz z rosnącą liczbą chorych operowanych z powodu tętników aorty uzyskano malejący współczynnik zużycia krwi i rosnącą liczbę operacji bez krwi w tej grupie pacjentów.

TK-III 3

Blood economy in patients operated on with life threatening stage

Partyka A., Stasiak S.,  Cieśla D., Kucewicz E., Zając M., Lipina B., Zembala M.

Silesian Center of Cardiology in Zabrze

Background: More and more open heart cardiac surgery procedures are presently performed without blood products usage.  Increasing costs of them and also risk tell to improve diagnostic and surgery techniques linking to decrease transfusions amount or even stopped them. In opposite are necessity of operating patients with urgent and life threatening indications and this one who are under double antiplatelet therapy influence.

Aim: Defining groups of patients requiring massive transfusion and indicating the hypothetic patients who can be operating on without blood components transfusions.

Material and methods: All patients were undergone cardiac surgery procedure among 2003-2009 have been analysed making attention of type of procedures as well as kind and amount transfused blood products. 6 types of procedures were detailed: 1. Coronary, 2.Vaves, 3.Combined, 4.Aortic aneurysms, 5.Transplantations, 6.Others. PRBCs, plasma and platelets usage have been detailed on the basis of case history questionnaire complete by the doctors. Usage has been analysed with exlusion the patients operated on without blood products transfusions. The grops of high probably transfused patients were singled out: A. Transplantations, B.Aortic aneurysms, C.ECMO, D.POLVAD. Costs treatment analysis and medium usage of PRBCs in 2006-2010 years have been performed according blood bank registry.

Results: Coronary procedures without blood components usage in 2003 remained 64,7% with medium need for PRBCs 2,76 in this group. When in 2009 it was properly 53,6% and 4,11 packs. Valves procedures 60,7 to 38,7% and 3,5 to 5,3 PRBCs. Aneurysms from 7 to 38% with PRBCs transfusion rate from 6 to 3,6. Medium blood component treatment cost remained for group A patients 6777zl, C and D groups respectively about 4600zl in relation to group B 1612zl.

Conclusions: Increasing need for blood components transfusions in life threatening cardiac surgery procedures are observed. Significant increasing amount of  valve procedures without blood components usage are noted. Along with increasing aortic aneurysm surgery decreasing PRBCs transfusion rate and without blood procedures in this group we are obtained.

Key words: PRBCs, ECMO, POLVAD

51

TK-III 4

Przeciążenie żelazem – późne nieimmunologiczne powikłania poprzetoczeniowe

Korsak J.

Wojskowy Instytut Medyczny w Warszawie, Zakład Transfuzjologii Klinicznej

Przeładowanie żelazem tkanek występuje u chorych otrzymujących regularnie koncentrat krwinek czerwonych. Charakteryzuje się większym od prawidłowego uogólnionym magazynowaniem żelaza. Nadmiar Fe jest początkowo deponowany w wątrobie, układzie siateczkowo-śródbłonkowym, a następnie w takich narządach jak serce czy gruczoły endokrynne. Człowiek nie posiada mechanizmów umożliwiających wydalanie nadmiaru tego metalu i u chorych po długotrwałym leczeniu krwią pojawiają się objawy cukrzycy, marskości wątroby lub kardiomopatii, zwykle przyczyną śmierci jest niewydolność serca.

Potransfuzyjne przeładowanie żelazem obserwuje się najczęściej u chorych z talasemią, a ponadto w zespołach aplastycznych i hemolitycznych oraz w niedokrwistościach syderoblastycznych.

Interesującym jest fakt, że liczne i wieloletnie przetaczania krwi u chorych z przewlekłymi krwawieniami nie prowadzą do objawów przeciążenia żelazem. Przetoczenie każdej jednej jednostki koncentratu krwinek czerwonych zawiera w przybliżeniu 250 mg żelaza, a więc gromadzenie żelaza jest nieodwołalnym skutkiem długotrwałego leczenia krwinkami czerwonymi. Objawy kliniczne nadmiernego podawania mogą ujawnić się wówczas, gdy całkowite obciążenie organizmu żelazem osiąga 400-1000 mg/kg m.c.

Poprzetoczeniowe przeładowanie żelazem objawia się klinicznie ciemnym zabarwieniem skóry, marskością wątroby oraz zaburzeniami krążenia pod postacią niemiarowości i niewydolności serca, szczególnie lewokomorowej.

Przeciążenie żelazem można leczyć, ale lepiej jest zapobiegać przez podawanie leków chelatujących. Związki te mają wysokie powinowactwo i swoistość do żelaza. Eliminują go z moczem w postaci związanego kompleksu.

Stosowanie leków chelatujących zalecane jest po przetoczeniu około 20 jednostek koncentratów krwinek czerwonych, gdy stężenie ferrytyny w osoczu wynosi około 1.000 mg/ml.

TK-III 4

Iron overload – late nonimmunological posttransfusion complication

Korsak J.

Military Institute of Medicine in Warsaw, Department of Clinical Transfusiology

Patients receiving red cell concentration regularly are liable to develop iron overload. The characteristic feature of this condition is higher than normal generalized iron depositing. Fe excess initially is deposited in the liver, reticuloendothelial system, and consequently in such organs as the heart and endocrine glands.

Humans do not possess mechanisms to excrete the excess of this metal. Patients who have undergone long time hemotherapy develop manifestations of diabetes, liver cirrhosis or cardiomyopathy; the most common cause of death is heart failure. Posttransfusion iron overload is observed most often in patients with thalassemia, aplastic and hemolytic syndroms and with syderoplastic anemias. An interesting fact is that numerous and long time transfusions in patients with chronic bleeding do not results in iron overload. 

Each transfused unit red cell concentrate contains approximately 250 mg of iron, thus iron accumulation is an inevitable effect of long time red cell concentrate therapy. Excessive iron intake manifests clinically when the total iron level reaches 400-1000 mg/kg b.m. The clinical picture resulting from posttransfusion iron overload includes dark skin, liver cirrhosis and circulatory disorders in the form of arrhythmia and insufficiency (of left ventricle, particularly). 

Iron overload can be treated but it is better to prevent it by administering chelating drugs. These compounds have high affinity and specialy to iron. They eliminate it with urine in the form of a bound complex. The use of chelating drugs is recommended when around 20 red cell concentrate units have been transfused and the serum ferritin level is about 1000 mg/ml.

Key words: ferrum, posttransfusion complication, iron overload, ferritin

52-53

TK-III 5

Przeładowanie żelazem u chorych na zespoły mielodysplastyczne uzależnionych od przetoczeń – na podstawie Polskiego Rejestru MDS

Mądry K.1, Witkowska M.1, Dwilewicz-Trojaczek J.1, Mital A.2, Kołkowska A.3, Szmigielska A.4, Hołowiecka B.S.5, Mendrek W.5, Nita E.6, Obara A.7, Biedroń M.8, Zalewska M.9, Kruger W.10, Katinas K.10,

Guzicka-Kazimierczak R.11, Wasilewska E.12, Pędziwiatr M.13, Nowicki A.14, Kopacz A.15, Jachalska A.16,

Błasiak A.17, Wojciechowska M.18, Soroka-Wojtaszko M.19, Salamańczuk Z.20, Sędzimirska M.21, Górnik S.22,

Jędrzejczak W.W.1

1Klinika Hematologii WUM Warszawa, 2Klinika Hematologii Gdańsk, 3Klinika Hematologii IHiT, 4Klinika Hematologii Łódź, 5Klinika Hematologii Katowice, 6Klinika Hematologii WIM Warszawa, 7Świętokrzyskie Centrum Onkologii, 8Klinika Hematologii Wrocław, 9Oddział Hematologii Specjalistyczny Szpital Miejski, Toruń, 10Oddział Chorób Wewnętrznych i Hematologii Poznań, 11Klinika Hematologii Szczecin, 12Klinika Hematologii Białystok, 13Oddział Hematologii WSS Kraków, 14Klinika Hematologii Poznań, 15Oddział Hematologii WSS, Rzeszów, 16Klinika Hematologii, Bydgoszcz, 17Klinika Hematologii MSWiA, 18Oddział Hematologii, Olsztyn, 19Klinika Hematologii Lublin, 20Uniwersytet Jagielloński, 21Oddział Immunoterapii i Przeszczepiania Szpiku Wrocław, 22Oddział Wewnętrzny, Zamość

W ramach PALG(Polish Adult Leukemia Group)

Wprowadzenie: U około 90% chorych na zespoły mielodysplastyczne stwierdza się niedokrwistość. Większość z nich wymaga częstych przetoczeń KKCZ( są uzależnieni od przetoczeń). Konsekwencją częstych transfuzji może być przeładowanie żelazem.

Cel: Ocena zapotrzebowania na KKCZ i przeładowania żelazem u chorych na zespoły mielodysplastyczne w Polsce – charakterystyka kliniczna i laboratoryjna.

Materiał i metody: Od marca 2008 do maja 2009 zgromadzono dane pochodzące z 22 ośrodków w Polsce na temat 966 chorych na zespoły mielodysplastyczne (Polski Rejestr MDS). Była to analiza retrospektywna obejmująca wszystkich żyjących chorych o różnym czasie rozpoznania MDS.

Wyniki: Wśród 966 analizowanych chorych 429(44%) było uzależnionych od przetoczeń KKCZ – grupa 1, 537 (56%) chorzy niewymagający przetoczeń – grupa 2.. W grupie pacjentów uzależnionych od przetoczeń najczęściej stwierdzano podtypy MDS RAEB-2 (refraktory anemia with excess of blasts)-96pacjentów(25,2%), RCMD (refraktory anemia with multilineage dysplasia) – 95 (24,9%) oraz RA (refraktory anemia) – 65 (17%).Zaobserwowano istotne statystycznie różnice pomiędzy dwiema analizowanymi grupami: mediana stężenia hemoglobiny grupie 1 wynosiła 8,1g?dL w grupie 2 9,9 g/dL, MCV w grupie 1-99fl w grupie 2 – 96fL.m Pacjenci z grupy 1 byli starsi mediana 72 lata, w grupie 2 70 lat. Liczba przetoczeń KKCZ wynosiła 1-14 j/mies, najczęściej ś 1j KKCZ/mies 183 osoby (42,6%). Dane dotyczące stężenia ferrytyny w surowicy uzyskano u 530 chorych sposród całej analizowanej grupy, u 171 (32%) osób stwierdzono znaczną hiperferrytynemią (ferrytyna >1000 mg/L). Pacjenci z przeładowaniem żelaza mieli niższe stężenie hemoglobiny 8,2 gdL, większe MCV 99fl oraz wyższą leukocytozę 4,2G/L w porównaniu z grupą o niższym stężeniu ferrytyny (HgB 9,5 g/dL, MCV 96fl, WBC 3,6G/L) (p<0,05). Wśród osób zależnych od przetoczeń KKCZ przeładowanie żelazem stwierdzano u 73,6% osób. Jedynie u 35,1% osób uzależnionych od przetoczeń nie stwierdzano znacznej hiperferrytynemii.

Wnioski: Chorzy na zespoły mielodysplastyczne wymagają częstych przetoczeń KKCZ. U większości osób zależnych od przetoczeń stwierdza się znaczną hiperferrytynemię.

TK-III 5

Iron overload in RBC transfusion dependent myelodysplastic syndrome patients

– Polish MDS Registry results

Mądry K.1, Witkowska M.1, Dwilewicz-Trojaczek J.1, Mital A.2, Kołkowska A.3, Szmigielska A.4, Hołowiecka B.S.5, Mendrek W.5, Nita E.6, Obara A.7, Biedroń M.8, Zalewska M.9, Kruger W.10, Katinas K.10,

Guzicka-Kazimierczak R.11, Wasilewska E.12, Pędziwiatr M.13, Nowicki A.14, Kopacz A.15, Jachalska A.16,

Błasiak A.17, Wojciechowska M.18, Soroka-Wojtaszko M.19, Salamańczuk Z.20, Sędzimirska M.21, Górnik S.22,

Jędrzejczak W.W.1

1Medical Universisty of Warsaw, 2Medical University of Gdańsk, 3Institute of Hematology and Transfusiology, 4Medical Univeristy of Łódź, 5Silesian Medical University, 6Military Institute of Health Service, 7Holycross Cancer Center, 8Medical University of Wrocław, 9Specialistic Hospital in Toruń, 10Dep. of Hematology and Internal Disease in Poznań, 11Medical University of Szczecin, 12Medical University of Białystok, 13Specialistic Hospital in Kraków, 14Medical University of Poznań, 15Specialistic Hospital in Rzeszów, 16Specialistic Hospital in Bydgoszcz, 17MSWiA Hospital, 18Specialistic Hospital in Olsztyn, 19Medical University of Lublin, 20Jagiellonian University, Medical College, 21Department of Clinical Immunology in Wrocław, 22Department of Internal Disease in Zamość

PALG (Polish Adult Leukemia Group)

Background: About 90% myelodysplastic syndrome patients have anaemia. Most of them require frequent RBC transfusions(are transfusion dependant). Iron overload can be the complication of frequent transfusions. 

Aim: Assessment of RBC transfusion requirements and iron overload in myelodysplastic syndrome patients in Poland-clinical and laboratory characteristics. 

Material and methods: From march 2008 to may 2009 data of 966 myelodysplastic syndrome patiens from 22 Polish centers were obtained (Polish MDS Registry). It was retrospective analysis containing alive patients with various time of diagnosis. 

Results: Among 966 analyzed patients 429(44%) were RBC transfusion dependant-group 1 and 537(56%) patients were transfusion independent – group 2. The most frequent MDS subtypes in transfusion dependent patients were:RAEB-2-96 (25,2%) cases, RCMD – 95 (24,9%) and RA-65 (17%). There were statistically significant differencies between mentioned groups: median hemoglobin concentration in group 1 was 8,1g/dL in group 2 – 9,9g/dL, MCV in group 1-99fL in group 2-96 fL. Patients from group 1 were older median age was 72, in group 2 – 70. Among transfusion dependant patients there was adventage of cases required mean 1 RBC unit/month-183 cases (42,6%). Ferritin level was obtained in 530 patients of all analyzed patients, in 171 (32%) of them significant hiperferritinemia was found (ferritin level>1000 mg/L). Iron overload patients had lower hemoglobin concentration 8,2g/dL, bigger MCV 99fL and higher leukocyte number 4,2G/L in comparison with lower level ferritin group-hemoglobin 9,5g/dl, MCV-96fL and WBC-3,6G/L (p<0.05). Among transfusion dependant patients iron overload was found in 73,6% patients, only 35,1% of transfusion dependant patients had no significant hiperferritinemia. 

Conclusions: Myelodysplastic syndrome patients require frequent RBC transfusions. In most of transfusion dependant patients iron overload is found.

Key words: myelodysplastic syndrome, iron overload

54

TK-IV 1

Przetoczenie niezgodnego koncentratu krwinek czerwonych – czy zawsze jest błędem

Posmykiewicz E., Korsak J.

Wojskowy Instytut Medyczny w Warszawie, Zakład Transfuzjologii Klinicznej

Alloprzeciwciała anty-M występują najczęściej jako przeciwciała naturalne reagujące w temperaturze 4°C. Należą do klasy IgM i nie mają znaczenia klinicznego. Przeciwciała anty-M o charakterze odpornościowym należą do klasy IgG, reagują w temperaturze 37°C. Bardzo rzadko są przyczyną reakcji poprzetoczeniowych i CHHN.

Przeciwciała są wykrywane przy pomocy panelu krwinek wzorcowych stosowanego do identyfikacji przeciwciał. Nasilenie reakcji zależy od środowiska reakcji. Uważa się, że przeciwciała anty-M najlepiej reagują w środowisku o pH 6,5.

Przeciwciała anty-M silniej reagują z krwinkami o podwójnej ekspresji antygenu (homozygotami) np. M+N+ niż z heterozygotami M+N–.

Przedstawiono przypadek 41-letniej chorej przyjętej do Kliniki Hematologii Centralnego Szpitala Klinicznego Ministerstwa Obrony Narodowej z podejrzeniem HUS/TTP. Chora bez istotnego wywiadu chorobowego, nigdy nie chorowała, raz rodziła – ciąża i poród bez powikłań. Podczas badania grupy krwi stwierdzono w surowicy obecność przeciwciał odpornościowych anty-M skierowanych do antygenu M z układu MNS reagujące w temperaturze 37°C, grupa krwi 0 Rh(D) ujemny.

Z powodu masywnego krwawienia do jamy otrzewnej chora wymagała kilkukrotnych przetoczeń krwi, często ze wskazań życiowych. Z uwagi na obecne przeciwciała należało dobierać koncentrat krwinek czerwonych bez antygenu M.

Przypadek ten przedstawiono z powodu przetaczania chorej, ze wskazań życiowych, koncentratu krwinek czerwonych niezgodnego w układzie grupowym Rh.

TK-IV 1

Incompatible red cells concentrates transfusion – is it always a mistake

Posmykiewicz E., Korsak J.

Military Institute of Medicine in Warsaw, Department of Clinical Transfusiology

Anti-M alloantibodies occur most often as natural antibodies reacting at 4antibodies reacting at 4°C. They belong to the IgM class and are of no clinical importance. Anti-M antibodies as a immune response belong to IgG class and react at 37°C. They very rarely are the cause of post transfusion reactions and Hemolytic Disease of the Fetus and Newborn. Antibodies identified with a reference blood cells panel. How intensive a reation is depends on its environment. Anti-M antibodies are believed to react best when ph is 6.5. Anti-M antibodies react stronger with blood cells with double antigen expression ((homozygotes) e.g. M+N+ than with heterozygotes M+N–. A 41-year-old woman, who was admitted to the clinic of Hematology with HUS/TTP. When her blood was examined for blood group there were anti-M antibodies found in serum which were against M antigen in MNS system, which reacted at 37°C. Because massive haemorrage into the peritoneal cavity the patient needed repeated blood transfusion. Since slue had very specific antibodies the blood for transfusion had to be chosen very carefully. 

We presented the case because we transfused in this patients incompatible red cells concentrates for life-saving.

Key words: anti-M antibodies, red cells concentrates transfusion red cells concentrates incompatible

55

TK-IV 2

Skuteczność erytroferezy leczniczej wykonywanej przy użyciu separatora komórkowego MCS+ u pacjentów z czerwienicą prawdziwą

Uchimiak-Owieczko A, Piszcz J*, Boczkowska-Radziwon B, Kłoczko J*, Radziwon P.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Białymstoku; *Klinika Hematologii,

Uniwersytet Medyczny w Białymstoku

Wprowadzenie: Erytrafereza kolekcyjna (preparatywna) wykonywana metodą automatycznej separacji krwi pełnej przy użyciu separatorów komórkowych jest efektywną i bezpieczną procedurą uzyskiwania koncentratów krwinek czerwonych od dawców krwi.

Cel: Ocena bezpieczeństwa i skuteczności erytraferezy leczniczej u chorych z czerwienicą prawdziwą

Materiał i metody: Izowolemiczna erytrafereza wykonywana była z użyciem separatora MCS+ (Haemonetics, USA). W latach 2006-2009 zabiegowi poddawanych było 190 pacjentów, w tym 118 kobiet i 72 mężczyzn. Objętość opracowanej krwi pacjenta w trakcie jednego zabiegu wynosiła średnio 783 ml (353-1268 ml).

Wyniki: Średnie obniżenie rzeczywistej objętości krwinek czerwonych pacjenta (objętość pobranych erytrocytów), średnie obniżenie stężenia hemoglobiny (HGB), średni spadek liczby erytrocytów (RBC) wynosiły odpowiednio: 15,2%, 13,78%, 15,8% u kobiet oraz 15,9%, 14,56%, 15,34% u mężczyzn. Obserwowane były również zmiany w liczbie płytek krwi i leukocytów krwi obwodowej pacjenta. Liczba leukocytów była obniżona po każdym zabiegu erytraferezy leczniczej. Średni ich spadek odnotowano w granicach 13,4% u kobiet i 17,08% u mężczyzn. Ilość płytek krwi po zabiegu malała lub rosła w szerokich granicach. Lecznicza erytrafereza wykonywana przy użyciu separatora MCS+ była metodą dobrze tolerowaną przez wszystkich pacjentów. W trakcie procedur nie odnotowano powikłań. Okazała się także metodą wykazującą wyższą skuteczność leczniczą niż krwioupust leczniczy u tych pacjentów.

Wnioski: Erytrafereza lecznicza jest skuteczną, bezpieczną i precyzyjną metodą leczenia pacjentów z czerwienicą prawdziwą. Erytrafereza powoduje spadek liczby leukocytów.

Słowa kluczowe: erytrafereza, czerwienica, krwioupust

TK-IV 2

The effectiveness of erythropheresis performed with blood separator MCS+ in patients with primary polycythemia

Uchimiak-Owieczko A, Piszcz J*, Boczkowska-Radziwon B, Kłoczko J*, Radziwon P.

Regional Centre of Blood Donation and Transfusion in Białystok; *Departament of Haematology, Medical University of Białystok

Introduction: Collective erythrapheresis performed with automated blood separator presents save and efficient procedure for collection of erythrocyte concentrate from blood donor.

Aim: Safety and effectiveness assessment of automated erythrapheresis in patients with primary polycythaemia.

Material and methods: Isovolemic erythrapheresis was performed with blood separator MCS+ (Haemonetics, USA). In 2006-2009 190 patients have been treated, 118 women and 72 men. The blood volume proceeded varied from 353 ml to 1268 ml.

Results: The decrease of the mean packed cell volume, the mean hemoglobin concentration, the mean number of erythrocytes were of 15,2%, 13,78%, 15,8% in women and of 15,9%, 14,56%, 15,34% in men respectively. There were also observed changes in number of platelets and leukocytes. Leukocyte count was lower after every erythrapheresis. The mean drop was 13,4% in women and 17,08% in men. There was no clear tendency in platelet count after erythrapheresis. The therapeutic erythrapheresis performed with MCS+ was well tolerated by all patients and no complications occurred. It was also more efficient than previously applied phlebotomy in these patients.

Conclusions: The therapeutic erythrapheresis offers efficient, safe and precise treatment of patients with primary polycythemia. Erythrapheresis causes decrease of the number of leukocytes in patient.

56

Operacje serca u Świadków Jehowy – 15 lat doświadczeń

Stąpor R., Górkiewicz - Kot I., Sadowski J.

Klinika Chirurgii Serca Naczyń i Transplantologii Instytutu Kardiologii Collegium Medicum UJ w Krakowskim Szpitalu Specjalistycznym im. Jana Pawła II

Wprowadzenie: Przetoczenie krwi, jakkolwiek jest zabiegiem ratującym życie ludzkie jest także nadużywaną interwencją medyczną, która może wywołać szereg powikłań.

Cel: Przedstawienie wyników leczenia operacyjnego serca bez użycia krwi u Świadków Jehowy.

Materiał i metody: Do analizy włączono 127 pacjentów operowanych w latach 1996 – VII.2010. Z powodu braku zgody na przetoczenia krwi, pacjenci kwalifikowani byli do operacji planowych po osiągnięciu wartości hemoglobiny – Hb 14 g/dl. Z uwagi na niedostateczne wartości Hb – część pacjentów w okresie przedoperacyjnym otrzymywała do czasu wyrównania – preparaty żelaza i witamin. Po operacji ubytki morfologii – Hb poniżej 10g/dl – wyrównywano preparatami erytropoetyny beta – w dawce 300 j.m/kg/ tydz. s.c. (w 3 dawkach podzielonych) wraz z substytucją żelaza iv. Grupa pacjentów obejmowała chorych w wieku 33 do 78 lat, średnio 60 lat, w tym 53 kobiety, 74 mężczyzn. W przedstawionej grupie wykonano: – 69 operacji pomostowania aortalno-wieńcowego(CABG), 13 operacji – wymiany zastawki mitralnej(v M), 19 operacji – zastawki aortalnej(v Ao), 3 operacje – v Ao +v M, 11 operacji – tętniaków aorty(AAA), 5 operacji – ubytku przegrody międzyprzedsionkowej (ASD), po 1 operacji: – CABG+vM, – AAA + v Ao +CABG, – DSA + v M + plastyka zastawki trójdzielnej (v T), – v M +v T, – Aneurysmectomia ventriculi + CABG, – CABG + rewaskularyzacja laserowa (TLMR), – plastyka a. carotis interna dextri. Utrata krwi na stole operacyjnym powodowała średni spadek Hb o 2,6 g/dl. W analizowanej grupie żaden z pacjentów nie otrzymał preparatów obcej krwi.

Wyniki: W operowanej grupie chorych odnotowano 4 zgony i skrajną niedokrwistość:

TK-IV 3

Cardiac operations in Jehovah’s Witnesses – 15 years of experience

Stąpor R., Górkiewicz - Kot I., Sadowski J.

Department of Cardiovascular Surgery & Transplantology Institute of Cardiology Collegium Medicum Jagiellonian Univesity in John Paul II Hospital

Background: Blood transfusion, though often saving human life, is sometimes an abused medical intervention which may cause some complications.

Aim: To present the results of heart operations without in the use of blood in Jehovah’s Witnesses.

Material and methods: 127 patients operated from 1996 to July 2010 have been included into analysis. Because of their refusal to accept blood transfusion, patients were scheduled for elective operations after their hemoglobin level reached 14 g/dl. Because of insufficient Hb concentrations some of those patients were given iron and vitamin preparations preoperatively until target hemoglobin level was attained. Postoperative deficiency in blood count, that is Hb < 10 g/dl, was corrected with b-erythropoietin (300 IU/kg body weight s.c. in three divided doses) along with intravenous iron supplementation. Ages of patients in the group ranged from 33 to 78 (mean 60 years), with 53 women and 74 men. There were 69 coronary arteries bypass grafts (CABG), 13 mitral valve replacements (vM), 19 aortic valve replacements (v Ao), 3 vAo and vM combined, 11 aortic aneurysms (AAA), 5 atrial septal defects (ASD), and 1 of the each following combined procedures: CABG + vM, AAA + v AO + CABG, DSA + vM + tricuspid valvoplasty (vT), vM + vT, ventrical aneurysmectomy + CABG, CABG + laser revascularization (TLMR), right internal carotid arterioplasty. Intraoperative blood loss resulted in hemoglobin decrease by 2,6 g/dl. None of the patients in the analyzed group received allogeneic blood.

Results: 4 fatal outcomes and the extreme anemia were noted in the analyzed group. – 61 y.o woman with very large heart hypertrophy and dilated aorta (NYHA III) who underwent AVR + MVR, – 76 y.o. woman in whom CABG was complicated intraoperatively by heart infarction and heart arrest, – 45 y.o. male who underwent aortic valve implantation. The patient suffered infectious endocartitis with vegetations on the aortic valve, and developed multiple organ failure, – 51 y.o. woman who underwent CABG. Postoperative course was complicated by extreme anemia – 1 patient of 74 who underwent vAo developed extreme anemia postoperatively (nadir hemoglobin 2,8 g/dl), which was difficult to control although erythropoietin and other medications stimulating erythropoiesis were used. This resulted in very long hospitalization. There were practicaly no major complication in the rest of the patients.

Conclusions: Heart operations without the use of blood are possible. The patients must be very carefully stimulated with iron preparations and vitamins, and erythropoietin must be available pre- intra-, and postoperatively. Such patients require individualized approach, and their treatment must be tailored to the needs and circumstances.

Key words: epoetin, cardiac operations, Jehovah’s Witness

57

TK-IV 4

Wykorzystanie krwi i jej składników w wybranych oddziałach ginekologiczno-położniczych szpitali województwa śląskiego w latach 1996-2002

Dyląg S., Kucharz E.J.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Katowicach; Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych i Reumatologii Śl. Uniwersytetu Medycznego w Katowicach

Wprowadzenie: Włączenie krwi do terapii winno być przemyślane i powinno wynikać z uzasadnionych wskazań.

Cel: Celem pracy była ocena dokonywanych przetoczeń w zakresie ilości i rodzaju stosowanych składników krwi lub krwi pełnej w oddziałach ginekologiczno- położniczych szpitala klinicznego (SK) i rejonowego (SR). Różnice te analizowano w zależności od rozpoznania i wieku chorego.

Materiał i metody: Do oceny wybrano dwa oddziały ginekologiczno- położnicze. Niezbędne dane uzyskiwano z dokumentacji szpitalnej (brak było systemu elektronicznego przetwarzania danych). Z księgi transfuzyjnej oddziału zebrano następujące dane: liczbę i rodzaj przetaczanych składników krwi i krwi pełnej, wstępne rozpoznanie, grupę krwi i liczbę leczonych pacjentów. Natomiast właściwe rozpoznanie kliniczne, wiek chorych oraz potwierdzenie przetoczenia uzyskiwano z historii choroby pacjentek. Rozpoznania określano posługując się klasyfikacją ICD-10. Analizą objęto 29 759 pacjentek hospitalizowanych w latach 1996-2002 w SK i 13 540 pacjentek leczonych w SR.

Wyniki: Spośród chorych leczonych w SK 1150 pacjentek (3,9%) było leczonych krwią, a w SR było to 206 pacjentek (1,5%). W latach 1996- 2002 w SK przetoczono łącznie 2746 j. krwi i jej składników, w tym 371 j. KPK (13,5 %) , 2073 j. KKCz (75, 5%) , 281 j. FFP (10,2%) i 21 j. terapeutycznych KKP (0,8 %).

W SR przetoczono łącznie 527 j. krwi i jej składników, w tym 8 j. KKP (1,5%), 450 j. KKCz (85,4%) , 63 j. FFP (12%) i 6 j. terapeutycznych KKP (1,1 %).

Wiek pacjentek w SK zawierał się w przedziale 14 - 92 lat, a w SR zawierał się od 18-79 lat.

Wnioski: Odsetek pacjentek z tymi samymi rozpoznaniami, u których dokonywano transfuzji krwi był większy dla SK, a w liczbie przetaczanych jednostek krwi i jej składników brak było istotnych różnic. Wiek chorych, u których dokonywano przetoczeń był także wyższy w SK.

TK-IV 4

Use the blood and its components in chosen gynecological-obstetric wards in Silesian hospitals in years 1996-2002

Dyląg S. Kucharz E.J.

Regional Center of Blood Donation and Treatment in Katowice; Departament of Internal Disease and Reumatology, Silesian Medical University, Katowice

Introduction: Use the blood for therapy should be considered and result from reasonable points.

Aim: The aim of study was to make an account of transfusions in a range of amount and kind of used blood components or whole blood in gynecological-obstetric wards of clinical hospital CH and regional RH The differences in kind of disease and patient’s age were evaluated.

Material and methods: To make an account two gynecological-obstetric wards were chose. The appropriate details were found in hospital documentation ( there was no electronic data system). From hospital transfusion book such data was collected: amount and kind of transfused blood components and whole blood, early diagnose, patient’s age and amount of treated patients. The exact clinical diagnose, patient's age and information about transfusion were collected from patient's case story. The diagnoses were described by ICD-10 classification. 29 759 patients from CH and 13540 patients from RH from 1996 to 2002 were analyzed.

Results: From patients that were hospitalized in CH 1150 women (3,8%) and 527 women from RH were treated with blood. In years 1996-2002 there were transfused 2746 units of blood and its components, including: 371 units of WB (13,5%), 2073 units of RBC (75,5%), 281 units of FFP (10,2%) and 21 units of therapeutic PC (0,8%) in RH there were transfused 527 units of blood and its components, including: 8 units of WB (1,5%), 450 units of RBC (85,4%), 63 units of FFP (12%), and 6 units of therapeutic PC (1,1%)

The age of patients in CH was between 14 and 92 years and in RH between 18 and 79 years 

Conclusions: The proportion of patients with the same diagnose, in which the transfusion was made, was higher for CH. There were no differences between the number of transfused blood and its components between the two hospitals. Age of patients who had blood transfusion, was higher for CH.

Key words: blood components, blood transfusion

58-59

W-II 1

Analiza porównawcza ilości wykrytych zakażeń wirusem HCV, HBV, HIV oraz kiłą w donacjach pobranych na „Przystanku Woodstock” oraz w Regionalnym Centrum Krwiodawstwa w Poznaniu w latach 2006 do 2009.

Speichert-Mądra E., Krug-Janiak M., Skalisz H., Olbromski K.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Poznaniu

Wprowadzenie: Zgodnie z obowiązującymi w polskiej służbie krwi przepisami dotyczącymi kwalifikacji składników krwi do użytku klinicznego, każda pobrana donacja badana jest w kierunku zakażenia wirusami HBV, HCV i HIV oraz w kierunku zakażenia krętkiem bladym. Badania te wykonywane są zawsze dwiema metodami – metodą serologiczną i metodami biologii molekularnej. Weryfikacja reaktywnego wyniku wymaga zastosowania odpowiednich testów potwierdzenia.

Cel: Sprawdzenie ewentualnej zakaźności pobieranej krwi na „Przystanku Woodstock” i porównanie uzyskanych wyników z zakaźnością krwi pobieranej rutynowo przez Centrum.

Materiał i metody: W badaniach wykorzystano wyniki badań kwalifikacyjnych pobranych donacji na „Przystanku Woodstock” w latach 2006-2009 oraz wyniki badań grup kontrolnych. Grupy kontrolne utworzono z identycznych liczebnie dwóch grup: pobranej w budynku RCKiK oraz pobranej na ekipach wyjazdowych.

Wykonano analizę porównawczą uzyskanych wyników i obliczono wartość procentową występujących zakażeń w stosunku do ilości pobranych donacji.

Wyniki: Każda z grup liczyła 1903 donacje.

Wśród donacji pobranych na „Przystanku Woodstock” stwierdzono:

·   9 zakażeń WZW C, co stanowi 0,47% pobranych donacji,

·   1 zakażenie WZW B, co stanowi 0,05%,

·   0 zakażeń wirusem HIV

·   1 zakażenie krętkiem bladym, co stanowi 0,05%,

Wyniki grup kontrolnych:

·   5 zakażeń WZW C, co stanowi 0,25% pobranych donacji,

·   1 zakażenie WZW B, co stanowi 0,05%,

·   2 zakażenia wirusem HIV, co stanowi 0,10%

·   0 zakażeń krętkiem bladym

Wnioski: Większa ilość przypadków zakażenia wirusem WZW typu C krwi pobranej na „Przystanku Woodstock” w stosunku do RCKiK wynika z faktu badania prawie wyłącznie krwi dawców pierwszorazowych.

W zakresie zakażenia wirusem WZW typu B zakaźność w grupie badanej i kontrolnej była identyczna.

Na „Przystanku Woodstock” nie wykryto zakażenia wirusem HIV.

W grupach kontrolnych potwierdzono dwa przypadki zakażenia tym wirusem.

Na „Przystanku Woodstock” stwierdzono jedno zakażenie krętkiem bladym, w grupach kontrolnych nie wykryto tego zakażenia.

Krew pobrana na „Przystanku Woodstock” jest równie bezpieczna jak krew pobierana w RCKiK i na ekipach wyjazdowych.

W-II 1

The comparative analysis of the amount of detected viral HCV, HBV, HIV infections together with syphilis infections (Treponema pallidum) in blood donations collected during “Przystanek Woodstock” festival and in Regional Center of Blood and Blood treatment in Poznań in years 2006-2009

Speichert-Mądra E., Krug-Janiak M., Skalisz H., Olbromski K.

Regional Center of Blood Donation and Treatment in Poznan

Background: According to prevailing standards in Polish blood service regarding clinical qualifications of blood ingredients, every collected donation of blood is tested for HBV, HCV and HIV viral infections along with tests for Treponema pallidum infections. These tests are always carried out by means of both methods – serological and molecular biology. Verification of positive results requires the use of proper confirming tests.

Aim: Verification of potentially infectious character of blood collected during “Przystanek Woodstock” festival and comparison of received results with the infectious character of blood collected routinely by The Center.

Material and methods: In this research qualification tests’ results of blood collected during “Woodstock” festival in years 2006-2009 and tests’ results of control groups were used.

The control groups were formed by two groups identical in numbers: one collected in The Center and one during mobile collections. Comparative analysis of received results was prepared and percentage value of occurring infections in relation to the number of collected units was calculated.

Results: Each group numbered 1903 blood donations.

Within the donations collected during “Przystanek Woodstock” festival following infections were confirmed:

·   9 with hepatitis C virus, which is 0,47% of all collected blood units

·   1 with hepatitis B virus, which is 0,05% 

·   no HIV positives

·   1 infection of Treponema pallidum, which is 0,05% 

Results of control groups:

·   5 HCV infections, which is 0,25% of collected blood units

·   1 HBV infection, which is 0,05%

·   2 HIV infections, which is 0,10%

·   no Treponema pallidum positives 

Conclusions: The frequency of hepatitis C infections in blood donations collected during “Przystanek Woodstock” festival was higher in comparison to those from The Center due to the fact that almost only first-time donors were taken under examinations.

Within the range of hepatitis B infections there was no difference between tested and control group.

There was no occurrence of HIV infection discovered during “Przystanek Woodstock” festival while in control groups two positives were confirmed. One Treponema pallidum infection was found in donations from “Woodstock” festival while in control groups there was none.

Blood collected during “Przystanek Woodstock” festival is of the same value and safeness as blood collected in RCKiK and on its mobile collections.

Key words: Viral infections, bacterial infections, Woodstock, RCKiK

60-61

W-II 2

Trendy danych epidemiologicznych związane z wykrywaniem markerów zakażenia HIV, HCV, HBV i kiły u dawców krwi w RCKiK w Katowicach w latach 2006-2009

Rudowska E., Basta L.Piwowarska G., Drybańska B., Dyląg S.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Katowicach

Wprowadzenie: W ostatnich latach uczyniono duży postęp w zapobieganiu zakażeniom, ale jest też więcej możliwości zakażenia i przeniesienia zakażenia.

Cel: Celem jest określenie danych epidemiologicznych w obszarze działania RCKiK w Katowicach w latach 2006-2009.

Materiał i metody: Zostały dokonane obliczenia statystyczne, które uwzględniają wykryte, potwierdzone zakażenia w latach 2006-2009.

Obliczenia statystyczne są wykonane dla: dawców pierwszorazowych wielokrotnych i dawców wszystkich. Obliczenia przedstawione są w postaci wykresów.

Wyniki: Wszystkie badania dotyczą dawców, którzy oddali krew w RCKiK w Katowicach.

Testy potwierdzające zakażenie były wykonywane w IHiT w Warszawie, RCKiK w Katowicach oraz test potwierdzający kiłę w RCKiK w Warszawie. Do przedstawionych zestawień były brane pod uwagę tylko wyniki dodatnie potwierdzone.

Wnioski: Markery zakażenia HIV 1 / 2 i syphilis zostały wykryte w ilościach wyrażonych małymi liczbami w stosunku do liczby wykrytych zakażeń wirusem HBV i HCV. Markery zakażenia HIV1/2 wykrywane są w ilościach porównywalnych u dawców pierwszorazowych i wielokrotnych i nie obserwuje się trendów.

Liczba wykrytych zakażeń syphilis wzrosła we wszystkich grupach w stosunku do dawców 2006 roku. Bardziej swoisty test Architect Syphylis został zastosowany od 2007. W grupie dawców wielokrotnych – istnieje wyraźny trend spadkowy. W grupie dawców pierwszorazowych w 2007 r. – nie ma tendencji rosnącej lub malejącej. W grupie wszystkich dawców- istnieje trend malejący.

Markery zakażeń HBV i HCV są wykrywane kilkadziesiąt razy częściej u dawców pierwszorazowych, niż u dawców wielokrotnych.

Liczba wykrytych infekcji HCV w grupie wszystkich dawców ma niewielką tendencję wzrostowa od 2007 roku. W grupie dawców pierwszorazowych jest tendencja spadkowa. W grupie dawców wielokrotnych są wahania.

Liczba wykrytych zakażeń HBV spada w grupie wszystkich dawców i dawców pierwszorazowych. W grupie dawców wielokrotnych, nie ma trendów.

Słowa kluczowe: dawcy krwi, dawcy pierwszorazowi, dawcy wielokrotni, markery zakażenia HIV1/2, HCV, HBV, przeciwciała kiłowe

W-II 2

The trends of epidemiological data relating to the detection of markers of HIV, HCV, HBV and syphilis in blood donors in Regional Blood Center and Blood Treatment in Katowice in the years 2006-2009

Rudowska E., Basta L.Piwowarska G., Drybańska B., Dyląg S.

Regional Center of Blood Donation and Treatment in Katowice

Background: In recent years great progress has been done in preventing infections but there is more possibility of infection and transmission of infection.. 

Aim: The aim is to define epidemiological data in the area of RCKiK in Katowice in the years 2006-2009.

Material and methods: Statistic calculations, taking account of confirmed infections in the years 2006-2009, were made.Statistic calculations are made for first-time donors and multiple donors, and for all donors. The calculation are performed in the form of graphs.

Results: All studies are related to donors, who donated in the Blood Bank in Katowice. Tests confirming infection were performed in the IHiT in Warszawa, in Blood Bank in Katowice, confirmatory test for syphilis in the IHiT in Warszawa. Only the positive confirmed results are taken into account and presented in summary. 

Conclusions: Markers of infection HIV 1/2 and syphilis were detected in quantities expressed in small numbers in comparing to the numbers detected virus infection of HBV and HCV and there trends were not observed.

Number of detected syphylis infections increased in all groups of donors compared to the year 2006. More specific test Architect Syphylis was used since 2007 – in the group of multiple donors – there is pronounced downward trend, in the group of first-time donors in 2007 – there is no upward or downward trend, in the group of all donors - there is pronounced downward trend. 

Markers of infections HBV and HCV are detected several times more frequent in first-time donors than multiple donors.

The number of HCV infection detected in the group of all donors it is a small upward trend since 2007. In the group of first-time donors it is a downward trend In the group of multiple donors, there are also fluctuations. 

Number of detected infections HBV is declining in the group of all donors, and first-time donors. In the group of multiple donors, there is no trends.

Key words: Blood donors, first time donors, multiple donors markers of infection HIV1 / 2, HCV, HBV, syphilitic antibodies

62-63

TI 1

Preparaty krwiopochodne w stymulacji zrostu kostnego – analiza wskazań

Marczyński W.1, Korsak J.2, Jabłońska I.2, Kolbuszewski A.1, Białecki J.1

1Klinika Ortopedii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny w Otwocku; 2Zakład Transfuzjologii Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie

Sposoby stabilizacji odłamów kostnych ulegały modyfikacjom technicznym na przestrzeni lat. W większości dotyczyły jedynie elementów mechanicznych, rzadko biologicznych stymulacji zrostu kostnego w procesie leczenia złamań. Często była to przyczyna zaburzeń zrostu kostnego u około 20% leczonych. (Szczęsny i wsp.) Od kilkunastu lat wdrażana zostaje nowoczesna metoda śródszpikowej, blokowanej stabilizacji złamań trzonów, przynasad i niekiedy nasad kości długich, której istota biomechaniczna wydaje się podążać za wymogami biologii zrostu kostnego. Jednym z elementów biologii zrostu kostnego jest możliwość redukcji szpary złamania zarówno śródoperacyjna jak i samoredukcja resorpcyjnej szpary złamania w okresie późnym, które to wymogi wspomniana metoda spełnia. Wdrażanie śródszpikowej, blokowanej stabilizacji złamań w znamienny sposób zmniejszyło odsetek powikłań zrostu kostnego. Pozamechanicznych przyczyn zaburzeń zrostu jest jednak znacznie więcej. Podporządkować je można ogólnym i miejscowym elementom. Miejscowy problem uzyskania zrostu wynikać może z niewydolności humoralnej, komórkowej lub tkankowej.

Nazewnictwo zaburzeń zrostu odnoszone jest zwyczajowo do czasu niewystąpienia oczekiwanej fazy zrostu kostnego i określa się jako zrost przedłuźony, opóźniony, brak zrostu i staw rzekomy. Niezwykle istotną rolę w eliminacji morfologicznych przyczyn zaburzeń zrostu kostnego posiadają preparaty krwiopochodne. W odniesieniu do zrostu przedłuźonego, który utożsamia się z zaburzeniami humoralnymi, istnieją wskazania do zastosowania osocza bogatopłytkowego. Powszechnie uważa się, że zrost opóźniony wynika z zaburzeń komórkowych, zatem istnieją wskazania do zastosowania stymulacji humoralnej, czyli podania osocza bogatopłytkowego oraz do zastosowania stymulacji komórkowej, czyli podania komórek stromalnych szpiku. W sytuacji braku zrostu i stawu rzekomego istnieją wskazania do stymulacji tkankowej, zatem stosowane są przeszczepy kostne, do których dodawane jest osocze bogatopłytkowe i komórki szpiku.

W bieźącym roku przeprowadzono walidację składu osocza bogatopłytkowego, której wyniki potwierdziły jego bogaty skład potwierdzający stosowanie tegoż preparatu w praktyce.

Materiał kliniczny wyników stosowania stymulacji humoralnej oraz komórkowej potwierdza ich wysoką wartość biologiczną.

Wnioski: 1. Sposób przygotowania preparatów krwi w stymulacji zrostu kostnego winien być zgodny z ogólnie przyjętymi zasadami. 2. Istnieje konieczność weryfikacji biomechaniki zespolenia odłamów kostnych, a przyczyną zaburzeń zrostu. 3. Procedura podania tychże preparatów winna być zgodna z biologicznymi oczekiwaniami chorego.

Słowa kluczowe: preparaty krwiopochodne, zrost kostny

TI 1

Blood-derived preparation in bone healing stimulating – recommendation analysis

Marczyński W.1, Korsak J.2, Jabłońska I.2, Kolbuszewski A.1, Białecki J.1

1Postgraduate Medical Center in Otwock, Orthopedic Clinic; 2Military Institute of Medicine in Warsaw, Department of Clinical Transfusiology

Over years the methods of stabilizing bone fragments have been modified technically. Mostly they were just mechanical. Biological stimulation of bone healing in treating fractures have been use rarelly. In about 20% of cases the bone healing process was distorted because of that (Szczęsny et al.) For more than a decade a modern method of stabilization has been introduce. It is intramedullar blocked stabilization of fracture of long bone shafts, metaphyses and sometimes epiphyses. The biochemical concept seems to follow the requirements of bone healing. One of the elements of bone healing biology is the possibility to reduce the fracture fissure both intraoperatively and as self-reduction of resorbtion fissure in some later time whose requirements the above – mentioned method fulfills. Introducing intramedullar blocked fracture stabilization significantly decreased the complication rate. Yet, there one much more extramechanical canses which contribute to pathological bone healing. They may be either general or local. The local problem inhibiting healing may result from humoral, cellular or tissue insufficiency.

The terminology use to describe distorted bone healing usually refers to the absent expected phase of bone healing and defines it as pronged, delayed, no healing pseudoarthrosis. Blood derived preparation play a very important role in eliminating morphological cause of pathological bone healing. In prolonged healing, which is associated with humoral disturbances, rich platelet plasma is recommended. Delayed healing is believed to result from cellular disturbances so there are indication to apply humoral stimulation, i.e. applying rich platelet plasma or to use cellular stimulation, i.e. applying bone marrow stromal cells.

When pseudoarthrosis fails to heal tissue stimation is indicated. That means the use of bone transplants supplemented with rich platelet plasma and bone marrow cells. The rich platelet plasma content has been validated this year. The validation confirmed that the preparation contained high levels of growth factors.

The high biological value of humoral and cellular stimulations has been confirmed clinically.

Conclusions: 1. The method of preparing blood preparations in bone healing stimulation should be in accordance with generally accepted principles. 2. It is necessary to verify the biomechanics of bone fragments stabilization in reference to the cause of healing pathology. 3. The procedure of administering blood preparation should agree with patient’s biological expectations.

Key words: blood-derived preparation, bone healing

TI 1

64-65

TI 2

Preparaty krwiopochodne i ich wykorzystanie w augmentacji tkanek w chirurgii stomatologicznej

Wojtowicz A.

Zakład Chirurgii Stomatologicznej IS-WUM

Celem chirurgii stomatologicznej jest – z jednej strony – eliminowanie źródeł zakażenia wywodzącego się z jamy ustnej, zwykle zębów zniszczonych próchnicą oraz chorób przyzębia – z drugiej zaś – regeneracja traconych w wyniku zapaleń, działań jatrogennych, czy też urazów tkanki kostnej oraz błony śluzowej. Te struktury w przypadku toczącego się w nich procesu chorobowego stopniowo ulegają degradacji: recesje dziąsłowe i atrofie kostne – uniemożliwiają właściwe przywrócenie funkcji i estetyki.

Większość substancji, związków, produktów umożliwiających pożądaną regenerację kości i błony śluzowej to znane czynniki wzrostowe BMPs (białka morfogenetyczne kości), PDGF, płytkopochodny czynnik wzrostu, FGF2 – fibroblastoidalny czynnik wzrostu i wiele innych cytokin i czynników wzrostowych, a także fibryna, której cechy wykorzystane zostały już prawie 100 lat temu.

Pod koniec ubiegłego stulecia stwierdzono korzystne działanie masy płytkowej i zawartego w nim PDGF – płytkopochodnego czynnika wzrostu. O ile w stężeniach fizjologicznych wykazuje działanie gojące rany, to wysokie stężenia tego czynnika w masie płytkowej pozwalają na sterowanie procesem regeneracji tkanki kostnej, oraz w mniejszym zakresie tkanek dziąsła. W ostatnich 7 latach zaproponowano wykorzystanie tego czynnika w wysokim stężeniu (0,3-1 mg/ml) w postaci ludzkiej rekombinowanej izoformy rhPDGF-BB. Ostatni rok pozwolił na przeprowadzenie i udokumentowanie efektywności tego czynnika zarówno autogennego, składnika koncentratu płytkowego (uzyskanego w Cobe Spectra + Gambro System), jak i w/w postaci syntetycznej. W ostatnim roku zaproponowano w USA terapię genową z wykorzystaniem DNA dla PDGF wszczepianego zwierzętom w miejsca doświadczalnych defektów kostnych szczęk na specjalnym syntetycznym nośniku zawierającym komórki macierzyste uprzednio pobrane.

Mówiąc o masie płytkowej i jej właściwościach należy wspomnieć o możliwości wykorzystania poza PRP – tzw PRF – gęstej autogennej błony fibrynowej spełniającej rolę bariery między gojącymi się tkanką kostną i szybko gojącym się dziąsłem, które regenerując, hamowało odtwarzanie tkanki kostnej. Błona PRF – osocze bogatofibrynowe otrzymywane ex tempore okazało się znakomitym materiałem wspomagającym regenerację tkanek. Nie sposób pominąć prace nad BMPs – białkami morfogenetycznymi kości, które odkryte w latach 50 przez Marshalla Urista, izolowane w latach 80 ubiegłego stulecia, uzyskiwane syntetycznie pod koniec ubiegłego wieku, aktualnie dostępne w USA w celach terapeutycznych w ortopedii, neurochirurgii oraz w chirurgii stomatologicznej i implantologii. BMPs są syntetyzowane praktycznie we wszystkich tkankach, także w tkankach hemopoetycznych; znanych jest ponad 20 izoform tego białka o różnym działaniu. Dotychczas udokumentowano działanie kliniczne hrRBMP2 w celu regeneracji tkanki kostnej; preparat ten jest dostępny w USA.

Podawanie masy płytkowej odbywa się na nośniku mineralnym, z uwagi na udowodnione powinowactwo i adhezję płytek krwi również do minerału. Przeszczep PRP+ minerał ma określony kształt i możliwe jest jego formowanie i umieszczanie w łożu tkankowym. Sam PDGF wymaga również nośnika mineralnego o ile ma za zadanie odtworzyć tkankę kostną, natomiast nie wymaga nośnika, o ile ma przyspieszyć gojenie się dziąseł. W regeneracji tkanek (GBR guided bone regeneration, GTR-guided tissue regeneration, inzynieria tkankowa) naśladujemy zjawiska biologiczne występujące w okresie rozwojowym – wykorzystanie wiedzy z okresu i rozwoju embrionalnego dla celów regeneracji a nie reparacji nazwane zostało biomimetyką . Na tej podstawie wiemy, że w okresie kilku tygodni rozwoju embrionalnego szczęk jednym z pierwszych czynników pojawiających się w modelu chrzęstnym lub błoniastym kości są białka morfogenetyczne kości, stymulujące komórki macierzyste przekształcające się w fibroblasty, preosteoblasty - źródła kolagenów mineralizujących dla beleczek kostnych i kolagenów struktur niemineralizujących. BMP2 – silnie aktywujące komórki macierzyste do różnicowania w osteoblasty towarzyszą w rozwoju kolagenowi, również aplikacja kliniczna BMP2 jest efektywna przy wykorzystaniu kolagenu, jako nośnika. W przeciwieństwie do tego PDGF pojawia się wraz z procesami angiogenezy w głąb przebudowywanej w kości chrząstki – towarzyszy mu zatem minerał – stąd uzasadnienie dla wykorzystania nośnika mineralnego dla pożądanej efektywności klinicznej. Rozważając możliwości klinicznych aplikacji należy wspomnieć o wysokich kosztach czynników rekombinowanych oraz stosunkowo niskich kosztach czynników autogennych włączając również możliwości izolowania ze szpiku lub krwi komórek macierzystych w celach regeneracji tkanek.

Prezentacja zawiera również porównanie kliniczne zabiegów regeneracji kości szczęk wykorzystujących czynniki, komórki krwiopochodne naturalne i rekombinowane, oraz przypadki kliniczne w leczeniu wrodzonych i nabytych defektów kostnych.

TI 2

Blood-derived preparations and their application in tissue augmentation in stomatologic surgery

Wojtowicz A.

Medical University of Warsaw, Department of Stomatologic Surgery

The objective for stomatologic surgery are – on the one hand – eliminating the sources of infection originating in the oral cavity. The sites where infections usually come from are teeth destroyed by carries and paradontium diseases. On the other this surgical speciality focuses on regenerations of bone and mucosa lost due to inflammation, trauma or iatrogenically. Affected structures degradate gradually because of on – going pathologic processes: gingival recessions and bone athrophy prevent correct function and esthetics to be restored. 

Most substances, compounds and products giving bone and mucosa regeneration are know growth factors (bone morphogenetic proteins), PDGF (platelet derived growth factor), FGF2 (fibroblastoidal growth factor) and many other cytokines and growth factors. Also fibrin belongs to this group, whose features where used nearly 100 years ago.

In the late XX centure a beneficial action of platelet concentrates and PDGF in it was describe. PDGF in physiologic concentration contributes to wound healing. In high concentrates it helps to enhance the process of bone regeneration and to a smaller extent, gingival tissue regeneration. In the last seven years the use of this factor has been suggested in high concentration (0.3-1 mg/ml) in the form of rh PDGF-BB.

In the last year trials have been able to prove the efficasy of this factor – both autogenic as an element of platelet concentrate (obtained at Cobe Spectra) and in the synthetic form mentioned above.

Recently, there has been a genetic therapy proposed in the USA. The therapy uses DNA for PDGF transplanted in to animals at the site of experimental jaw  defects on a special synthetic carrier containing stem cells taken before.

The features platelet concentrate also include the possibility of using PRF (apart from PRP) autologic fibrinogen being a barrier between healing bone and quickly healing gum, which during its regeneration, inhibited bone reconstruction. PRF obtained ex tempore turned out to be a very good material improving tissue regeneration. BMPs need to mantioned too. They were discovered in 1950s by Marhall Urist, isolated in 1980s and synthetized just before the turn of the century. That are now available in the USA and used in therapeutic procedures in orthopedic surgery, neurosurgery, stomatologic surgery and implantology. BMPs are synthetized virtually in all tissues including hemopoetic tissue. There are over 20 isoforms of this protein. Their actions are also different. So far hr RBMP2 has been proved clinically to improve bone regeneration, the preparation is available in the USA.

Platelet concentrate is applied on a mineral carrier because of evidenced affinity and adhesion of platelets also to the mineral. PRP + mineral has a defined shape and can be formed and placed in the tissue bed. PDGF itself also needs a mineral carrier if it is to reconstruct bone but it does not need one if it is to facilitate gum healing. In guided bone regeneration (GBR) we mimic biological phenomena occurring in the developmental period. Using knowledge from the embrional period and development in order to regenerate and not to repair has been named biomimetics. Thus we know that during the few weeks of the embrional devepment of jaws are of the first factors appearing in the cartilage and membrane models of bone are BMPs which stimulate stem cells transforming in to fibroblasts, preosteoblasts – mineralizing collagen sources for bone trabeculae and collagens of non mineralizing structures. BMP2 strongly activate stem cells to differenciate into osteoblasts develop together with collagen. 

Applying BMP2 clinically is also effective when collagen is the carrier. Unlike the process above, PDGF appears together angiogenesis in cartilage. Thus it is accompanied by a mineral. That is way the use of a mineral carrier is justified if we want to achieve clinical efficacy. While considering clinical applications one has to take into account high cost of recombinant factors and relatively low costs of autogenic factors. Such an analysis  should also include the possibility of isolating stem cells from bone marrow or blood to regenerate tissue. 

The presentation also contains clinical comparison of jaw surgical regeneration with the use of factors, naturals and recombinated blood derived cells in clinical cases of  treating congenital and acquired bone defects. 

Key words: blood-derived preparations, tissue augmentation, stomatologic surgery

66

TI 3

Zastosowanie czynników krwinkowych i preparatów krwiopochodnych w ortopedii

Pędzisz P., Zgoda M., Górecki A.

Katedra i Klinika Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu WUM

Zaburzenia zrostu kostnego są jednym z najczęstszych powikłań złamań i jednym z częstszych problemów napotykanych w codziennej praktyce ortopedycznej. Dokładna liczba przypadków nie jest znana. Szacuje się, iż brak zrostu może występować w 4 do 10% wszystkich złamań. Obok istotnego problemu medycznego zaburzenia zrostu kostnego są także istotnym problemem socjoekonomicznym, będąc poważnym obciążeniem dla systemu opieki zdrowotnej.

W literaturze opisywane są liczne sposoby leczenia zaburzeń zrostu, zarówno zachowawcze jak i operacyjne. Prowadzone od lat 60 XX wieku badania nad ektopową osteogenezą przyczyniły się do odkrycia nowych molekuł odpowiedzialnych za kościotworzenie i dały początek klinicznemu zastosowaniu czynników wzrostu w leczeniu zaburzeń zrostu kostnego. Czynniki wzrostu i inżynieria tkankowa są niewątpliwie jednymi z bardziej obiecujących „narzędzi” współczesnej chirurgii narządu ruchu. Jednakże istotnym czynnikiem hamującym szersze zastosowanie rekombinowanych czyników wzrostu jest ich wciąż wysoki koszt. Metodą alternatywną może być pozyskiwanie autologicznych czynników wzrostu z tkanek własnych pacjenta. W Klinice Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu WUM w leczeniu zaburzeń zrostu kostnego od 2003 roku stosowane jest osocze bogatopłytkowe (ang. platelet-rich plasma, PRP) będące koncentratem płytek krwi zawierającym liczne czynniki wzrostu oraz posiadającym właściwości bakteriostatyczne i bakteriobójcze.

PRP uzyskiwane jest poprzez odwirowanie krwi obwodowej pacjenta przy zastosowaniu zestawu separacyjnego GPS (Biomet-Merck). Koncentrat płytek krwi podawany jest śródoperacyjnie do miejsca zrostu opóźnionego bądź stawu rzekomego w połączeniu z przeszczepami kostnymi, lub samodzielnie w postaci żelu. PRP jest także wysoce skuteczny w leczeniu torbieli kostnych u dzieci oraz uszkodzeń ścięgnisto-mięśniowych. Należy podkreślić fakt bezpieczeństwa stosowania PRP, które będąc materiałem autologicznym nie niesie ryzyka przeniesienia chorób wirusowych oraz wykorzystuje naturalne, fizjologiczne mechanizmy gojenia.

Słowa kluczowe: Osocze bogatopłytkowe (PRP), czynniki wzrostu, stawy rzekome, torbiele kostne

TI 3

Application of platelet derived growth factors and blood preparations in orthopaedics

Pędzisz P., Zgoda M., Górecki A.

Department of Orthopaedics and Traumatology of the Locomotor System, Medical University of Warsaw

Bone nonunion is one of the most frequent complication of fracture healing, and one of the commonest problems of everyday orthopedic practice. The exact number of nonunion is not known, however it is estimated to occur in 4 to 10% of all fractures. Apart from a significant medical problem, nonunion is also a substantial socioeconomic problem and a burden for the healthcare system.

There are numerous methods of nonunion treatment described in the literature, both operative and nonoperative. The research on ectopic osteogenesis dating back to 1960s has contributed to the discovery of new molecules responsible for bone formation, starting the clinical use of growth factors in the treatment of nonunion. The growth factors and tissue engineering are without any doubt one of the most promising “tools” of contemporary surgery of the locomotor system. However, the essential drawback of that kind of therapy, limiting its use is the high price of the recombinant growth factors. The alternative method to using costly recombinant molecules is harvesting of the autologous growth factors from patient’s own tissues. Since 2003 in the Department of Orthopedics and Traumatology of the Locomotor System, Medical University of Warsaw we use platelet-rich plasma (PRP) in the treatment of nonunions. PRP is the concentration of autologous blood platelets containing numerous growth factors that take part in osteogenesis and have bacteriostatic and bactericidal action.

PRP is prepared through the process of centrifugation of peripherial blood with Gravitational Paltelet Separation System (Biomet-Merck). The platelet concentration is administered intraoperatively into the site of nonunion or pseudoarthrosis with bone grafts or alone as a platelet gel. PRP is also highly effective in the treatment of bone cysts in children and musculotendinous injuries. The evident advantage of PRP application is the autologous origin, excluding the possibility of viral transmission and utilizing the natural pathways of bone healing cascade.

Key words: Platelet-rich plasma (PRP), growth factors, nonunion, bone cysts

67

Zastosowanie autologicznych komórek macierzystych w zabiegach rekonstrukcyjnych układu kostno-stawowego

Jancewicz P., Hermanowicz K., Boczkowska-Radziwon B., Żebrowska A., Radziwon P.

Oddział Ortopedyczno-Urazowy Szpitala Powiatowego w Bielsku Podlaskim

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Białymstoku

Wprowadzenie: Współczesna ortopedia rekonstrukcyjna coraz częściej przenosi zainteresowanie z zabiegów z użyciem implantów metalowych i syntetycznych w kierunku technik wykorzystujących biologiczne metody odtwarzania funkcji układu ruchu. Zastosowanie praktyczne komórek macierzystych w rekonstrukcji tkanek jest obecnie jedną z najbardziej dynamicznie rozwijających się technik operacyjnych. Autorzy pracy przedstawiają operacyjne zastosowanie autologicznych komórek macierzystych aMSC (adult mesenchymal stem cells) w rekonstrukcji powierzchni stawowej stawu kolanowego.

Cel: Celem pracy była ocena odległych wyników klinicznych i radiologicznych operowanych pacjentów.

Materiał i metody: Materiał stanowiła grupa 40 pacjentów po przebytym zabiegu przeszczepu autologicznych aMSC. Wszyscy chorzy poddani zostali 7 dniowej stymulacji GCSF celem zwiększenia populacji aMSC we krwi obwodowej. Jako pośredni wskaźnik postępu stymulacji oceniano poziom retikulocytów we krwi obwodowej. Zawiesinę komórek aMSC pozyskiwano w 7 dobie po rozpoczęciu stymulacji z pomocą separatora krwinkowego w Regionalnym Centrum Krwiodawstwa. Podczas rekonstrukcji ubytku stosowano membranę kolagenową jako pokrycie. Jednoczasowo wykonywano rekonstrukcję ubytku kostnego techniką „sandwich”. Wyniki kliniczne i MRI oceniano średnio po 5 latach od operacji.

Wyniki: Ocenę kliniczną przeprowadzono w oparciu o zmodyfikowaną skalę IKDC uzyskując 75% wyników dobrych i bardzo dobrych. Porównawcza ocena MRI objęła zakres pokrycia oraz integrację regeneratu z tkankami otaczającymi. Nie zaobserwowano delaminacji regeneratu.

Wnioski: Technika rekonstrukcji z pomocą przeszczepu aMSC wydaje się być, zdaniem autorów obiecującą metodą naprawy chrząstki stawowej

Słowa kluczowe: komórki macierzyste, rekonstrukcja powierzchni stawowej

TI 4 

Autologic mesenchymal stem cells in reconstructions of bone and joints

Jancewicz P., Hermanowicz K., Boczkowska-Radziwon B., Żebrowska A., Radziwon P.

Orthopaedics and Traumatology Department SPZOZ Bielsk Podlaski Regional Center of Blood Donation and Treatment in Białystok

Background: Contemporary reconstructive orthopedics changes our interest from artificial implants to biological healing and functions restitution techniques. Practice use of autologic mesenchymal stem cells in tissue engineering and implantation is now very dynamic direction in orthopedic surgery. Authors presents adult mesenchymal stem cells (aMSC) implantation technique in knee joint cartilage reconstruction.

Aim: The aim of study was late clinical and radiological assessment.

Material and methods: Material was 40 patients after aMSC grafting. 7 days GCSF stimulation procedure was done due to aMSC population increasing. Reticulocyte count was measured due to stimulation progress assessment Cells graft was gain with blood cells separator in Regional Centre for Transfusion Medicine in Białystok. In one stage authors performed defect covering with collagen membrane and bone bad reconstruction (“sandwich” technique). Clinical and MRI assessment was performed mean after 5 years post operation.

Results: Clinical assessment was based in modify IKDC score. 75 % of good and very good results was observed. Authors assessed coverage and graft integration with healthy tissues in MRI. Graft delamination was not observed.

Conclusions: Adult mesenchymal stem cells implantation seems to be a promising cartilage reconstruction technique.

Key words: stem cells, reconstruction of joints

68-69

TI 5

Przeszczepy autologicznych chondrocytów w fibrynogenowym kleju tkankowym

Bursig H.1, Wysocka A.1, Ogórek B.1, Mann K.1, Malinowska P.1, Kępski F.1, Król D.1, Dyląg S.1, Dziewicka A.2, Kochanowska I.2, Tomaszewski R.3, Widuchowski W.4, Widuchowski J.4, Dec J.5, Noga H.5, Jędrysik M.5,

Gaździk T.5

1Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Katowicach; 2Instytut Immunologii i Terapii Doświadczalnej; 3Oddział Ortopedii Dziecięcej. Górnośląskie Centrum Zdrowia Dziecka i Matki Katowice; 4Oddział Urazowo-Ortopedyczny z Pododdziałem Artroskopii i Chirurgii Kolana, Szpital Chirurgii Urazowej; 5Szpital NZOZ, Chirurgia Endoskopowa

Wprowadzenie: W leczeniu uszkodzeń chrząstki stawowej duże nadzieje wiąże się z zastosowaniem technik inżynierii tkankowej. Autologiczny Przeszczep Chondrocytów (ACI) jest stosowany z powodzeniem przez wiele ośrodków na świecie, a wyniki kliniczne i histopatologiczne potwierdzają jego skuteczność.

Cel: Celem pracy była hodowla i przygotowanie przeszczepów autologicznych chondrocytów w fibrynogenowym kleju tkankowym dla pacjentów z ubytkiem chrzęstnym w stawie kolanowym i skokowym.

Materiał i metody: Pobraną chrząstkę z nieobciążonej części stawu kolanowego i skokowego przekazywano do laboratorium hodowli komórek Banku Tkanek w Katowicach. Izolację chondrocytów przeprowadzano do 24 godzin od momentu pobrania materiału. Chrząstkę krojono na małe fragmenty i trawiono kolagenazą typu II. Uwolnione chondrocyty zawieszano w DMEM/HamF12 z 10% autologiczną surowicą, gentamycyną, amfoterycyną i witaminą C. Medium zmieniano, co 48 godzin. Po osiągnięciu oczekiwanej liczby komórek przygotowywano przeszczepy w fibrynogenowym kleju tkankowym. Klej tkankowy przyrządzano na bazie autologicznego, allogenicznego fibrynogenu, pozyskiwanego od pacjentów skierowanych do zabiegu autotransfuzji w RCKiK w Katowicach lub od honorowych dawców krwi.

Wyniki: W okresie od czerwca 2006 do maja 2010 przygotowano autologiczne chondrocyty dla 103 pacjentów. Średni wiek pacjentów wynosił 29 lat (od 12 do 49 lat). Średnia wielkość ubytku chrzęstnego w stawie kolanowym wynosiła 5,3 cm2 (od 0,25cm2 do 16cm2), w stawie skokowym 0,25 cm2. Do hodowli pobrano średnio 195mg chrząstki (od 9,6 mg do 500 mg). W 2 przypadkach nie uzyskano hodowli komórek. Komórki hodowano średnio 25 dni (od 14 do 30 dni). Pacjentom przeszczepiono średnio 11,05 mln komórek (od 2,5 mln do 30 mln). Zoperowane ubytki stawu kolanowego techniką ACI zagoiły się, a pacjenci nie zgłaszali dolegliwości bólowych. Wykonano również badanie histopatologiczne potwierdzające tworzenie się chrząstki szklistej w obrębie zoperowanego ubytku chrzęstnego. Badanie metodą RT-PCR potwierdziło chondrocytarny fenotyp komórek. Łącznie 103 ACI przygotowywane były na jednym z 4 rodzajów nośnika: 32 w autologicznym fibrynogenie, 14 w allogenicznym fibrynogenie, 15 w komercyjnym kleju tkankowym, 42 w zawiesinie.

Wnioski: 1. Autologiczny przeszczep chondrocytów pozwala na odtworzenie ubytku chrząstki stawowej u pacjentów zakwalifikowanych do tego zabiegu. 2. Zastosowanie fibrynogenowego kleju tkankowego uzyskanego według procedury RCKiK w Katowicach jako nośnika chondrocytów do formowania przeszczepu jest skuteczną, szybką i wygodną metodą, charakteryzującą się skróceniem czasu zabiegu, brakiem konieczności stosowania dodatkowego mocowania przeszczepu, a także pozwalającą na wykonanie przeszczepu metodą artroskopową.

Słowa kluczowe: Autologiczny przeszczep chondrocytów, fibrynogenowy klej tkankowy

TI 5

Transplantation of autologous chondrocyte in fibrin glue

Bursig H.1, Wysocka A.1, Ogórek B.1, Mann K.1, Malinowska P.1, Kępski F.1, Król D.1, Dyląg S.1, Dziewicka A.2, Kochanowska I.2, Tomaszewski R.3, Widuchowski W.4, Widuchowski J.4, Dec J.5, Noga H.5, Jędrysik M.5, Gaździk T.5

1Regional Center of Blood Donation and Treatment in Katowice; 2Institute of Immunology and Experimental Therapy, 3Upper Silesia Center of Children and Mother’s Health, Department of Paediatric Surgery; 4District Hospital of Orthopedics and Trauma Surgery, Department of the Knee Surgery; 5Endoscopic Surgery Clinic Ltd. 

Background: Tissue engineering has been shown to be a promising method for the treatment of articular cartilage defects. Autologous Chondrocyte Implantation ACI is presently successfully adopted all over the world and clinical and histopathological findings confirm the effectiveness of the method. 

Aim: The objective of the work was autologous chondrocyte culture and graft preparation in fibrin glue for patients with cartilage defect in knee joint and talus.

Material and methods: Cartilage from non-load bearing area of the knee joint and talus were transported to the cell culture laboratory in Tissue Bank Katowice. Cell isolation was performed not later than 24 hours after surgery. The cartilage were minced and digested with collagenase type II. The isolated cells were resuspend in DMEM/HamF12 medium containing 10% autologous serum and suplemented with gentamycin, amphotericin B and L-ascorbic acid. Culture medium was changed every 48 hours. When cells number reached chondrocyte gel-like fibrograft were prepared. Fibrin glue was prepared from patient’s autologous or allogenic fibrinogen. Allogenic fibrinogen was prepared from voluntary donors in Regional Blood Center of Katowice.

Results: Between June 2006 and May 2010 we prepared autologous chondrocytes for 103 patients. The mean age of the patients was 29 years (range 12 years to 49 years). The average defect size in the knee joint was 5,3 cm2 (range 0,26 cm2 to 16 cm2), in talus 0,25 cm2. The mean weight of harvest cartilage was 195 mg (range 9,6mg to 500 mg). In two cases chondrocyte culture wasn't receive. The average time of culture was 25 days (range 14 days to 30 days). The mean number of implanted cells was 11,05 mln (range 2,5 mln to 30 mln). Histological evaluation of biopsy reveals round-shape chondrocytes and protaoglycan presence. Gene expression profile confirmed chondrogenic phenotype of implanted cells. Four type of carrier were used in 103 ACI: 32 in autologous fibrinogen, 14 in allogenic fibrinogen, 15 in commercial fibrin glue, 42 in suspension.

Conclusions: 1. Transplantation of autologous chondrocytes lead to regeneration of articular cartilage defects in ACI qualified patients. 2. Application of fibrin glue as a cell carrier, prepared according Regional Blood Center procedure is an effective, fast and convenient method for patients graft preparation. Fibrografts can be implanted by arthroscopy, which is less invasive for patients. 

Key words: Autologous chondrocyte transplantation, fibrin glue

70

IH 1

Płodowo-matczyny przeciek krwi: wykrywanie i ocena ilościowa

Fabijańska-Mitek J., Gieleżyńska A., Stachurska A., Dębska M.

Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w Warszawie

Wprowadzenie: Ilościowa ocena krwinek czerwonych płodu w próbkach krwi matek powinna mieć zasadnicze znaczenie dla ustalania profilaktycznej dawki immunoglobuliny anty-RhD. W praktyce rzadko ocenia się objętość FMH (płodowo-matczyny przeciek krwi) i rutynowo stosowane w świecie dawki anty-RhD są zróżnicowane od 100 mg do 300 mg (150 mg w Polsce).

Cel: Ocena technik wykrywania i obliczania FMH.

Materiał: Mieszaniny krwi naśladujące FMH, próbki krwi matek przed i po porodzie, próbki krwi z pępowiny.

Metody: 1. Żelowy test aglutynacyjny. 2. Mikroskopowy test Kleihauera-Betke (K-B T) na obecność krwinek HbF dodatnich. 3. Technika cytometrii przepływowej z anty-RhD, anty-HbF (HbF – hemoglobina płodowa) i anty-CA (CA – anhydraza węglanowa).

Wyniki: 1. W niektórych przypadkach wyniki serologiczne były wątpliwe, a >0.4% były nieoznaczalne. 2. K-B T był bardziej czuły i swoisty, gdy ocenialiśmy kilkanaście tysięcy krwinek czerwonych niż proponowany jeden tysiąc. 3. Pomiar FMH przy użyciu cytometrii przepływowej pozwalał wykrywać i różnicować od <0.1% do >1% RhD dodatnich krwinek wśród RhD ujemnych oraz krwinek HbF dodatnich + CA ujemnych (płodowe) wśród HbF ujemnych + CA dodatnich (matczyne). 4. Stosunek MCV krwinek noworodków do MCV krwinek ich matek był zróżnicowany i wynosił od 1.05 do 1.31; Ht matek: 27.8 - 41.1; Ht noworodków: 40.8 - 54.2.

Wnioski: 1. Badania przy użyciu cytometrii przepływowej z anty-RhD oraz z anty-HbF + anty-CA były najbardziej czułe i swoiste. 2. Obliczanie objętości FMH, na podstawie wyniku stężenia krwinek płodu w próbce krwi matki może być dokładniejsze, gdy zastosuje się wzór z indywidualnymi wartościami parametrów krwi matki i dziecka, niż wzór z wartościami średnimi.

IH 1 

Foeto-maternal haemorrhage: detection and quantification

Fabijanska-Mitek J., Gielezynska A., Stachurska A., Debska M.

Medical Centre of Postgraduate Education in Warsaw

Background: Quantification of foetal RBCs in the maternal blood samples should be essential to establish the dose of prophylactic anti-RhD immunoglobulin. In practice, the volume of FMH (foetomaternal haemorrhage) is rarely calculated and routine anti-RhD doses vary in the world from 100 mg to 300 mg (150 mg in Poland).

Aim: Evaluation of some techniques for the FMH detection and quantification.

Material: Artificial FMH mixtures; antepartum and postpartum maternal blood samples; cord blood samples. 

Methods: 1. The gel agglutination test. 2. Flow cytometry technique with anti-RhD, anti-HbF (HbF - foetal haemoglobin) and anti-CA (CA – carbonic anhydrase). 3. Microscopic Kleihauer-Betke test (K-B T) for HbF pos RBCs.

Results: 1. In some cases serological results were doubtful and >0.4% were undetectable. 2. K-B T was more sensitive and specific, when we assessed thousands of RBCs than only one thousand. 3. Flow cytometric measurement of FMH allowed us to detect and differentiate from <0.1% to >1% RhD pos RBCs among RhD neg and HbF pos + CA neg (foetal) among HbF neg + CA pos (maternal) RBCs. 4. Ratio MCV of newborns’ RBCs to MCV of their mothers’ RBCs varied from 1.05 to 1.31; mothers’ Ht: 27.8 - 41.1; newborns' Ht: 40.8 - 54.2.

Conclusions: 1. Flow cytometric assays with anti-D and with anti-HbF + anti-CA were the most sensitive and specific. 2. Calculation of the FMH volume based on the detected foetal RBC concentration in the mother blood sample can be more accurate when the formula with individual blood count of the mother and child instead of the formula with average blood values is applied.

Key words: FMH, antigen D, foetal haemoglobin, carbonic anhydrase

IH 1

71

IH 2

Znaczenie przeciwciał skierowanych do antygenów występujących powszechnie w rutynowej praktyce serologicznej

Klausa E., Smolarczyk A., Kozłowski R.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa we Wrocławiu

Wprowadzenie: Antygeny układów grupowych grup krwi mogą mieć kliniczne i praktyczne znaczenie, ponieważ pacjenci, którzy mieli przetaczaną krew lub – w przypadku kobiet – byli w ciąży mogą wytwarzać przeciwko nim przeciwciała. Częstość występowania antygenów jest różna w różnych populacjach i należy o tym pamiętać w przypadku konieczności szukania zgodnej krwi do przetaczania dla pacjenta, u którego wykryto przeciwciała do antygenu lub antygenów występujących powszechnie.

Cel: Celem pracy jest przedstawienie wykrytych ciekawych przypadków mono- i poliswoistych przeciwciał skierowanych do antygenów powszechnie występujących.

Materiał i metody: Do wykrywania przeciwciał zastosowano pośredni (PTA) i bezpośredni (BTA) test antyglobulinowy z zastosowaniem mikrometody kolumnowej (DiaMed) oraz enzymatyczny i solny test w standardowej metodzie probówkowej z wykorzystaniem zestawu krwinek wzorcowych do badań przeglądowych i do identyfikacji przeciwciał.

Wyniki: Przeciwciała skierowane do antygenów występujących powszechnie były zwykle wykrywane w rutynowych testach przeglądowych. Kolejne badania przeprowadzono w celu ustalenia swoistości wykrytych przeciwciał skierowanych do antygenu lub kilku antygenów występujących powszechnie. Wykryte przeciwciała w naszej pracowni konsultacyjnej były skierowane do antygenów powszechnie występujących z różnych układów grupowych. Wiele z tych przeciwciał ma kliniczne znaczenie. Przeciwciała te mogą być przyczyną różnego typu i o różnym nasileniu zarówno reakcji poprzetoczeniowych jak i choroby hemolitycznej płodu/noworodka.

Wnioski: Zapewnienie zgodnej krwi do przetoczenia pacjentowi, u którego wykryto przeciwciała do antygenu lub antygenów powszechnie występujących, często stanowi problem serologiczny.

IH 2

Significance of antibodies against antigens of high prevalence in routine serological practice

Klausa E., Smolarczyk A., Kozłowski R.

Regional Center of Blood Donation and Treatment, Wroclaw

Background: The antigens of blood group systems can have clinical and practical importance because patients who had already received transfusion or were pregnant may produce antibodies against them. The frequency of appearance of antigens may vary between population groups and it is very important to know about it when it's necessary to find compatible blood for a patients with antibodies to highly prevalent antigens.

Aim: The aim of this presentation is to show interesting cases of detection of mono- and polyspecific antibodies against highly prevalent antigens.

Material and methods: To detect antibodies indirect (IAT) and direct (DAT) antiglobulin tests by means of the microcolumn gel (DiaMed), enzymatic and saline tests by standard serological tube methods with original commercial screening and identification reagent blood cells were used.

Results: Antibodies to highly prevalent antigens were usually detected in routine screening tests. Subsequent tests were required to identify whether the antibodies were directed against a highly prevalent antigen or a mixture of antibodies of different specificities. The antibodies detected in our reference laboratory were directed against the highly prevalent antigens from the various blood group systems. Many of these antibodies are clinical significant and can cause different in type and degree posttransfusion reactions or haemolytic disease of the fetus or newborn.

Conclusion: Providing compatible blood to transfusion for the patients who have antibodies to a highly prevalent antigen or antigens is a common problem in serological practice.

72

IH 3

Zmiany cząsteczek powierzchniowych krwinek czerwonych podczas ich przechowywania

Fabijańska-Mitek J., Gmerek K.

Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w Warszawie

Wprowadzenie: Frakcjonowanie i przechowywanie krwi poprawia dostępność jej składników np. koncentratów krwinek czerwonych (KKCz) do transfuzji. Jednak pojawia się pytanie: jak długo przechowywane KKCz są bezpieczne i efektywne. W wielu klinicznych retrospektywnych badaniach autorzy wykazali istnienie ryzyka przetaczania KKCz, szczególnie u ciężko chorych pacjentów np. z ostrym zespołem wieńcowym. Obserwowano większą częstość występowania śmiertelności, chorobowości, zakażeń, niewydolności nerek i płuc, stanów zapalnych, powikłań zakrzepowych, gdy jednostki KKCz były długo przechowywane i nie pozbawione leukocytów. Odpowiedzialne mechanizmy nie są znane, ale podejrzewa się niektóre czynniki np.: krwinki czerwone nie uwalniają tlenu, ponieważ mają obniżone stężenie ATP i 2,3 DPG oraz zmienia się ich kształt; na krwinki czerwone i na pacjentów mogą wpływać uwolnione z krwinek białych cytokiny, enzymy, jony (K+, Ca++). Dalsze badania są nadal potrzebne.

Cel: Ocena wybranych cząsteczek powierzchniowych błon komórkowych krwinek czerwonych związanych z adhezją, uwalnianiem tlenu i regulacją dopełniacza podczas przechowywania KKCz.

Materiał: KKCz w CPDA1 i w SAGM, z leukocytami i ubogoleukocytarne, na początku i na końcu okresu przechowywana.

Metody: Cytometria przepływowa z zastosowaniem anty-CD47, CD55, CD58, CD59, CD235a. Testy serologiczne z auto- i alloprzeciwciałami do wykrywania neoantygenów i kryptoantygenów oraz oceny ekspresji swoistych antygenów krwinek czerwonych.

Wyniki: Powinny pokazać czy i jak okres przechowywania i obecność leukocytów mogą wpłynąć na powierzchnię błony komórkowej krwinek czerwonych i następnie ich biologiczne funkcje.

Wnioski: Proponowane badania mogą zwiększyć naszą wiedzę na temat zmian w KKCz podczas ich przechowywania, a w następstwie bezpieczeństwo i efektywność przetaczania krwi.

IH 3

Changes in surface molecules of red blood cells during their storage

Fabijańska-Mitek J., Gmerek K.

Medical Centre of Postgraduate Education in Warsaw

Background: Blood fractionation and storage improve the availability of blood products eg. packed red blood cells (RBCs) for transfusion. But the question is: how long-stored RBCs are safe and effective? In many clinical retrospective studies authors indicated risk of transfusion of stored RBCs, especially in critically ill patients eg. with acute myocardial infarction syndrome. They observed higher frequency of mortality, morbidity, infections, renal and lung failure, inflammation and thrombosis when RBC units were long-stored and non-leucoreduced than when they were fresh and leucoreduced. Responsible mechanisms are unknown but some factors are suspected eg.: RBCs do not deliver oxygen, because of ATP and 2,3 DPG concentrations decrease and their shape changes. Also cytokines, enzymes and ions (K+, Ca++) from white blood cells (WBCs) can influence RBCs and transfused patients. Further investigations are still needed. 

Aim: Evaluation of some membrane molecules associated with adhesion, oxygen transport, complement regulation during the storage of RBCs.

Material: RBCs in CPDA1 and in SAGM, non-leucoreduced and leucoreduced, at the beginning and at the end of the storage.

Methods: Flow cytometry with anti-CD47, CD55, CD58, CD59, CD235a. Serological tests with autoantibody and alloantibody for detection of cryptic antigens, neoantigens and for assessment of specific antigen expression.

Results: They should show if and how the long-period storage and presence of WBCs can influence the membrane surface of RBCs and then their biological functions.

Conclusions: Proposed study can improve our knowledge about changes in RBCs during their storage and then safety and efficacy of blood transfusion.

Key words: RBC storage, leucoreduction, adhesion molecules, oxygen delivery, complement regulation

IH 3

73

IH 4

Znaczenie kliniczne rzadko występujących przeciwciał zidentyfikowanych w RCKiK w Warszawie w 2009 r.

Walaszczyk A., Gieleżyńska A., Konieczna E., Żmijewska K., Dakir S., Gmerek K.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Warszawie

Wprowadzenie: W roku 2009 wśród próbek z często spotykanymi przeciwciałami (anty-D, anty-E, anty-K, anty-Fya itp.) do Pracowni Konsultacyjnej (PK) trafiło kilkanaście próbek z przeciwciałami, których identyfikacja sprawiła duże trudności i których nie wykryto do tej pory w RCKiK w Warszawie.

Cel: Przedstawienie znaczenia klinicznego rzadko występujących przeciwciał oraz postępowania zmierzającego do przeprowadzenia transfuzji u biorców, u których je wykryto.

Materiał i metody: Próbki krwi pacjentów przysłanych do PK w celu identyfikacji przeciwciał. Testy rutynowo stosowane do identyfikacji przeciwciał i oceny ich znaczenia klinicznego: PTA, testy enzymatyczne, mikrometoda żelowa, technika probówkowa, test erytrofagocytozy.

Wyniki: Anty-Yta z układu Cartright, anty-LWa z układu LW, anty-Lua, anty-Lub i anty-Lu14 z układu Lutheran, anty-M-like z układu MNS, anty-Kpa układu Kell, system anty-Chido z układu Chido/Rogers, anty-Wra z układu Diego, anty-McCa z układu Knops, anty-Ge2 z układu Gerbich, anty-JMH z układu JMH.

Wnioski: Niemożność dobrania krwi antygenowo ujemnej dla pacjenta z klinicznie ważnymi przeciwciałami skierowanymi do antygenu powszechnego, zmusza służbę krwi do szukania dawców wśród rodziny pacjenta lub do podawania krwi najsłabiej reagującej, ale posiadającej antygen - opierając się na doniesieniach naukowych na temat reakcji potransfuzyjnych. Wykrycie klinicznie znaczących przeciwciał do antygenów rzadko występujących nie powoduje trudności z doborem krwi dla pacjenta.

IH 4

Clinical significance of rare occurring irregular antibodies identified in Regional Center of Blood Donation and Treatment in Warsaw in 2009

Walaszczyk A., Gieleżyńska A., Konieczna E., Żmijewska K., Dakir S., Gmerek K.

Regional Center of Blood Donation and Treatment, Warsaw

Background: In year 2009 among samples with often occurring antibodies (like anti-D, anti-E, anti-K, anti-Fya, etc) our Consulting Laboratory (CL) received several samples with antibodies which identification was difficult and which haven’t been detected in RBDaTC so far.

Aim: Presentation of clinical significance of rare occurring antibodies and procedures undertaken to perform transfusion therapy for this particular recipients. 

Material and methods: Blood samples send to CL to identify antibodies. Serological tests usually used to identify antibodies and to evaluate their clinical significance: IAT (Indirect Antiglobulin Test), enzyme test, CAT (Column Agglutination Test), tube test, MMA (Monolayer Monocyte Assay).

Results: Anti-Yta from Cartwright system, anti-LWa from LW system, anti-Lua, anti-Lub and anti-Lu14 from Lutheran system, anti-M-like from MNS system, 

anti-Kpa from Kell system, anti-Chido from Chido/Rogers system, anti-Wra from Diego system, anti-McCa from Knops system, anti-Ge2 from Gerbich system, anti-JMH from JMH system.

Conclusions: Lack of antigen negative donor red cells for recipient with important antibodies against high-frequency antigen force RBDaTC to consider family members testing or giving “least incompatible” blood with antigen – based on evidence of hemolytic transfusion reaction described in literature. Detection of important antibodies against low-frequency antigen don't cause any problem with supplying patients with antigen negative blood.

Key words: antibodies, blood group systems, high-frequency antigens, low-frequency antigens, IA

74

IH 5

Zastosowanie zestawów INNO-LIPA Innogenetics w określaniu alleli HLA II klasy

Hristova-Dimceva A., Dukovski R., Andonov G.

Instytut Transfuzjologii, Skopje, Macedonia

Wprowadzenie: Wielkie znaczenie układu HLA i znaczny poliformizm allei HLA prowadzi do tworzenia nowych bardziej szczegółowych metod jego badania .Określanie polimorfizmu układu HLA może być wykonywane metodami molekularnymi.

Cel: Przedstawienie jednej z metod molekularnych stosowanych do określania allei HLA.

Materiał i metody: W tej metodzie niezbędne jest DNA biorcy i dawcy, uzyskane z krwi obwodowej i izolowane zestawem do szybkiej izolacji albo metodą wytrącania. Po przeprowadzeniu izolacji przeprowadzana jest łańcuchowa reakcja polimerazy PCR, która polega na amplifikacji in vitro specyficznej sekwencji DNA użytej do późniejszych badań na poziomie molekularnym.

Następnym krokiem jest hybrydyzacja produktów PCR z użyciem tzw. odwrotnej hybrydyzacji z zastosowaniem specyficznych sond oligonukleotydowych związanych jako równoległe linie na paskach błony (62 sondy dla HLA-DRB1/3/4/5 i 40 sond dla HLA-DQB1). Następnie przeprowadzany jest proces dokładnego płukania w celu usunięcia całego niedopasowanego zamplifikowanego materiału.

Po płukaniu dodawana jest streptawidyna sprzężona z fosfatazą alkaiczną, która wiąże się z każdym produktem hybrydyzacji. Inkubacja z roztworem substratu zawierającym barwnik daje fioletowo-brązowy osad. Reakcja jest zatrzymywana przez płukanie wodą destylowaną.

Wyniki: Interpretacja wyników odbywa się przy użyciu oprogramowania do interpretacji LIRAS dla swoistego grupowo typowania swoistych alleli i do określania wyjaśniania wieloznaczności.

Wnioski: Zestawy INNO-LIPA dla określania allei HLA II klasy należą do grupy metod PCR SSO odwrotnej hybrydyzacji. Zostało potwierdzone, iż jest to metoda swoista, powtarzalna i dokładna.

IH 5

Use of inno-lipa innogenetics kits for determination of HLA class II ALLELES

Hristova-Dimceva A., Dukovski R., Andonov G.

Institute for Transfusion Medicine, Skopje, Republic of Macedonia

Background: Great imporatance of the HLA system and the great polymorphism of the HLA alleles leads to establishing new more specific methods for its study. 

Determination of the polymorphism of the HLA system can be performed with the methods on molecular level. 

Aim: To present one of the molecular methods used for defining the HLA alleles.

Material and methods: For this molecular method, the recipient and the donor DNA is needed, obtained from the peripheral blood and isolated with the kit for quick isolation or with the salting out method. After the isolation PCR-polymerase chain reaction is prepared, which is in vitro amplification of specific DNA sequence of interest used for further investigation on molecular level.

Next step is hybridization of the PCR products with so called reverse hybridization using specific oligonucleotide probes bind as parallel lines on membrane based strips (62 probes for HLA-DRB1/3/4/5 and 40 probes for HLA-DQB1). This is followed by a stringent wash step to remove any mismatched amplified material. 

After the stringent wash, streptavidin conjugated with alkaline phosphatase is added and bind to any hybridization formed. Incubation with a substrate solution containing colour results in a purple/brown precipitate. The reaction is stopped by a wash step with distilled water.

Results: Interpretation of the results is done by using LIRAS interpretation software for group specific, allele specific typing and for resolving ambiguities. 

Conclusions: Inno-Lipa kits for molecular typing of HLA class II alleles is in the group of PCR SSO reverse hybridization method. It is confirmed as specific, reproducible and accurate method.

IH 5

75

IH 6

Wpływ „drugiego czynnika” na związek antygenów HLA z chorobami

Nowak J., Graczyk-Pol E., Mika-Witkowska R., Długokęcka A.

Zakład Immunogenetyki, Instytut Hematologii i Transfuzjologii w Warszawie

Wprowadzenie: Asocjacje (związek) alleli i antygenów HLA z chorobami może polegać na pierwotnym wpływie cząsteczki HLA na chorobę, lub mieć charakter wtórny. Związek pierwotny może zależeć od repertuaru peptydów prezentowanych w kontekście cząsteczki HLA. Związek wtórny (częstszy) może polegać na nierównowadze sprzężeń alleli HLA z położonymi w pobliżu genami strukturalnymi. Słaby pierwotny związek HLA z chorobami autoimmunologicznymi może ulegać wzmocnieniu po uwzględnieniu czynników dodatkowych.

Cel: Określenie czynników dodatkowych zwiększających siłę asocjacji HLA z chorobami.

Materiał i metody: Przegląd piśmiennictwa i wyników badań własnych w zakresie związku HLA z chorobami autoimmunizacyjnymi.

Wyniki: Dodatkowe czynniki mogą zwiększać siłę związku HLA z chorobami. Do czynników tych należą: niedobór peptydaz i aktywacja cytokiny CXCR3 (w celiakii), aktywacja fragmentu VDRE promotora DRB1*15:01 (w stwardnieniu rozsianym), brak białka typu Y-box wiążącego promotor YB1.1 (w reumatoidalnym zapaleniu stawów), nadekspresja cząsteczek HLA-DRB1 i zmniejszona apoptoza komórki krwiotwórczej w nocnej napadowej hemoglobinurii, konstytutywna nadprodukcja TNF u chorych z chłoniakami nieziarniczymi posiadających jednocześnie allele NFKBIL1-62T i TNF-308A, a także epistaza KIR w stosunku do HLA.

Wnioski: Oprócz profilu prezentacji MHC-peptyd do ujawnienia klinicznego choroby autoimmunizacyjne wymagają często drugiego czynnika, jak regulacja ekspresji cząsteczek MHC, cyklu komórkowego, apoptozy i innych szlaków metabolicznych. Badanie związku HLA z chorobami może ukierunkować dalsze badania nad mechanizmem powstawania, a w konsekwencji nad leczeniem chorób.

IH 6

Second hit influence in HLA associations

Nowak J., Graczyk-Pol E., Mika-Witkowska R., Długokęcka A.

Department of Immunogenetics, Institute of Hematology and Transfusion Medicine in Warsaw

Background: HLA associations with diseases may be primary, dependent on direct influence of HLA molecule on the mechanism of the disease or secondary. Primary associations are frequently related to the peptide presentation repertoire. More common secondary associations are related to linkage disequilibrium (LD) with neighboring structural genes. Weak associations with autoimmunity may become stronger when additional factors are considered. 

Aim: Characteristics of additional factors that could increase the power of HLA association. 

Material and methods: Review of current publications and own articles on the mechanism of associations of HLA with diseases. 

Results: Additional factors may serve as second hit and increase the power of HLA association with diseases. The factors may includ: peptidase deficiency and cytokine CXCR3 activation in coeliac disease, activation of VDRE box of DRB1*15:01 allele promotor in multiple sclerosis, deficiency of promotor YB1.1 binding type Y-box protein in DR4+ patients with rheumatoid arthritis, DRB1 molecule overexpression and suppressed apoptosis of hematopoietic stem cells in paroxysmal nocturnal hemoglobinuria, constitutive overproduction of TNF in non-Hodgkin’s lymphoma patients, carriers of NFKBIL1-62T and TNF-308A allele simultaneously, or KIR- HLA epistasis.

Conclusions: Except MHC-peptide profile the autoimmune diseases frequently need second hit factor to be clinically expressed. The second hit may involve upregulation of of MHC or cell cycle genes, suppressed apoptosis, HLA-KIR epistatic effect or others. HLA association may direct further research on pathogenesis and finally on therapy of the diseases. 

Key words: autoimmunity, HLA, association with disease, additional factors

76

IH 7

Związek alleli klasy I i II oraz haplotypów HLA z nocną napadową hemoglobinurią

Mika-Witkowska R., Mendek-Czajkowska E., Długokęcka A., Graczyk-Pol E., Klimczak A., Pyl H., Żupańska B., Nowak J., Warzocha K.

Instytut Hematologii i Transfuzjologii w Warszawie

Wprowadzenie: Nocna napadowa hemoglobinuria (NNH) jest klonalną nienowotworową chorobą spowodowaną mutacją genu PIG-A i blokiem metabolicznym skutkującym niedoborem glikozylofosfatydyloinozytolu (GPI). Blokowi towarzyszy niedobór błonowych białek kotwicy GPI i prawdopodobnie kumulacja błonowego prekursora GPI, fosfatydyloinozytolu (PI). Mechanizm dominacji klonu patologicznych komórek NNH nad normalnymi komórkami krwiotwórczymi nie został dotychczas wyjaśniony. W populacji japońskiej i północnoamerykańskiej wykazano związek HLA klasy II z NNH. Cząsteczki HLA różnią się nie tylko sekwencją aminokwasów, lecz przede wszystkim repertuarem prezentowanych peptydów.

Cel: Określenie siły związku alleli klasy I, II i szerokich haplotypów HLA oraz analiza repertuaru peptydów prezentowanych w kontekście asocjujących cząsteczek HLA.

Materiał i metody: Typowanie HLA klasy I i II metodą PCR-SSP u 47 pacjentów z NNH typu aplastycznego (AA/NNH, 12 osób) i nieaplastycznego (n/NNH, 31 osób).

Wyniki: Wykazano istotny statystycznie związek 6 alleli HLA z NNH, w tym allele klasy I wykazywały związek z AA/NNH (B*1801, RR=4.39, P=0.017; A*2501, RR=4.00, P=0.036; A*2402, RR=0.13, P=0.052), a allele klasy II były związane z n/NNH (DQB1*0602, RR=7.48, P=0.0000046; DRB1*1501, RR=3.47, P=0.00094; DRB1*0401, RR=3.17, P=0.048). Analiza repertuaru wykazała prezentację peptydów enzymów antyapoptotycznych (aktywowanych przez PI) przez cząsteczkę B*18 oraz autoprezentację wielu peptydów, fragmentów cząsteczek HLA klasy II, w tym fragmentu DQ6 przez cząsteczkę DRB1*15.

Wnioski: U podstaw dominacji klonu NNH nad klonem normalnej hematopoezy może leżeć hamowanie apoptozy i autoprotekcja immunologiczna komórki patologicznej.

Słowa kluczowe: związek HLA z chorobami, nocna napadowa hemoglobinuria

IH 7

HLA class I, II and extended haplotype association with paroxysmal nocturnal hemoglobinuria

Mika-Witkowska R., Mendek-Czajkowska E., Długokęcka A., Graczyk-Pol E., , Warzocha K., Pyl H., Klimczak A., Żupańska B., Nowak J.

Institute of Hematology and Transfusion Medicine in Warsaw

Background: Paroxysmal nocturnal hemoglobinuria (PNH) is a clonal nonmalignant disease caused by PIG-A gene mutation and metabolic block leading to glycosylphosphatidylinositol (GPI) deficiency. The block leads further to the deficiency of GPI-anchored plasma membrane proteins and probably to accumulation of membrane GPI precursor, the phosphatidylinositol (PI). Exact mechanism of PNH clone domination over normal hematopoietic clones remains uncertain. In Japanese and North-American European populations HLA class II alleles were associated with PNH. HLA molecules differ functionally with respect to the spectrum of presented peptides.

Aim: Estimation of the strength of HLA class I and II and extended haplotype association and analysis of the peptide presentation repertoires of associated molecules. 

Material and methods: HLA class I and II typing, using PCR-SSP in 200 controls and 47 patients with PNH of aplastic (AA/PNH) and non-aplastic (n/PNH) type (12 and 31 individuals, respectively).

Results: Six HLA alleles associated significantly with PNH, including class I allele association with AA/PNH (B*1801, RR=4.39, P=0.017; A*2501, RR=4.00, P=0.036; A*2402, RR=0.13, P=0.052) and class II allele association with n/PNH (DQB1*0602, RR=7.48, P=0.0000046; DRB1*1501, RR=3.47, P=0.00094; DRB1*0401, RR=3.17, P=0.048). Presentation repertoire analysis has shown PI-activated antiapoptotic enzyme peptide presentation by B*18 molecule and autopresentation of several peptides, fragments of HLA class II (including DQ6) by DRB1*15 molecule.

Conclusions: Inhibition of apoptosis and increased immune autoprotection of PNH hematopoietic cell can influence the domination of the pathological clone over normal hematopoietic clones.

Key words: HLA associations, paroxysmal nocturnal hemoglobinuria

77

Automatyzacja preparatyki ubogoleukocytarnych zlewanych koncentratów płytek krwi – wykorzystanie systemu TACSI

Bocchi S.

EFS Pyrénées Méditerrané, Toulouse, Francja

Proces przygotowania preparatów płytkowych z krwi pełnej przeszedł duże zmiany wraz z wprowadzeniem automatycznego systemu preparacji.

Terumo i Hettich stworzyli TACSI® – system automatycznego wirowania i separacji, który umożliwia jednoczesne przeprowadzenie procesu 6 wkładów spulowanych kożuszków leukocytarnych w ciągu 15 minut.

TACSI® zapewnia łatwiejszą obsługę (łatwy załadunek – łatwe umieszczenie we wkładach – bez transportu między wirówką, a urządzeniem do separacji) oraz większą wydajność produkcyjną laboratorium.

TACSI® zapewnia też wyższą jakość produkowanych koncentratów płytkowych.

Od wprowadzenia TACSI® w EFS Pyrénées Méditerranée (w roku 2008), wyprodukowaliśmy ponad 15.000 koncentratów płytkowych z pulowanych kożuszków leukocytarnych. Jeśli chodzi o jakość, odnotowaliśmy poprawę uzyskiwanego produktu (zawartości płytek) i wysoką redukcję kontaminacji krwinkami czerwonymi. Każdego dnia, używając TACSI®, można zwiększyć produkcję preparatów płytkowych z donacji krwi pełnij i zredukować jednocześnie czas pracy.

Słowa kluczowe: LR-BCP, system TACSI

P-II 1

AUTOMATION OF PREPARATION OF LEUKOCYTE REDUCED POOLED PLATELET CONCENTRATES (LR-BCPC) – USE OF THE TACSI® SYSTEM

Bocchi S.

EFS Pyrénées Méditerranée, Toulouse, France

Platelet preparation from whole blood donations has undergone a major change with the introduction of automated preparation systems.

Terumo and Hettich have developed TACSI®, an automated centrifuge and separator system which can process simultaneously 6 pooled buffy coats within 15 minutes.

TACSI stands for a simpler handling (easy packing – easy positioning in cups – no transport between centrifuge and the separation tool) and an increased efficiency of the production laboratory. 

TACSI also improves the quality of the produced platelet concentrate.

Since the introduction of TACSI® at EFS Pyrénées Méditerranée (in 2008), we have produced more than 15000 platelet concentrates from pooled buffy coats. In terms of quality, we noticed an improvement of product yield (platelets content) and a high reduction of red cells contamination. Every day, by using TACSI®, you will increase the production of platelet preparation from whole blood donations, and reduce over-time work.

78

P-II 2

Metody otrzymywania koncentratów krwinek płytkowych

Marciniak-Bielak D.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Łodzi

W ostatnim dziesięcioleciu w Polsce i na świecie wzrasta zużycie koncentratów krwinek płytkowych (KKP). Znaczny wzrost zużycia KKP obserwuje się w oddziałach hematologicznych i onkologicznych. Jednostki organizacyjne służby krwi w Polsce (Regionalne Centra Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa-RCKiK) pobierają i przekazują do celów klinicznych coraz większe ilości KKP.

KKP można otrzymać dwiema metodami: konwencjonalną z krwi pełnej poprzez odpowiednie odwirowanie świeżej krwi pełnej albo z kożuszków leukocytarno-płytkowych (a następnie zlanie do jednego pojemnika KKP uzyskanego od 4-6 dawców w celu osiągnięcia zlewanego KKP), albo z osocza bogatopłytkowego, lub automatyczną za pomocą separatorów komórkowych.

Metoda automatycznej tromboaferezy pozwala uzyskać KKP od jednego dawcy i dzięki temu ogranicza ekspozycję biorcy na kontakt z obcymi antygenami, zmniejsza ryzyko przeniesienia zakażeń wirusowych drogą krwi oraz umożliwia przetaczanie KKP od dawców dobranych w układzie HLA i HPA w przypadku biorców, którzy wytworzyli przeciwciała przeciwlimfocytarne i przeciwpłytkowe.

W 2008 r. RCKiK otrzymały ogółem 81 692 preparaty KKP: zlewany KKP- 53 438, KKP z aferezy – 28 254. Natomiast w 2009r. RCKiK otrzymały ogółem 82 203 preparaty KKP: zlewany KKP – 46784, KKP z aferezy- 35419. W 2008 r. odsetek KKP z aferezy wynosił 34,59, a w 2009r. 43,08.

KKP otrzymane metodą konwencjonalną lub automatyczną można przechować: w osoczu lub w roztworze wzbogacającym np. PAS III M (SSP+) – w mieszaninie zawierającej 70%- 80% roztworu wzbogacającego oraz 20%- 30% osocza. Roztwory wzbogacające poprawiają bezpieczeństwo przetaczanych KKP poprzez zmniejszenie ryzyka wystąpienia alergicznych i gorączkowych reakcji poprzetoczeniowych, pozwalają wydłużyć okres przechowywania KKP z 5 do 7 dni. Lekarz klinicysta musi indywidualnie dla każdego chorego ustalić dawkę leczniczą bądź profilaktyczną stosowanych KKP, ale również wziąć pod uwagę rodzaj KKP: zlewany lub z aferezy, ubogoleukocytarny czy napromieniowany. Nie można podać wspólnych dla wszystkich sytuacji klinicznych wskazówek, które mogą być wykorzystane przez lekarza dla podjęcia decyzji przetoczenia KKP. Być może dzięki dodatkowym informacjom na temat metod otrzymywania i przechowywania KKP, lekarze będą w stanie bardziej precyzyjnie ustalić, u których pacjentów, zastosowanie którego z KKP przyniesie największe korzyści. Warto podkreślić, że wskazana jest ścisła współpraca lekarzy transfuzjologów z klinicystami.

P-II 2

Preparation methods of platelet concentrates

Marciniak-Bielak D.

Regional Center of Blood Donation and Tratment in Łódź

The clinical use of platelet concentrates has increased in Poland in last decade, particularly in departments of haematology and oncology. There are two main methods for platelet concentrate preparation: centrifugation of whole blood and pooling of 4-6 units of buffy-coat or platelet rich plasma derived platelets, and aphaeresis from single donor.

Single donor platelets present lower risk for immunisation and transmission of blood born infections as well as enable transfusion of HLA and/or HPA compatible platelets to recipients with alloantibodies.

Regional Centres for Transfusion Medicine in Poland prepared in 2008 total 81 692 doses of platelet concentrates (53 438 random donor and 28 254 single donor platelets) and in 2009 total 82 203 doses (46 784 random donor and 35 419 single donor platelets).

Platelet concentrates can be stored either suspended in plasma or in platelet additive solution. Platelet additive solutions increase safety of platelet transfusions (decreased risk of allergic and febrile reactions) and enable prolongation of storage to 7 days.

Due to significant differences in platelet concentrates depended on the method of preparation (leukodepleted, irradiated, pathogen reduced) closer cooperation between physician and transfusiologist is needed for effective and safe treatment with platelet concentrates. 

Key words: platelet concentrate, preparation, apheresis

79

P-II 3

Jakość koncentratów płytek krwi w zależności od czasu przeprowadzenia procedury redukcji patogenów

Radziwon P., Bujno M., Lipska A., Żebrowska A.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Białymstoku

Wprowadzenie: Procedura redukcji przeprowadzana po otrzymaniu zamówienia może zmniejszyć koszty powodowane stratą koncentratów płytek krwi wynikającą z ich krótkiego terminu ważności.

Cel: Porównanie jakości koncentratów płytek krwi poddanych procedurze redukcji patogenów przeprowadzonej w pierwszym lub piątym dniu przechowywania.

Materiał i metody: Koncentraty płytek krwi otrzymane z kożuszków leukocytarno-płytkowych zawieszane były w płynie wzbogacającym (Intersol, Baxter Healthcare Corporation, Belgia). Fotochemiczna redukcja patogenów przeprowadzana była w pierwszym lub piątym dniu przechowywania z użyciem amotosalenu i UVA (Cerus, Europe BV). Koncentraty płytek krwi przechowywane były przez 7 dni.

Wyniki: W koncentratach płytek krwi poddanych redukcji patogenów w pierwszym dniu przechowywania stwierdzono większą ekspresję CD62 i CD63 oraz większą aktywność LDH a także mniejsze stężenie glukozy w porównaniu do grupy kontrolnej. W koncentratach płytek krwi poddanych redukcji patogenów w piątym dniu przechowywania obserwowany był spadek ekspresji CD62 i CD63 w porównaniu do grupy kontrolnej. W obu grupach poddanych redukcji patogenów nie stwierdzono istotnych różnic w liczbie płytek krwi, pH, stężeniu mleczanów, oporności na wstrząs hipotoniczny, uwalnianiu mikrocząstek.

Wnioski: Długość okresu przechowywania KKP przed wykonaniem procedury redukcji patogenów nie ma istotnego wpływu na jakość KKP. Procedura redukcji patogenów przeprowadzana dopiero po otrzymaniu zapotrzebowania na KKP jest korzystniejsza kosztowo w porównaniu do procedury przeprowadzanej przed okresem przechowywania KKP.

P-II 3

The effect of pre storage and post storage pathogen reduction procedure on the quality of platelet concentrates

Radziwon P., Bujno M., Lipska A., Żebrowska A.

Regional Center of Blood Donation and Treatment in Białystok

Background: Poststorage pathogen reduction may help to avoid unnecessary costs for pathogen reduction procedures due to the wastage of outdated platelet concentrates.

Aim: The aim of our study was to compare the quality of platelet concentrates (PCs) subjected to the pathogen reduction procedure performed on the first or on the fifth day of storage.

Material and methods: PCs prepared from buffy coats were suspended in platelet additive solution (Intersol, Baxter Healthcare Corporation, Belgium). Photochemical treatment was performed on either the first or on the fifth day of storage using amotosalen and UVA light (Cerus Europe BV). PCs were stored for 7 days and quality of PCs have been evaluated on the first, the fifth and the last day of storage. 

Results: The expression of CD 62 and CD63 as well as LDH activity was increased and glucose concentration was decreased only in platelet concentrates if the pathogen reduction was done on the first day of storage compare to the control group. In contrary if pathogen reduction was performed on the 5th day of storage there was observed significant decrease of CD62 and CD63 expression. There were no significant changes in platelet count, pH, lactate, hypotonic shock response, platelet derived microparticles between both groups of PCs treated with amotosalen. 

Conclusions: The effect of pathogen reduction procedure using amotosalen on quality of platelet concentrates is independent on the time of storage before the procedure. Pathogen reduction procedure performed immediately before the release of platelet concentrate may be cost effective.

Key words: pathogen reduction, amotosalen, platelet concentrate

P-II 3

80

P-II 4

Porównanie jakości koncentratów płytek krwi otrzymanych z użyciem dwóch automatycznych systemów preparatyki KKP

Żebrowska A., Bujno M., Lipska A., Rogowska A., Średziński D., Radziwon P.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Białymstoku

Wprowadzenie: Odzysk płytek krwi, ich żywotność I funkcja silnie zależą od metody, jaką stosuje się w preparatyce koncentratu płytek krwi (KKP). Zużycie glukozy, spadek pH, wzrost stężenia mleczanów, uwalnianie ziarnistości alfa w trakcie przechowywania KKP mają niekorzystny wpływ na ich skuteczność terapeutyczną.

Cel: Porównanie jakości koncentratów płytek krwi otrzymanych z użyciem dwóch automatycznych systemów preparatyki KKP z kożuszków leukocytarno-płytkowych, przechowywanych przez 7 dni.

Materiał i metody: Koncentraty płytek krwi otrzymano z kożuszków leukocytarno-płytkowych metodą manualną (grupa I) lub automatycznie – z użyciem systemu Orbisac (Caridian, USA) (grupa II), lub systemu TACSI (Terumo, Japonia) (Grupa III). W każdej z grup badano 15 KKP uzyskanych z 5 kożuszków każdy. Próbki do badań pobierane były w 1, 3, 5 i 7 dniu po pobraniu krwi. Badano liczbę płytek krwi, oporność na hipotonię, ilość mikrocząstek pochodzenia płytkowego, ekspresję CD42a CD61, CD62P (Facscalibur, Becton Dickinson, USA), adhezję płytek krwi (Impact-R, DiaMed, Szwajcaria), pH, stężenie glukozy, mleczanów oraz aktywność dehydrogenazy mleczanowej.

Wyniki: W KKP otrzymanych metodą manualną obserwowana była wyższa ekspresja CD62P w porównaniu do KKP uzyskanych metodami automatycznymi. Odzysk płytek krwi uzyskanych metodami automatycznymi był znacząco wyższy niż uzyskanych metodą manualną.

Wnioski: W porównaniu do metody manualnej automatyczne systemy do preparatyki KKP z kożuszków leukocytarno-płytkowych są znacznie efektywniejsze oraz pozwalają na otrzymanie koncentratów płytek krwi wyższej jakości.

P-II 4

Comparison of the quality of buffy coat derived platelet concentrates prepared using two different automatic systems

Żebrowska A., Bujno M., Lipska A., Rogowska A., Średziński D., Radziwon P.

Regional Center of Blood Donation and Treatment in Białystok

Background: Platelet recovery, and viability, and function is strongly dependent on the method of the preparation of platelet concentrate (PC). The glucose consumption, decrease of pH, increase of lactate concentration, release of alpha granules during storage in platelet concentrate impair their clinical effectiveness.

Aim: Comparison of the quality of buffy coat derived platelet concentrates prepared using two different automatic systems and stored over 7 days.

Methods: PCs were prepared from buffy coats using manual method (group I), or automatic system: Orbisac (Caridian, USA) (Group II), or TACSI (Terumo, Japan) (Group III). Fifteen PCs prepared from 5 buffy coats each were stored over 7 days in 22-24°C and tested. Samples were taken from the PC container on days: 1, 3, 5 and 7. The following laboratory test were performed: number, volume and concentration of platelets, hypotonic shock response, platelet derived microparticles, CD42a CD62, CD63 expression (Facscalibur, Becton Dickinson, USA), platelet adhesion (Impact-R, DiaMed, Switzerland), pH, glucose, lactate concentration, lactate dehydrogenase activity.

Results: We have observed higher expression of CD62P in PCs prepared using manual method compared to the PCs produced automatically. Platelet recovery was significantly higher in PCs prepared using automatic systems compare to manual method. 

Conclusions: Platelets stored with additive solution present comparable quality to platelets stored only with plasma over 7 days. Lower activation of platelets and less inhibited platelet adhesion may be of advantage for clinical efficacy of PCs stored with SSP+.

Key words: Orbisac, TACSI, platelet concentrate

81-82

P-II 5

Zmiany wartości parametrów jakościowych osocza poddanego inaktywacji przy pomocy technologii Mirasol PRT – badania własne

Olbromski K., Skalisz H., Skrzypczak A., Przybylska E.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Poznaniu

Wprowadzenie: Zakażenia przenoszone drogą krwi stanowią grupę późnych nieimmunologicznych powikłań poprzetoczeniowych. Aby im zapobiec stosuje się różne metody między innymi System Redukcji Patogenów Mirasol, który umożliwia inaktywację patogenów w osoczu i koncentratach krwinek płytkowych. Do modyfikacji kwasu nukleinowego patogenów oraz komórek jądrzastych używa się ryboflawiny i światła. Naświetlanie wywołuje reakcje chemiczne, które zapobiegają replikacji patogenów, a tym samym ich dalszemu namnażaniu się w organizmie. Ryboflawina jako związek występujący fizjologicznie w organizmie człowieka nie musi być usuwana po zakończeniu procesu co jest zaletą tej metody.

Cel: Wpływ inaktywacji na wyniki badań jakościowych i ocena wartości terapeutycznej osocza poddanego temu procesowi.

Materiał i metody: Badania wykonano na 100 jednostkach osocza otrzymanego po odwirowaniu 450 ml KP pobranej na płyn konserwujący CPD. Separacji dokonano przy pomocy prasy automatycznej Compomat G4. Wykonano wszystkie badania wymagane do oceny jakości osocza tzn.: objętość, stężenie białka całkowitego, aktywność czynnika VIII, zawartość RBC, WBC, PLT, dodatkowo oznaczono: stężenie fibrynogenu, aktywność vWAg. Badania wykonano dwukrotnie w tych samych jednostkach osocza: po separacji i po inaktywacji w czasie nieprzekraczającym czterech godzin. Do pojemników z osoczem przed procesem inaktywacji dodaje się 35 ml ryboflawiny, dlatego w obliczeniach uwzględniono współczynnik rozcieńczenia. Białko całkowite oznaczono metodą biuretową , czynnik VIII metodą koagulometryczną, elementy morfotyczne metodą cytometrii przepływowej, używając trójkolorowego zestawu przeciwciał CD41-FITC/CD235a-PE/CD45-ECD, fibrynogen metodą Claussa a vWAg metodą immunoturbidymetryczną.

Wyniki: Stwierdzono zmniejszenie aktywności czynnika VIII o 34%, stężenia fibrynogenu o 39%, stężenia białka całkowitego o 13%. Po uwzględnieniu współczynnika rozcieńczenia wyniki wyglądają następująco: aktywność czynnika VIII spadała o 25%, stężenie fibrynogenu spadło o 31%, stężenie białka spadło o 2%.

Wnioski: Osocze poddane inaktywacji staje się bezpieczniejsze dla biorcy, ale zmniejsza się jego jakość. Aby zminimalizować straty czynnika VIII i fibrynogenu, które są największe, należy czas od inaktywacji do zamrożenia skrócić do minimum i chronić osocze przed działaniem światła zgodnie z zaleceniem producenta. Otrzymane wyniki średnie parametrów służących do oceny jakości osocza mieszczą się w zakresie wartości wymaganych, co pozwala stwierdzić, że osocze poddane procesowi inaktywacji nie traci wartości terapeutycznej chociaż wyraźnie ulega ona zmniejszeniu.

Słowa kluczowe: inaktywacja, ryboflawina, wyniki badań jakościowych

P-II 5

The fluctuations of quality parameters of serum after pathogens inactivation by means of Mirasol PRT technology – own results

Olbromski K., Skalisz H., Skrzypczak A., Przybylska E.

Regional Center of Blood Donation and Treatment in Poznan

Background: Blood transmitted infections constitute a group of nonimmunological posttransfusion complications. Various methods are used to prevent them, Pathogen Reduction System – Mirasol among others, which enables inactivation of pathogens in serum and platelets concentrates. To modify nucleic acids of pathogens and nuclear cells, riboflavin and light is used. The irradiation causes chemical reactions that prevent replication of pathogens and thus their further growth in the organism. Riboflavin as a compound naturally existing in human organism does not have to be removed after process finalization which is an advantage of this method. 

Aim: The influence of inactivation on quality tests' results and the evaluation of therapeutic value of the serum after that process.

Material and methods: The tests were carried out on 100 units of serum obtained from centrifugation of 450 ml of full blood collected on CPD conservative. The isolation was done by means of Compomat G4 automatic press. Following tests needed for serum quality evaluation were carried out: capacity, total protein concentration, factor VIII activity, RBC, WBC, PLT content, and additionally: fibrinogen concentration, vWAg activity. The tests were done twice in the same units of serum: after separation and after inactivation, during period of time not exceeding four hours. 35 ml of riboflavin is added to the serum before every inactivation process, that is why dilution factor has to be included in calculations. Total protein was evaluated by means of biuret method, factor VIII by coagulometric method, cellular elements by flow cytometry with the use of tricolor package of CD41-FITC/CD235a-PE/CD45-ECD antibodies, fibrinogen by Clauss’s method and vWAg factor by immunoturbidimetric method. 

Results: A 34% drop in factor VIII activity, a 39% drop in fibrinogen concentration, a 13% drop in total protein concentration. After including of dilution factor the results were as follows: activity of VIII factor dropped by 25%, fibrinogen concentration dropped by 31%, protein concentration dropped by 2%. 

Conclusions: The serum subjected to inactivation process becomes safer to recipient, but its quality decreases. To minimize the loss of factor VIII and fibrinogen, which are the most crucial, the period between inactivation and freezing should be shortened to minimum and the serum must be protected from sunlight according to manufacturer. The received average results of parameters used for quality evaluation of serum fit in the range of required values and thus enable to state that the serum after inactivation process does not lose its therapeutic value though it decreases significantly.

 Key words: Inactivation process, riboflavin, quality tests' results

83

P-II 6

Jakość składników krwi po redukcji patogenów w systemie Mirasol PRT

Baluta-Przybylska Z., Prusak D., Piotrowski D.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Warszawie

Wprowadzenie: Krew i jej składniki z uwagi na swój biologiczny charakter mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla zdrowia pacjentów ze względu na możliwość występowania w nich patogenów. Współczesna wiedza medyczna pozwala na skuteczne eliminowanie tych zagrożeń poprzez wdrożenie procedury (technologii) redukcji patogenów zapewniających bezpieczeństwo, właściwą jakość i efektywność leczenia. Regionalne Centrum krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Warszawie metodę redukcji patogenów w systemie MIRASOL PRT wdrożyło w lipcu 2009. Był to ważny krok na drodze do zminimalizowania niebezpieczeństwa przenoszenia chorób zakaźnych drogą przetaczania krwi. System MIRASOL PRT funkcjonuje jako jeden z trzech systemów do redukcji patogenów w składnikach krwi. Przy użyciu nietoksycznego składnika o znanym profilu bezpieczeństwa (ryboflawina? witamina B2) i światła UV modyfikuje kwasy nukleinowe patogenów- wirusów, bakterii, pasożytów, przerywając ich transkrypcję i replikację oraz efektywnie dezaktywuje krwinki białe.

Cel: Głównym celem niniejszej pracy jest charakterystyka wyników badań kontroli jakości składników krwi poddanych procesowi redukcji patogenów w systemie MIRASOL PRT.

Materiał i metody: Badano następujące składniki krwi po procesie inaktywacji:

–   Zlewane ubogoleukocytarny koncentraty krwinek płytkowych wyprodukowanych w systemie ORBISAC z kożuszków leukocytarno-płytkowych otrzymanych przy użyciu: Pras OPTI II i Systemu Atreus;

–        Ubogoleukocytarne koncentraty krwinek płytkowych otrzymane metodą trombaferezy automatycznej: osocze świeżo mrożone (FFP) otrzymane w systemie Atreus i krioprecypitat wyprodukowany metodą syfonową z osocza po redukcji patogenów.

Wyniki i wnioski: Uzyskane wyniki badań, jak również informacje od odbiorców pozwalają na stwierdzenie, iż składniki krwi przetworzone w systemie MIRASOL PRT są bezpieczne, spełniają kryteria kontroli jakości w zdolności in vivo w szerokim zakresie klinicznej efektywności w odniesieniu do przebadanych norm.

Słowa kluczowe: System MIRASOL PRT, redukcja patogenów

P-II 6

Quality of blood components after reduce pathogens in the Mirasol PRT system

Baluta-Przybylska Z., Prusak D., Piotrowski D.

Regional Center of Blood Donation and Blood Treatment in Warsaw

Background: Blood and blood components by their biological nature and the possibility of occurrence pathogens may create a potential threat to patient health. Modern medical science allows effective elimination of these risks through the implementation of procedures (technology) to reduce pathogens in ensuring the safety of the quality and effectiveness of treatment. Blood Bank in Warsaw started using the system Mirasol of PRT method in 2009. It was a very important step in minimalizing the risk of transmission of infectious diseases in blood transfusion. The Mirasol PRT system is working as one of the three blood PRT system. Using non-toxic ingredient of a known safety profile (Ryboflavin/Vitamin B2) and UV light modifies nucleic aids of pathogens, viruses, bacteria, parasites, interraping the replication and deactivating white blood cells. 

Aim: The main objective of this document is characterization the results of quality control blood components after illumination in Mirasol PRT System. 

Material and methods: There were examined the following blood components after inactivation:

–   Leucocyte-reducted platelet concentrates from pools in ORBISAC System. The buffycoat were recived from: OPTI press II and Atreus System.

–   Leucocyte-reducted platelet concentrates from automatic apheresis in trima System: Fresh Frozen Plasma (FFP) from Atreus System and crioprecipitat received by siphons method from Plasma after PRT.

Results and conclusions: The results of research as well as information from the customers allow the conclusion that the blood components processed in the Mirasol PRT System are safety and meet the criteria of quality control measures for the standards tested and have the ability to behave in vivo a wide range of clinical effectiveness.

Key words: MIRASOL PRT System, reduction of pathogens

84

1

Retrospektywna analiza ciężkiego powikłania po autotransfuzji zgłoszonego do RCKiK w Poznaniu – opis przypadku

Andrys B., Skalisz H.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Poznaniu

Wprowadzenie: W 2005 roku zgłoszono do Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Poznaniu 66 odczynów poprzetoczeniowych w tym 1 po autotransfuzji. Powikłanie wystąpiło u 32 letniego, zdrowego mężczyzny, dawcy szpiku. Po pobraniu szpiku z talerza kości biodrowej, przetoczono 1j. krwi pełnej – autotransfuzja (pobrana przed 13 dniami) - bez żadnych powikłań, a następnie rozpoczęto przetaczanie drugiej jednostki, również autotransfuzji (pobrana przed 21 dniami). Po 25 minutach (ok. 150 ml) wystąpiły niepożądane objawy: dreszcze, duszności, spadek ciśnienia tętniczego krwi, tachykardia, zaburzenia świadomości. Stan dawcy szpiku był ciężki.

Cel: Analiza wyników badań mająca na celu ustalenie przyczyn odczynu poprzetoczeniowego.

Materiał i metody: Aby określić stan pacjenta posłużono się morfologicznymi oraz biochemicznymi analizami krwi jak i wykonano badania bakteriologiczne (posiew), serologiczne oraz w kierunku antygenów zgodności tkankowej (HLA). Zastosowano leczenie: sterydy, Clemastin, Pyralgin, płyny infuzyjne, antybiotyk.

Wyniki: W badaniach Hb i Ht przed przetoczeniem: 8,3 mmol/l, 40,8%; po przetoczeniu: 6,6 mmol/l, 31,1%, bilirubina 6,8 mmol/l, LDH 304 U/l, APTT 28,2 s, wskaźnik protrombinowy 103%, CRP 11,1 mg/l, kreatynina 64 mmol/l, saturacja 94%. RTG klatki piersiowej bez zmian, EKG prawidłowe. Nie wyhodowano bakterii chorobotwórczych, wykryto cząsteczki immunoglobuliny klasy IgG nie mające cech autoprzeciwciał do antygenów czerwonokrwinkowych, nie stwierdzono obecności przeciwciał limfocytotoksycznych.

Wnioski: Nie ma dowodów na to, że opisywany przypadek jest powikłaniem potransfuzyjnym

1

The retrospective analysis of severe postautotransfusion complication reported to Regional Center of Blood Donation and Treatment in Poznań – case description

Andrys B., Skalisz H.

Regional Center of Blood Donation and Treatment in Poznan

Background: In the year 2005, 66 posttransfusion reactions including 1 after autotransfusion were reported to Regional Center of Blood and Blood treatment in Poznań. The complication appeared in 32-year-old, healthy male, bone marrow donor. After the collection of bone marrow from hip bone plate, he was given a transfusion of full blood in the quantity of 1 unit – an autotransfusion (collected 13 days earlier) – without any complications, and consequent transfusion of second unit began, still as autotransfusion (collected 21 days earlier) After 25 minutes (about 150 ml) unwelcome complications occurred: shivers, difficulty in breathing, drop in arterial blood pressure, consciousness disturbances, heartbeat acceleration. The condition of bone marrow donor was severe.

Aim: The analysis of tests’ results of the patient, aimed at determining the causes of posttransfusion complication.

Material and methods: To evaluate the condition of the patient, morphology and biochemical blood tests were carried out together with bacteriological, serological and HLA analyses. Treatment was applied: steroids, Clemastin, Pyralgin, intravenous fluids, antibiotics.

Results: The haemoglobin concentration (Hb) and cells content (Ht) in examination before transfusion were as follows: 8.3 mmol/l, 40.8%; after transfusion: 6.6 mmol/l, 31.3%, bilirubin 6.8 mmol/l, LDH 304 U/l, APTT 28.2 s, protrombin ratio (INR) 103%, CRP 11.1 mg/l, creatinine 64 mmol/l, saturation 94%. Chest RTG without changes, correct electrocardiogram. There was no growth of pathogenic bacteria, presence of class IgG immunoglobuline molecules without antibody character against red blood cells' antigens was found, absence of limphocytotoxic HLA antibodies was discovered.

Conclusions: There is no certain evidence, that the case described is an posttransfusion complication.

Key words: autotransfusion, posttransfusion complication, posttransfusion reactions

85

2

Charakterystyka profilu Honorowego Dawcy Krwi w Północno-Wschodniej Polsce w ujęciu statystycznym

Nędzi M., Żebrowska A., Szutkiewicz B., Radziwon P.

Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Białymstoku

Wprowadzenie: W Polsce Honorowe Krwiodawstwo, skupione wokół 21 placówek Centrów Krwiodawstwa, w codziennej pracy realizuje stałe zapotrzebowanie na krew i jej składniki. Działalność ta dokonuje się w pełni tylko i wyłącznie dzięki czynnemu, w pewnych sytuacjach, masowemu oddawaniu krwi, która do chwili obecnej nie została zastąpiona żadnym produktem sztucznie wytwarzanym. Idea Honorowego Krwiodawstwa realizowana jest wyłącznie przy udziale ludzi wielokrotnie skłaniających się ku pomocy innym, oddając krew i jej składniki.

Cel: Celem niniejszej pracy była analiza profilu demograficzno-społeczno-psychologicznego Honorowego Dawcy Krwi w północno-wschodniej Polsce w ujęciu statystycznym.

Materiał i metody: Narzędziem badawczym była anonimowa i dobrowolna ankieta skonstruowana z zaznaczeniem dla dawców pierwszorazowych i wielokrotnych. Wypełnianie kwestionariusza odbywało się bądź przed przystąpieniem do procesu oddania krwi bądź po jego zakończeniu i wynikało z własnej inicjatywy dawcy. Badanie miało miejsce w Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Białymstoku i w Oddziałach Terenowych (Łomża, Suwałki, Hajnówka, Sokółka, Bielsk-Podlaski). Okres badawczy obejmował 30 dni pracujących (15 lutego 2010 – 26 marca 2010) od poniedziałku do piątku w godzinach pracy placówki.

Wyniki: W badaniu wzięło udział 2135 uczestników. Dawcy pierwszorazowi stanowili 16% wszystkich badanych, a dawcy wielokrotni 84%. W obu grupach liczniej prezentowana była płeć męska (60,4% wszystkich respondentów), kobiety stanowiły 39,6% wszystkich badanych. Najwięcej ankiet pochodziło od osób o wykształceniu średnim (47% wszystkich uczestniczących w badaniu)w przedziale wieku 20-24 lata (29,9% wszystkich badanych). Najpopularniejszym źródłem informacji o Honorowym Krwiodawstwie wśród respondentów okazała się telewizja (43,9% wszystkich udzielonych odpowiedzi).Pozostałe źródła informacji wymieniane z mniejszą częstotliwością to: plakat informacyjny, reklama, znajomi, Internet, szkoła, radio. Największy wpływ na podjęcie decyzji o oddaniu krwi u dawców pierwszorazowych mieli znajomi (54,1% wszystkich udzielonych odpowiedzi). Średnio co drugi dawca wielokrotny deklarował w swych wypowiedziach regularność (2-3 miesiące) w oddawania krwi i (2-3 tygodnie) w oddawaniu osocza. Miejscem, gdzie dawcy czują największy komfort w oddawaniu krwi okazała się być sala pobierania w Centrum Krwiodawstwa. Chęć pomocy, ratowanie życia, przykład otoczenia, tradycja rodzinna, transfuzja u bliskiej osoby, narodziny dziecka, chęć pozyskania nowego doświadczenia – to najczęściej padające odpowiedzi na pytanie o główny motyw skłaniający do oddania krwi. 87,2% wszystkich respondentów zgłosiło brak obaw związanych z oddawaniem krwi, tylko nieliczni wymienili: omdlenie, strach przed igłą, złe samopoczucie, ból głowy. W odpowiedzi na pytanie opiniotwórcze odnośnie oczekiwań wobec RCKiK w Białymstoku najczęściej pisano o dodatkowych ulgach, przywilejach, gadżetach, wydłużeniu czasu pracy placówki, skróceniu czasu oczekiwania na oddanie krwi lub jej składników.

Wnioski: Wyniki uzyskane z analizy przeprowadzonego badania ankietowego kreują nam postawę dawcy, obraz środowiska z jakiego się wywodzi, źródła informacji z którego dowiedział się o możliwości oddawania krwi, motywach które nim kierowały i towarzyszących obawach. Dostarczone informacje pozwalają podjąć działania zmierzające w kierunku pozyskania nowych dawców, a jednocześnie utrzymania grupy stale i regularnie oddającej krew.

2

Profile Characteristics of Volunteer Blood Donors in north-eastern Poland

– statistical view

Nędzi M, Żebrowska A, Szutkiewicz B, Radziwon P

Regional Center of Blood Donation and Treatment in Białystok

Background: In Poland Voluntary Blood Donation is gathered around 21 Regional Centres for Transfusion Medicine, which deliver blood and its components on daily basis. It is possible only thanks to active donating process which in some cases takes place on a large scale. Till now blood isn't replaceable by any artificially manufactured product. The whole idea of Voluntary Blood Donations is realised only thanks to people who are willing to help others by donation blood and its components.

Aim: The aim of this dissertation was to analize socio-demographic and psychological profile of Volunteer Blood Donor in north-eastern Poland regarding statistic view.

Material and methods: Research data was collected via anonymous and voluntary questionnaire survey regarding new- first time and regular donors. Filling in the questionnaire was voluntary and took place prior or after blood drawing and on donor's own initiative. The research was carried out in Regional Centre for Transfusion Medicine in Białystok and its country branches (Łomża, Suwałki, Hajnówka, Sokółka, Bielsk Podlaski). Study time covered 30 working days period (from 15th February 2010 to 23rd March 2010) from Monday to Friday during standard working hours.

Results: The research comprised 2135 participants in the study. New, first time donors comprised respectively 16 per cent, whereas regular donors comprised 84 percent of overall donors. Gender wise the majority of both groups included men (60,4% af all participants)whereas women group involved 39,6% of overall donors. As to the respondents’ level of education, the largest part of donors had secondary education (47% of all research participants) 20-24 years of age (29,9 % of all participants). Television turned out to be the most popular source of information about Voluntary Blood Donations according to 43,9% study participants.

Other mentioned sources (but not so numerous): posters, commercials, friends, internet, school, radio. Friends had the biggest influence on the decision to donor blood in first time donors according to 54,1 percent of respondents. The research demonstrated that half of the regular donors declared blood and plasma donations on regular basis repectively blood every 2-3 months and plasma every 2-3 weeks. The Blood Collecting Room turned out to be the most comfortable place in donors’ opinion. The main motivating factors that mobilize prospective donors are: willingness to help others, life saving idea, examples from the society, family tradition, kin’s blood transfusion, childbirth or willingness to gain new experience. 87,2% of respondents stated that they are not afraid of the act of blood donation, only few listed: fainting, needle fright, general bad disposition and headache as demotivators. The most common answers for the question regarding expectation to RCKiK in Białystok were: additional prerogatives, gadgets, longer working hours, cutting time spent on waiting for the blood donation or its components.

Conclusions: Results obtained during the questionnaire survey analysis demonstrate donors' attitude, view of their background, sources of information about blood donations, motivators and concerns. Received information enables taking steps to gain new donors and sustain group of regular donors at the same time.

Key words: blood donor, promotion, profile